كارگاه‌هاي آموزش دستورنامه رابرت (كادرها)

بخش 17: روي ميز گذاري

2014-06-01T05:27:14Z

روي ميز گذاري
(قطع كار در دست بررسي براي پرداختن فوري به كار ديگر)

پيشنهاد روي ميز گذاري مجمع را قادر مي‌سازد وقتي موضوع فوري‌تري مطرح شد، موضوع در دست بررسي را به صورت موقت كنار بگذارد، به نحوي كه:

• زماني براي به دست گيري دوباره موضوع تعيين نشود؛

• اما (تا انقضاي محدوده‌‌هاي زماني موصوف در صفحه 206) بررسي آن بتواند بنا به ميل اكثريت و در ارجحيت نسبت به هر موضوع جديدي كه ممكن است براي رسيدگي با آن رقابت كند، از سرگرفته شود.

اين پيشنهاد در مجامع معمولي- به جاي پيشنهاد تعويق نامشخص (11)، تعويق مشخص (14)، يا پيشنهادهاي ديگر - دچار سوء استعمال مي‌شود.

اكثريت قدرت دارد، با تصويب پيشنهاد روي ميز گذاري،‌ بررسي يك موضوع را بلافاصله و بدون مذاكره متوقف كند. چنين اقدامي، اگر براي منظوري جز آنچه كه در نخستين جمله‌ي اين بخش بيان شد،‌ به كار گرفته شود، حق اقليت و اعضاء منفرد را نقض مي‌كند در مجامع معمولي، اگر نيت آشكار از طرح پيشنهاد روي ميز گذاري كشن يا جلوگيري از برخورد با يك اقدام باشد، خارج از دستور خواهد بود. اگر زمان بررسي مجدد موضوع در طرح پيشنهاد مشخص شود، در آن صورت فقط مي‌تواند به عنوان يك پيشنهاد تعويق (14) پديرفته شود كه در آن صورت يك پيشنهاد قابل‌مذاكره خواهد بود (نيز نگا ك: صص.209-207).

خصوصيات توصيفي استاندارد پيشنهاد فرعي روي ميز گذاري:

1. از تمام پيشنهادهاي فرعي، و از هر پيشنهاد ضمني كه هنگام مطرح شدن در دست بررسي باشد، جلو مي‌افتد. از تمام پيشنهادهاي فوريتي، و تمام پيشنهاديي كه نسبت به خودش ضمني باشند عقب ‌مي‌افتد.

2. در مورد پيشنهادهاي اصلي، همراه با ساير پيشنهادهاي فرعي كه ممكن است در دست بررسي باشند، به كار مي‌رود، به اين ترتيب، مي‌تواند در مورد دستورات روز (14، 41)، يا تقاضاهاي فوري (19)، هنگامي كه عملاً به عنوان پيشنهادهاي اصلي در دست بررسي هستند، به كار رود، و چنين كاربردي از موضوعي كه اين پيشنهادها روند بررسي آن‌ا را قطع كرده‌اند، مستقل است و آن موضوع را به روي ميز منتقل نمي‌كند؛ مي‌تواند به صورت جداگانه در مورد فرجام‌‌هاي قابل‌مذاكره كه به پيشنهاد اصلي بستگي نداشته باشند (يا در مورد اخطار‌ دستورهاي غيروابسته كه از سوي رئيس براي داوري به مجمع ارجاع شده‌اند، و وقتي اينطور ارجاع مي‌‌شوند قابل‌مذاكره‌ هستند) به كار رود، و چنين كاربردي هيچ تأثيري بر وضعيت ساير موضوع‌هايي كه ممكن است در دست بررسي باشند، ندارد؛ مي‌تواند در مورد فرجام‌‌هاي وابسته، اعم از اينكه قابل‌مذاكره باشند يا نباشند، فقط با روي‌ ميز قرار دادن پيشنهاد اصلي، به كار رود، كه در اين مورد، پيشنهاد فرجام و تمام پيشنهادهاي وابسته ديگر هم روي ميز گذاشته مي‌شوند؛ و مي‌تواند در مورد يك پيشنهاد تجديد‌نظرِ بلافاصله در دست بررسي (37)، به كار رود، هرگاه روي ميز گذاري به كاربردني باشد اگر پيشنهاد مورد تجديد نظر بلافاصله در دست بررسي باسد، و در اين مورد، پيشنهاد مورد تجديدنظر، يا مجموعه‌ موضوع‌هاي وابسته به پيشنهاد اخير را هم به روي ميز حمل مي‌كند. نمي‌تواند در مورد يك پيشنهاد فرجام غيرقابل مذاكره كه به موضوع‌هاي اصلي وابسته نيست به كار رود؛ و نمي‌تواند در مورد هيچ پيشنهاد فرعي به جز در ارتباط با كاربرد نسبت به پيشنهاد اصلي به كار رود. هيچ پيشنهاد يا پيشنهادهايي نمي‌توانند جداي از پيشنهادهايي كه به آن‌ها وابسته هستند، يا پيشنهادهايي كه به اين‌ها وابسته‌ هستند روي ميز قرار بگيرند؛ و اگر هر يك از آن‌ها روي ميز قرار گرفت، تمام اين قبيل پيشنهادها با هم روي ميز قرار مي‌گيرند. پيشنهاد روي ميز گذاري مي‌تواند هنگامي كه يك دستور محدود كننده مذاكره يا يك دستور كفايت مذاكره مُجراست مطرح شود (زير را بنگريد). هيچ پيشنهاد فرعي نمي‌تواند در مورد پيشنهاد روي ميز گذاري كاربرد داشته باشد.
چون پيشنهاد روي ميز گذاري مي‌تواند فقط در مورد موضوعي كه عملاً در دست بررسي است به كار رود،‌ يك دسته يا گروه از پيشنهادهاي اصلي مانند دستورات روز، كار ناتمام، يا گزارش‌هاي كميته نمي‌تواند به مثابه يك واحد روي ميز قرار بگيرد. (با اين همه، در چنين موردي، يك فقره از كار با روش هاي موصوف در صص. 8-278، 52-351 مي‌تواند رسيدگي شود.)

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. قابل‌مذاكره است. به هر حال، مناسب است و رئيس مي‌تواند از پيشنهاد دهنده بخواهد تا دليلش را اول توضيح دهد، به عنوان نمونه: «سخنگوي ما بايد زودتر پرواز كند»، يا «كنار گذاري اين موضوع به صورت موقت زمان كافي براي رسيدگي به فقره بعدي كار را كه بايد در اين نشست تصميم‌گيري شود تضمين مي‌كند». (فوريت و قانونيت نيت پيشنهاد به اين ترتيب مي‌تواند اثبات شود؛ اما تذكر مقصود اين پيشنهاد هيچ الزامي راجع به اينكه چه زماني مجمع موضوع را از روي ميز برخواهد داشت يا نه ايجاد نمي‌كند. يك خصوصيت اساسي اين پيشنهاد اين است كه نمي‌تواند به هيچ نحو مشروط شود و اينكه، مادام كه موضوع روي ميز باقي مي‌ماند، تصميم راجع به كي- يا آيا- برداشته مي‌شود باز مي‌ماند. براي محدوديت‌هاي طول زماني كه يك موضوع مي‌تواند روي ميز بماند،‌ نگا ك: 206).

6. غيرقابل اصلاح است.

7. به اكثريت آرا نياز دارد.

8. يك رأي مصوب پيشنهاد روي ميز گذاري نمي‌تواند تجديد‌ نظر شود زيرا طرح پيشنهاد از روي ميز برداشتن ساده‌تر و مستقيم‌تر است (زير را بنگريد). يك رأي منفي به اين پيشنهاد فقط آن وقتي مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد كه بتواند تجديد شود (موصوف در صص. 205-206) زيرا هم
(الف) پيشرفت در كار يا بحث كافي بوده است تا آن را به يك موضوع اساساً جديد بدل كند، يا
(ب) چيزي فوري مطرح شده باشد كه وقتي مجمع اين پيشنهاد را رد كرد ناشناخته بود.

قواعد و توضيح بيشتر

گذاشتن موضوع‌هاي در دست بررسي روي ميز بعد از ختم مذاكره. اگر مذاكره با دستور كفايت مذاكره يا با انقضاي مدت مذاكره خاتمه يافته باشد، در آن صورت تا لحظه‌ اخذ آخرين رأي تحت آن دستور، موضوع‌هاي هنوز در معرض مجمع مي‌توانند روي ميز گذاشته شوند. به اين ترتيب، در حاليكه يك قطعنامه و يك اصلاحيه در دست بررسي هستند، اگر كفايت مذاكره شامل هر دو پيشنهاد باشد، در دستور است كه قطعنامه را، همراه با اصلاحيه وابسته به آن روي ميز گذاشت. اگر اصلاحيه قبلاً اخذ رأي شده باشد، روي ميز گذاري قطعنامه همچنان در دستور خواهد بود.

از روي ميز برداري يك موضوع. قواعد مؤثر بر پيشنهاد روي ميز گذاري با پيشنهاد روي‌ ميز برداري (34) خيلي مربوط هستند. بعد از آنكه موضوعي روي ميز گذاشته شد، به محض آنكه كار قبلي تعيين تكليف شد و هر وقت هيچ موضوعي در دست بررسي نبود، به شرط اينكه كاري از همان دسته‌ي موضوع روي ميز، كار ناتمام، دستورات عام، يا كار جديد در دستور باشد، مي‌توان با اكثر آراء موضوع را روي ميز برداري كرد.

هر عضوي مي‌تواند پيشنهاد برداشتن موضوع را از روي ميز در هر نشست عادي يا در نشستي كه يك نشست تعويقي از يك نشست عادي (9) باشد مطرح كند. يك موضوع مي‌تواند در يك نشست خاص فقط در صورتي از روي ميز برداشته شود كه در همان نشست روي ميز گذاري شده باشديا اخطار قبلي در خصوص چنين قصدي در فراخوان آن نشست ذكر شده باشد. وقتي موضوعي از روي ميز برداشته مي‌شود، حتي المقدور،‌ هر چيزي در همان وضعيت است كه موقع روي ميز گذاري بود، جز آنكه اگر آن پيشنهاد تا اجلاس بعدي از روي ميز برداشته نشود، تأثير يك دستور محدود كننده يا بسط دهنده محدوده‌هاي مذاكره يا كفايت مذاكره مصرف خواهد شد. (صص. 88-187، 97-196).

تجديد پيشنهاد روي ميز گذاري: روي ميز گذاري دوباره. يك پيشنهاد روي ميز گذاري كه رد شده باشد مي‌تواند تجديد شود، يا يك موضوعي كه از روي ميز برداشته شده باشد مي‌تواند دوباره روي ميز قرار بگيرد، مشروط به اين شرط در هر يك از دو حالت: پيشنهاد ديگري در همان روز براي گذاشتن همان موضوع روي ميز فقط بعد از آن در دستور است كه پيشرفت مهمي در كار يا در مذاكره صورت پذيرفته باشد، يا يك مطلب فوري غيرقابل پيش‌بيني توجه فوري را الزامي ساخته باشد. (اين قاعده نتيجه اين واقعيت است كه رد يك پيشنهاد روي ميز گذاري يا برداشتن يك موضوع از روي ميز به اين معناست كه مجمع مي‌خواهد آن مطلب را در آن زمان بررسي كند). پيشنهادهاي تنفس (20) يا ختم جلسه (21) كه مطرح شده و رد شده باشند يك پيشنهاد جديد براي روي ميز گذاري همان موضوع را توجيه نمي‌كنند، اما اين تجديد مي‌توانست بعد از اخذ رأي روي يك اصلاحيه مهم يا يك پيشنهاد ارجاع توجيه شود.

اثرات مشخص پيشنهاد. اثرات تصويب يك پيشنهاد روي ميز گذاري به شرح زير است:
موضوع در دست بررسي و آنچه به آن وابسته باشد را روي ميز- يعني تحت مراقبت منشي- قرار مي‌دهد. به اين ترتيب، اگر يك قطعنامه همراه با اصلاحيه مربوطه و يك پيشنهاد ارجاع در دست بررسي باشند و قطعنامه روي ميز گذاري شود، تمام اين پيشنهاد در آن واحد روي ميز مي‌روند، اگر از روي ميز برداشته شوند، همه با هم برمي‌گردند اما يك اصلاحيه پيشنهادي به هر چيز قبلاً تصويب شده - به عنوان مثال، آئين‌نامه‌ي موجود- يك پيشنهاد اصلي است و وقتي روي ميز قرار مي‌گيرد آنچه كه قرار بوده اصلاح شود همراهش حمل نمي‌شود.

در مواردي كه اجلاس كاري عادي بعدي قبل از سپري شدن يك فاصله زماني سه ماه برگزار مي‌شود (نگا ك: ص.88)، يك موضوع روي ميز تا برداشته شدن از روي ميز يا تا پايان اجلاس عادي بعدي همانجا باقي مي‌ماند؛ اگر تا آن زمان برداشته نشد، موضوع مي‌ميرد. در مواردي كه فاصله زماني بين دو اجلاس كاري عادي بيش از سه ماه باشد (نگا ك: ص. 88)، يك موضوع روي ميز گذاشته شده فقط تا پايان همين اجلاس جاري آنجا باقي مي‌ماند؛ و در صورتي كه زودتر از روي ميز برداشته نشود، مطلب با بسته شدن مجمع خواهد مرد.

چون پيشنهادي كه روي ميز قرار گرفته است هنوز تحت كنترل مجمع است (صص. 30-329)، هيچ پيشنهاد ديگري در باره همان موضوع كه مي‌تواند با پيشنهادي كه روي ميز قرار دارد متضاد هم باشد، يا اساساً همان موضوع را مطرح كند طبق دستور نيست. براي بررسي پيشنهاد ديگر روي همان موضوع، لازم است اول موضوع از روي ميز برداشته شود و سپس طرح جديدي به عنون جايگزين ارايه شود، يا هر پيشنهاد ديگري كه براي آن مورد مناسب باشد مطرح گردد.

گذاشتن يك موضوع روي ميز با ايده پرداختن به موضوعي ديگر هيچ قاعده يا نظم يك دستور كار را كه ممكن است با انجام آن كار مطلوب در آن زمان تداخل داشته باشد تعليق نمي‌كند. به دست گرفتن كار مطلوب ممكن است مستلزم يك پيشنهاد اضافي بعد از قرار گرفتن موضوع روي ميز باشد (بنگريد به تعليق قواعد، 25).

سوء استفاده از اين پيشنهاد. همانطور كه در آغاز اين بخش خاطر نشان شد، پيشنهاد روي ميز گذاري موضوع تعدادي استفاده نادرست است كه بايد اجتناب شود.

پيشنهاد گذاشتن موضوع در دست بررسي اگر مطلب فوري ديگري بي‌ترديد اقدام عاجلي را الزام نكرده باشد خارج از دستور است. با اين وجود، اگر اعضائي كه اكثريت دارند بخواهند اقدامي را خارج از دستورش مطرح كنند اما فاقد دو سوم آرا لازم براي تعليق قواعد جهت انجام آن باشند، آنان مي‌توانند هر مطلب متداخل را پشت سر هم روي ميز بگذارند تا مطلب مطلوب برسد. اين مناسب است زيرا هدف آشكار آنان اين نيست كه اقلامي روي ميز گذاشته شده را بدون مذاكره سركوب كنند، بلكه در عوض رسيدگي زودتر به چيزي است كه آن را فوري‌تر تلقي مي‌كنند (نگا ك: صص.52-351). در يك نشست خاص، پيشنهاد روي‌ ميز گذاري موضوعي كه نشست به خاطر آن فراخوان شده است يك پيشنهاد تأخيري (39) است.

پيشنهاد روي ميز گذاري اغلب به صورت نادرست استفاده مي‌شود و به غلط با نيت كشتن يك موضوع آزار دهنده بدون اخذ رأي مستقيم، يا سركوب يك موضوع بدون مذاكره مورد پذيرش قرار مي‌گيرد. نخستين مورد استفاده از دو مورد فوق اگر هر نوع اختلافي روي مسأله باشد ناامن است؛ دومي نيز نقض يك اصل اساسي از قانون عام پارلمان است كه فقط دو سوم آراء مي‌تواند به حق يك موضوع اصلي را بدون اجازه مذاكره آزاد سركوب كند.

اگر اكثريت موضوعي را روي ميز گذاشت، با اين فرض اشتباه كه به اين ترتيب موضوع مرد، بعضي از آنان كه همراه اكثريت رأي دادند ممكن است قبل از ختم نهايي ترك كنند و اقليت باقي بمانند. يك اقليت واقعي كه به اين ترتيب به يك اكثريت موقتي تبديل شده باشد، مي‌تواند موضوع را از روي ميز بردارد، و در غياب بسياري از طرف‌هاي علاقمند روي آن اقدام كند. آنان همچنين مي‌توانند در مواردي كه اجلاس در فاصله زماني كم‌تر از سه ماه برگزار شود در اجلاس بعدي موضوع را از روي ميز بردارند (نگا ك: ص.88).

رويه‌هاي درست به جاي سوءاستفاده‌ها. در وضعيت‌هايي كه به استفاده‌هاي نامناسب از پيشنهاد روي ميز گذاري منجر مي‌شوند، رويه‌هاي درست به اين شرح است:

اگر تعيين تكليف يك موضوع بدون رأي مستقيم مطلوب باشد، روش مناسب استفاده از پيشنهاد تعويق نامشخص است. اگر اين كار بدون مذاكره بيشتر مطلوب باشد،‌ پيشنهاد كفايت مذاكره مي‌تواند بلافاصله بعد از تعويق نامشخص مطرح شود. پيشنهادي كه به صورت نامشخص تعويق شده باشد براي باقي مانده مجمع كشته مي‌شود، اما تجديد آن در اجلاس بعدي مشكل‌تر از ساير پيشنهادهايي كه قرار است تجديد شوند نخواهد بود (ص. 326).

اگر عقيده بر اين باشد كه هر مذاكره‌ يك پيشنهاد اصلي اوليه ممكن است آسيب بزند، مسير درست مخالفت با بررسي موضوع (26) پش از شروع بررسي آن است. براي مواردي كه تعويق (14) به جاي استفاده نادرست از پيشنهاد روي‌ ميز گذاري يك پيشنهاد مناسب است، «شكل و نمونه» را در ادامه نگاه كنيد.

شكل و نمونه

شكل‌‌هاي مورد استفاده در طرح اين پيشنهاد عبارتند از: «پيشنهاد مي‌كنم موضوع روي ميز گذاشته شود»، يا «پيشنهاد مي‌كنم كه قطعنامه روي ميز گذاشته شود».

اين پيشنهاد،‌ همانطور كه قبلاً تشريح شد، غيرقابل مذاكره است، و به هيچ نحو نمي‌تواند مشروط شود. در طرح آن، يك عضو مي‌تواند هدف مورد نظر آن را ذكر كند يا زماني را كه براي روي ميز برداري آن در نظر دارد بگويد، اما نمي‌تواند پيشنهاد كند كه موضوع «تا بعد از تكميلِ . . . » يا «تا ساعت 2 بعد از ظهر» روي ميز گذاري شود. در هر حال، رئيس به جاي صدور حكم هميشگي خارج از دستور بودن اين پيشنهاد، بايد به روش مناسبي با آن به عنوان پيشنهاد «تعويق موضوع تا . . . » برخورد كند، يعني، بايد پيشنهاد را به شكلي كه پذيرفتني است قرائت كند مگر آنكه پيشنهاد تعويق در آن زمان خارج از دستور باشد.

چون پيشنهاد روي ميز گذاري نه مي‌تواند بحث شود و نه اصلاح، رئيس آن را بلافاصله بعد از قرائت موضوع، به اين شرح به رأي مي‌گذارد:

رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود موضوع(هاي) در دست بررسي روي ميز گذاشته شود. آنان كه موافق روي ميز گذاري موضوع(هاي) در دست بررسي هستند بگويند بله . . . مخالفان بگويند خير . . . [و به همين ترتيب، مانند مثال‌هايي كه قبلاً براي پيشنهادهايي كه براي تصويب به اكثريت آراء نياز دارند ارايه شده است].

براي مقاصد محدود مشخصي كه مستلزم مذاكره و اصلاح نباشند- مانند طرح پيشنهاد فوريتي يا پيشنهاد تجديد‌نظر (37) - يك عضو مي‌تواند در حاليكه پيشنهاد روي ميز گذاري در دست بررسي است تقاضاي صحن كند. براي اين كار، عضو برمي‌خيزد و صحبت رئيس را- بلافاصله بعد از آنكه گفت: «پيشنهاد و حمايت مي‌شود موضوع‌(هاي) در دست بررسي روي ميز گذاشته شود» و قبل از اخذ رأي - با گفتن «آقاي رئيس!» قطع مي‌كند. رئيس با اين جواب كه «عضو براي چه بلند شده است؟» به عضو تأييد محدود اعطاء مي‌كند.

پس از روي ميز گذاري يك موضوع، اگر اقدام بيشتري از سوي مجمع براي رسيدن به كار مورد نظر لازم باشد، رئيس بلافاصله، به عنوان نمونه، مي‌گويد: «آيا براي تعليق قواعدي كه مانع از استماع نطق سخنگو در اين زمان مي‌شود پيشنهاد ديگري هست؟» (يا، «رئيس در نظر دارد پيشنهادي را براي . . . »)

بخش 16: كفايت مذاكره

2014-06-01T05:21:36Z

كفايت مذاكره
(بلافاصله به مذاكره و طرح پيشنهادهاي فرعي غير از پيشنهاد روي ميز گذاري خاتمه مي‌دهد)

كفايت مذاكره پيشنهادي است كه مورد استفاده قرار مي‌گيرد تا مجمع بلافاصله در مورد يك يا چند پيشنهاد در دست بررسي اخذ رأي كند؛ تصويبش با برخي استثناها چنين كاركردي دارد. تصويب يا «دستور» كفايت مذاكره:

1) بلافاصله مذاكره در خصوص پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي و ديگر پيشنهادهاي در دست بررسي را (در مجموعه‌ متوالي؛ نگا ك: به خصوصيت استاندارد 2) كه پيشنهاد كفايت مذاكره آن‌ها را مشخص مي‌كند، خاتمه مي‌دهد و اصلاح آن‌ها را متوقف مي‌سازد؛ و
2) از طرح هر پيشنهاد فرعي ديگر به جز پيشنهاد عالي‌ رتبه‌ترِ روي ميز گذاري (5) جلوگيري مي‌كند.

تصويب يك دستور براي كفايت مذاكره از طرح پيشنهادهاي فوريتي و ضمني(6) اگر كاربرد داشته باشند، جلوگيري نمي‌كند، و، به بيان دقيق‌تر،‌ مانع اين نمي‌شود كه يك رشته دستور خاص براي يك ساعت مشخص (41،14) كار در دست بررسي را قطع كند (نيز نگا ك: ص. 96-194).

پيشنهاد كفايت مذاكره با آخرين موضوعي كه قبلاً از سوي مجمع بررسي شده هيچ كاري ندارد و تاريخ تغيير تدريجي معناي آن طولاني است. طرح پيشنهاد كفايت مذاكره در كميته‌ها مجاز نيست (50).

خصوصيات توصيفي استاندارد پيشنهاد فرعي كفايت مذاكره:

1. از تمام پيشنهادهاي قابل‌مذاكره و قابل‌اصلاح كه در مورد آن‌ها به كار رود جلو مي‌افتد، و از پيشنهاد فرعي كميت مذاكره نيز جلو مي‌افتد،‌ و، اگر تصويب شود، تأثير دستور مصرف نشده‌ي محدود كننده‌ يا بسط دهنده مذاكره را، در ارتباط با پيشنهاد‌هايي كه در موردشان به كار مي‌رود، منتفي مي‌سازد. از پيشنهاد فرعي روي ميز گذاري، از تمام پيشنهادهاي فوريتي و تمام پيشنهادهاي ضمني به كاربردني عقب مي‌افتد.

2. مي‌تواند در مورد هر پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي قابل‌مذاكره يا قابل‌اصلاح؛ در مورد مجموعه‌ كاملي از پيشنهادهاي قابل‌مذاكره يا قابل‌اصلاح؛ و در مورد هر بخش متوالي از چنين مجموعه‌اي، كه با موضوع بلافاصله در دست بررسي آغاز مي‌شود، به كار رود. (تحت اين قاعده مي‌تواند براي متوقف ساختن اصلاح در مورد پيشنهادهايي به كار رود كه قابل‌اصلاح‌ هستند اما قابل‌مذاكره نيستند. نگا ك: به بخش خاكستري آخر كتاب ص. 45). اين پيشنهاد هر قاعده‌ي قبلي براي خاتمه‌ي مذاكره در زمان آينده را منتفي مي‌كند و مي‌تواند در حاليكه چنان قاعده‌اي مُجراست به كار رود. در عمل اين پيشنهاد معمولاً در شكل نامشروط به كار مي‌رود،‌ مانند «كفايت مذاكره را پيشنهاد مي‌كنم»، و در اين صورت فقط در مورد موضوع بلافاصله در دست بررسي به كار مي‌رود. به عنوان نمونه، پيشنهادهاي زير مي‌توانستند در دست بررسي باشند: (الف) يك قطعنامه؛ (ب)يك اصلاحيه‌ در مورد آن قطعنامه؛ (پ) يك پيشنهاد مبني بر ارجاع آن قطعنامه و اصلاحيه‌ي آن به كميته؛ و (ت) يك پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي مبني بر تعويق تمام اين موضوع‌ها به يك زمان مشخص. در چنين موردي، به كار بردن نامشروط پيشنهاد كفايت مذاكره فقط در مورد (ت) كاربرد خواهد داشت. در حاليكه كاربرد آن مي‌تواند به (ت) و (پ)؛ (ت)، (پ)، و (ب)، و يا (ت)، (پ)، (ب)، و (الف) به مشروط شود. اين پيشنهاد مي‌تواند فقط شامل (ت) و (ب)؛ فقط (ت)، (ب) و (الف)؛ فقط (ت)، (پ) و (الف)؛ يا فقط (ت) و (الف) باشد؛ و هيچ پيشنهاد كفايت مذاكره‌اي كه موضوع بلافاصله در دست بررسي (ت) را مستثناء كند نمي‌تواند مطرح شود تا (ت) رأي‌گيري شده باشد. هيچ پيشنهاد فرعي نمي‌تواند در مورد پيشنهاد كفايت مذاكره به كار رود، مگر آنكه وقتي در دست بررسي است پيشنهاد اصلي بتواند روي ميز قرار بگيرد، و به همراه خود تمام پيشنهادهاي وابسته از جمله پيشنهاد كفايت مذاكره را با خود روي ميز قرار دهد.

3 . وقتي ديگري صحن دارد خارج از دستور است.

4 . بايد حمايت شود.

5 . غير قابل ‌مذاكره است.

6. غير قابل ‌اصلاح است. با اين همه،‌ اين پيشنهاد خصوصيت خاصي دارد كه وقتي در مورد يك مجموعه‌ موضوع در دست بررسي به كار ‌رود تأثيري مشابه خصوصيت اصلاح را اجازه مي‌دهد. وقتي يك پيشنهاد كفايت مذاكره در چنين موردي بلافاصله در دست بررسي باشد، مي‌تواند (مشروط به قيود مذكور در خصوصيت استاندارد 2، فوق)، با شمول موضوع‌هاي در دست بررسي بيشتر يا كمتر، و پيش از اخذ رأي در خصوص نخستين پيشنهاد كفايت مذاكره، دوباره مطرح شود. رويه شبيه پركردن جالي خالي است (بنگر ص.60-155) جز آنكه هر يك از پيشنهادها بايد از سوي عضوي كه كسب صحن كرده مطرح شود و هر كدام بايد مورد حمايت قرار بگيرد. به عنوان نمونه، اگر وقتي يك مجموعه موضوع در دست بررسي است، عضوي اين پيشنهاد را به شكل نامشروط مطرح كرده باشد (به نحوي كه فقط در مورد موضوع بلافاصله در دست بررسي در آن زمان به كار رود)، عضو ديگر مي‌تواند آن را در مورد بخشي از مجموعه‌ي موضوع‌هاي در دست بررسي مطرح كند، و هنوز عضو ديگري مي‌تواند آن را در مورد تمام موضوعات در دست بررسي مطرح سازد. ابتداء رأي‌گيري در مورد پيشنهاد كفايت مذاكره در مورد بيشترين تعداد پيشنهاد‌ها صورت مي‌پذيرد، اگر رأي نياورد، در مورد تعداد كم‌تر از پيشنهادهاي مشمول كفايت مذاكره رأي‌گيري مي‌شود، و به همين ترتيب تا يكي از پيشنهاد‌هاي كفايت مذاكره (با دو سوم آراء) به تصويب برسد، يا اينكه تمام پيشنهادهاي كفايت مذاكره رد شود.

7. به دو سوم آرا نياز دارد. (اگر پيشنهاد كفايت مذاكره در كسب دو سوم آرا موفق نشود، مذاكره ادامه مي‌يابد،‌ انگار كه چنين پيشنهادي مطرح نشده است). در تشكل‌هاي معمولي،‌ الزام دو سوم آراء براي تصويب كفايت مذاكره براي حفظ روند دموكراتيك ضروري است. اگر اين قاعده رعايت نشود، يك اكثريت موقتي فقط با يك رأي مي‌تواند تمام فرصت اعضاء باقي مانده براي مذاكره در خصوص هر اقدامي انكار كند كه چنين اكثريتي مي‌خواهد آن را تصويب يا رد كند.
8 . مي‌تواند تجديد نظر شود قبل از آنكه تحت دستور اين كفايت مذاكره هيچ رأيي اخذ شده باشد، اما (برخلاف پيشنهاد كميت مذاكره) پس از آنكه اين دستور بعضاً مصرف شد، اين پيشنهاد ديگر نمي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد، نيز بنگريد ص. 98-197. رأي‌ منفي به پيشنهاد كفايت مذاكره مي‌تواند فقط زماني تجديد نظر شود كه اين پيشنهاد اساساً به يك موضوع جديد تبديل شده باشد- يعني، اگر فرض آن معقول باشد كه مذاكره يا اقدام در خصوص هر يك از پيشنهادهاي مطرح احتمالاً اعضاي بيشتري را علاقمند كرده كه بلافاصله به چند يا تمام موضوع‌هاي هنوز در دست بررسي رأي بدهند. بعد از آن، اين پيشنهاد مي‌تواند تجديد شود (نگا ك: ص. 329، س. 1 تا 6).

قواعد و توضيح بيشتر

كاربرد يكسان قواعد براي اصطلاحات محاوره‌اي. پيشنهادي مانند «پيشنهاد رأ‌ي‌گيري دارم»، يا «پيشنهاد مي‌كنم رأي‌ بگيريم»، در واقع همان پيشنهاد كفايت مذاكره هستند كه با عبارت غيراستاندارد بيان شده‌اند و با تمام اين نوع پيشنهادها طبق قواعد بيان شده اين بخش رفتار مي‌شود. بايد مراقب بود كه درك نادرست اين واقعيت نبايد منجر به ناديده گرفتن حقوق اعضاء براي مذاكره شود.

گاهي اوقات صرف طرح پيشنهاد كفايت مذاكره يا «تقاضاي اخذ رأي» به اجماع عمومي براي خاتمه بخشيدن به مذاكره دامن مي‌زند. پيش و پس از آنكه اين پيشنهاد مورد حمايت قرار بگيرد، رئيس بايد بپرسد كه با خاتمه دادن به مذاكره مخالفتي وجود نداشته باشد. اگر عضو يا اعضائي مخالفت كنند يا بخواهند صحن بگيرند، رئيس بايد بپرسد آيا كسي از پيشنهاد يا تقاضا حمايت مي‌كند يا نه؛ و، اگر اين پيشنهاد قبلاً مورد حمايت قرار گرفته باشد، او بايد بلافاصله در مورد پيشنهاد كفايت مذاكره رأ‌ي‌گيري كند. اما صرف‌ نظر از عبارت پيشنهاد يا «تقاضا» براي ختم مذاكره، هميشه قطع مذاكره بر خلاف خواست حتي يك عضوي كه مايل است صحبت كند و حق خودش براي مذكره را مصرف نكرده است، حمايت و دو سوم آراء، كه جداي از رأي‌‌ يا رأي‌هاي مربوط به پيشنهاد‌ يا پيشنهادهايي كه كه پيشنهاد كفايت مذاكره در مورد آن‌ها به كار مي‌رود، لازم است (نگا ك: صص.42، 77-375).

معافيت مقدمه‌ بحث نشده از پيشنهاد كفايت مذاكره مگر با د‌ستور جداگانه. هنگامي كه قطعنامه‌اي داراي مقدمه‌ (يك يا چند بند مقدماتي كه با عبارت: «از آنجا كه،. . ..» آغاز شود) در دست بررسي باشد، اگر پيشنهاد كفايت مذاكره در مورد قطعنامه، پيش از بررسي مقدمه مطرح شده باشد، اين دستور در مورد مذاكره و اصلاح مقدمه، كه مجمع بلافاصله به آن مي‌پردازد، كاربرد ندارد. در چنين موردي، پس از آنكه رئيس اعلام كرد مقدمه براي مذاكره و اصلاح مفتوح است، در صورت تمايل، به وسيله‌ دستوري كه كفايت مذاكره را در مورد مقدمه اعمال كند،، كل قطعنامه مي‌تواند بلافاصله به رأي‌گذاشته شود.

رأي‌گيري در مورد مجموعه‌اي از موضوع‌ها با يك پيشنهاد «كفايت مذاكره»؛ وقفه در اجرا. وقتي دستور كفايت مذاكره در مورد مجموعه‌اي از پيشنهادهاي در دست بررسي، آنگونه كه در خصوصيات استاندارد 2 فوق توصيف شده،‌ داده مي‌شود، اين پيشنهادها به ترتيب رتبه‌بندي و با شروع از پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي، يعني بر خلاف ترتيبي كه مطرح شده‌اند، اخذ رأي مي‌شوند. اگر در اين مجموعه‌ پيشنهادهاي تعويق مشخص، ارجاع، يا تعويق نامشخص وجود داشته باشد و يكي از آن‌ها به تصويب برسد، صرف‌نظر از اينكه چه تعداد از پيشنهاد‌هاي باقي مانده تحت دستور كفايت مذاكره قرار مي‌گيرند يا نه، رأي‌گيري بيشتر متوقف مي‌شود. اما اگر رأي‌گيري به اين روش متوقف نشود، در آن صورت، وقتي تمام پيشنهادهايي كه تحت دستور كفايت مذاكره قرار دارند، اخذ رأي شدند، بررسي هر موضوع ديگري كه هنوز در دست بررسي باشد تحت قواعد عادي از سرگرفته مي‌شود.

اگر يك موضوع يا مجموعه‌اي از موضوع‌ها (از جمله پيشنهادهايي كه تحت دستور كفايت مذاكره قرار داشته‌اند) در دست بررسي بودنش متوقف شود قبل از آنكه تمام پيشنهادهاي متأثر از دستور اخذ رأي شده باشند، اجراي دستور گفته مي‌شود قطع شده است. قطع اجراي يك دستور كفايت مذاكره ممكن است به شرح زير رخ بدهد:

• اگر يك پيشنهاد تعويق، ارجاع، يا تعويق نامشخص كه دستور كفايت مذاكره در مورد آن‌ داده شده باشد به تصويب برسد (مانند مورد بند قبلي)، در موردي كه يك يا چند موضوع باقي مانده همچنان مشمول دستور كفايت مذاكره باشند، اجراي دستور، بعد از آنكه بعضاً اجرا شده است، به اين ترتيب متوقف مي‌شود.

• پيش يا پس از آنكه يك دستور كفايت مذاكره، آنگونه كه قبلاً گفته شد، بعضاً به اجرا در آمده باشد، همچنان ممكن است كه اجراي آن به عنوان نتيجه پيشنهاد گذاشتن روي ميز، يا مداخله‌ دستور خاص تنظيمي براي يك ساعت مشخص (14، 41)، يا يك تقاضاي فوري (19)، يك تنفس (8، 20)، يا يك خاتمه (21) قطع شود. (اگر ساعت تنظيمي براي يك دستور خاص، براي يك تنفس، يا براي يك خاتمه فرا رسيده باشد و دستور كفايت مذاكره در خصوص يك يا چند پيشنهاد در دست بررسي داده شده باشد، مخالفتي با اينكه رئيس تمام آن‌ها را به صورت متوالي قبل از اعلام مطلبي كه قطع مي‌شود به رأي بگذارد وجود نخواهد داشت، جز آنكه آراء به روشي كه مستلزم وقت است اخذ مي‌شوند).

مصرف كفايت مذاكره.
هنگامي از مصرف كفايت مذاكره صحبت مي‌شود (در استناد به يك دستور مشخص براي آن) كه تمام پيشنهاد‌هاي مشمول دستور كفايت مذاكره تعيين تكليف شده باشند، يا هيچ پيشنهاد تعيين تكليف نشده‌اي باقي نمانده باشد. شرايط براي مصرف كفايت مذاكره با شرايط دستور محدود كننده يا بسط دهنده‌ي محدوده‌هاي مذاكره يكي است- يعني: (1) وقتي تمام پيشنهادهاي مشمول دستور كفايت مذاكره اخذ رأي شده باشند؛ (2) هنگامي كه پيشنهادهاي هنوز رأ‌گيري نشده نيز ارجاع به كميته يا تعويق نامشخص شده باشند؛ (3) در خاتمه‌ي اجلاسي كه دستور كفايت مذاكره در آن داده شده باشد- هر كدام كه اول رخ بدهد. پس از آنكه كفايت مذاكره مصرف شد، هر پيشنهاد باقي مانده‌اي كه دوباره به دست گرفته شود، براي مذاكره و اصلاح مفتوح خواهد بود، انگار كه دستور كفايت مذاكره اصلاً داده نشده باشد.

اگر اجراي دستور كفايت مذاكره دچار وقفه شود و اگر پيشنهاد يا پيشنهادهايي كه در دست بررسي بودند بعداً دوباره به دست گرفته شوند، قواعد بند قبلي به شرح زير به كار مي‌روند:

• اگر پيشنهادها به كميته ارجاع شده بوده‌اند و اكنون گزارش آن‌ها ارايه مي‌شود، كفايت مذاكره مصرف مي‌شود، و پيشنهادها براي مذاكره و اصلاح مفتوح خواهند شد، حتي اگر در جريان همان اجلاس رخ بدهد،

• اما اگر وقفه در اجرا به وسيله ديگري غير از ارجاع صورت پذيرد و پيشنهادها در همان اجلاس دوباره به دست گرفته شوند، دستور مُجرا باقي مي‌ماند؛ تمام پينشهادهاي مشمول كفايت مذاكره بايد بلافاصله به رأ‌ي گذاشته شوند (مگر آنكه يك تجديد نظر در دستور ممكن باشد و پيشنهادي براي تجديد نظر آن مطرح شود؛ زير را بنگريد).

• اگر پيشنهادها تا اجلاس بعدي دوباره به دست گرفته نشوند، صرف‌نظر از اينكه در اجرا وقفه‌اي رخ بدهد يا نه، كفايت مذاكره براي هميشه مصرف مي‌شود.

تجديد نظر در رأيي كه دستور كفايت مذاكره را داده. همانگونه كه در خصوصيت استاندارد 8 توصيف شد، رأيي كه دستور پيشنهاد كفايت مذاكره را داده است، پيش، و نه پس از آنكه هر يك از پيشنهادهاي متأثر اخذ رإي شوند، مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد. در نتيجه، زياد رخ مي‌دهد كه پيشنهاد تجديد نظر يك رأي مثبت به خود كفايت مذاكره فقط لحظه‌ي كوتاهي بعد از آنكه رأيي كه دستور كفايت مذاكره را مي‌دهد تكميل شود و قبل از آنكه نخستين رأي تحت آن دستور اخذ شود بتواند مطرح گردد (نيز نگا ك: ص.20).

اگر اجراي يك دستور كفايت مذاكره پيش از هر اخذ رأي تحت آن دستور قطع شود، و اگر پيشنهادها در جريان همان اجلاس دوباره به دست گرفته شوند، يك پيشنهاد تجديد نظر در دستور كفايت مذاكره (اگر قبلاً مطرح نشده باشد) فقط در لحظه‌ي پس از آن كه رئيس اين موضوع‌ها را به عنوان در دست بررسي اعلام كرده باشد، و پيش از اخذ رأي هر يك از آن‌ها، مي‌تواند مطرح شود. به علاوه، محدوديت‌هاي عادي زمان براي طرح پيشنهاد تجديد نظر به كار مي‌رود (نگا ك: 37).

بايد خاطر نشان شود اگر يك يا مجموعه‌اي از پيشنهادهايي كه تحت يك دستور براي كفايت مذاكره هستند، پس از تعويق، دوباره به دست گرفته شوند، هرگز نمي‌توان آن دستور را تجديد نظر كرد. دليلش اين است كه پيشنهاد تعويق فقط پيش از اجراي دستور كفايت مذاكره مي‌توانست مطرح شده باشد، تا آنجا كه دستور براي كفايت مذاكره هميشه با رأي مسبب تعويق شود بعضاً اجرا شده خواهد بود.

در عمل، اگر پيشنهادي مبني بر تجديد نظر در رأي مثبت يك پيشنهاد كفايت مذاكره برنده شود، ‌رويه‌ بعدي به اين شرح خلاصه مي‌شود: رأيي كه پيشنهاد تجديدنظر را به تصويب رساند همچنين فرض مي‌شود تجديد نظر را محقق كرده است و رأيي را كه مورد تجديد نظر قرار گرفت معكوس ساخته است: يعني، كفايت مذاكره اكنون رد ‌شده فرض مي‌شود و ديگر به رأي‌گيري گذاشته نخواهد شد، به اين دليل: در چنين موردي، اعضاء مخالف كفايت مذاكره بايد به پيشنهاد تجديد نظر پس از آنكه به تصويب رسيد، رأ‌ي بدهند، در نتيجه، اگر اكثريت به تجديد نظر رأي‌ داده باشد، در آن صورت غيرممكن خواهد بود كه كفايت مذاكره دو سوم آراء موافق كسب كند.

تجديد نظر در رأي مأخوذه تحت كفايت مذاكره. اگر يك رأي تحت دستور تصويب يك پيشنهاد براي كفايت مذاكره تجديد نظر شود قبل از آنكه كفايت مذاكرده مصرف شود، پيشنهاد تجديد نظر غيرقابل مذاكره و پيشنهاد مورد تجديد نظر نمي‌تواند مذاكره و اصلاح شود. اما اگر تجديد نظر زماني بعد از آنكه كفايت مذاكره مصرف شد رخ بدهد، پيشنهاد تجديد‌نظر و موضوعي كه قرار است تجديد نظر شود ديگر تحت تأثير كفايت مذاكره نخواهند بود.

تأثير بر فرجام‌ها. يك فرجام، اگر پس از آنكه كفايت مذاكره پيشنهاد شده يا پيش از آنكه دستورش مصرف شده باشد مطرح، غيرقابل‌مذاكره است.

تأثير بر پيشنهادهاي بعدي به طور كلي. قواعد كلي راجع به يك دستور مصرف نشده كفايت مذاكره در خصوص پيشنهادهاي بعدي كه معمولاً قابل‌مذاكره و قابل‌اصلاح هستند به اين شرح است:

• در حاليكه يك يا چند پيشنهاد كه دستور كفايت مذاكره شامل آنان بوده است در دست بررسي باقي مانده باشند، آن دستور در مورد هر پيشنهاد ديگري كه ممكن است از اين پيشنهادهاي در دست بررسي، جلو بيافتد، به كاربر مي‌رود. (قواعد بيان شده در دو بند قبلي- براي پيشنهادهاي تجديد نظر يك رأي مأخوذه تحت كفايت مذاكره و براي فرجام‌ها- كاربردهايي از اين اصل هستند).

• اما اگر يك يك تقاضاي فوري مطرح شود و براي بررسي فوري پذيرفته شود (نگا ك: 19)، يا اگر يك دستور خاص تنظيمي براي يك ساعت مشخص ورود كند، اين موضوع‌ها از دستور مصرف نشده‌ي كفايت مذاكره كه در خصوص موضوع‌هايي كه آن‌ها قطعشان مي‌كنند كاربرد دارند، مستقل هستند.

شكل و مثال

شكل‌هاي مورد استفاده براي طرح پيشنهاد كفايت مذاكره عبارتند از: «پيشنهاد كفايت مذاكره دارم» (كه فقط براي پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي كاربرد دارد)؛ «در مورد پيشنهاد در دست بررسي و اصلاحيه‌هاي آن پيشنهاد كفايت مذاكره و ارجاع به كميته را مطرح مي‌كنم»؛ «در مورد تمام موضوع‌هاي در دست بررسي كفايت مذاكره درخواست مي‌كنم»؛ و از اين قبيل. فريادها «كفايت» اعضاء از روي صندلي‌هايشان به معناي پيشنهاد‌هاي كفايت مذاكره نيست و عضو ديگر در حال صحبت يا دنبال كسب تأييد باشد اخلال‌گري خواهد بود.
هنگام اخذ رأي در مورد اين پيشنهاد غيرقابل‌مذاكره و غيرقابل‌اصلاح، رئيس نبايد مكث و سؤال كند: «آيا براي رأي‌گيري حاضريد؟»، بلكه بايد بلافاصله با قيام و قعود يا بلند كردن دست پيشنهاد كفايت مذاكره را، به نحوي كه در ادامه نشان داده شده، به رأي بگذارد. نيز در جريان بيان نتيجه‌ي مثبت، موضوع پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي را نيز بايد اعلام كند.
فرض كنيد يك مجموعه پيشنهاد قابل ‌مذاكره و قابل اصلاح در دست بررسي هستند:

عضو الف (كسب صحن): در مورد (پيشنهادها را مشخص مي‌كند، مگر آنكه بخواهد فقط در مورد پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي پيشنهاد بدهد) درخواست كفايت مذاكره دارم» [حمايت].

رییس: در مورد‌ (پيشنهاد را نام مي‌برد، مگر آنكه كسي آن را مشخص نكرده باشد) كفايت مذاكره مطرح شد. موافقان
كفايت مذاكره در مورد پيشنهاد (نام مي‌برد) قيام فرمايند. . . بفرماييد. مخالفان قيام فرمايند. . . بفرماييد. دو سوم آراء مثب كسب شد و كفايت مذاكره در مورد پيشنهاد (نام مي‌برد) به تصويب رسيد. اكنون موضوع رأي‌گيري اين پيشنهاد است كه . . .(پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي را به طور كامل قرائت مي‌كند). موافقان پيشنهاد [ و به اين ترتيب، تمام پيشنهادهاي مشمول كفايت مذاكره‌ را به ترتيب مناسب به رأ‌ي مي‌گذارد].

اگر آرا مثبت كم‌تر از دو سوم بود، رئيس نتيجه رأي‌گيري در مورد كفايت مذاكره را به شكل زير اعلام مي‌كند:

ریيس: آرا مثبت كسب شده كم‌تر از دو سوم است و پيشنهاد كفايت مذاكره رأي نياورد. اكنون موضوع مذاكره اين است (موضوع بلافاصله در دست بررسي را قرائت مي‌كند. مذاكره از نو آغاز مي‌شود. رئيس نبايد بگويد: «آيا براي رأي‌گيري آماده‌ايد؟»، چرا كه همين حال مجمع نشان داد كه براي رأي‌گيري آماده نيست).

مثال‌هاي زير شكل‌هاي نمونه‌‌ براي استفاده در برخورد با پيشنهاد بديل براي كفايت مذاكره را نشان مي‌دهند كه تعداد متفاوتي از موضوع‌هاي يك مجمع را، آنطور كه در خصوصيت استاندارد 6 توصيف شده، تعيين مي‌كنند.
فرض كنيد يك قطعنامه، يك اصلاحيه‌ براي قطعنامه، و يك پيشنهاد ارجاع به كميته در دست بررسي هستند (در حالي كه پيشنهاد ارجاع به كميته پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي است):

عضو ايكس(كسب صحن): كفايت مذاكره را پيشنهاد مي‌كنم.
(حمايت. در اين مورد فقط پيشنهاد ارجاع حمايت مي‌شود).
رئيس: كفايت مذاكره درخواست شده است. موافقان كفايت مذاكره . . .
عضو ايگرگ (فوراً بلند مي‌شود و صحبت رئيس را قطع مي‌كند): آقاي رئيس.
رئيس: عضو محترم به خاطر چي بلند شده است؟
عضو ايگرگ: در مورد تمام مسائل در دست بررسي كفايت مذاكره را پيشنهاد مي‌كنم.(حمايت).
رئيس: كفايت مذاكره در مورد تمام مسائل در دست بررسي نيز مطرح شد. اكنون موضوع رأي‌گيري كفايت مذاكره در مورد تمام مسائل در دست بررسي است. كساني كه . . .
عضو زد (فوراً بلند مي‌شود): آقاي رئيس.
رئيس: عضو محترم چرا بلند شده است؟
عضو زد: من در مورد پيشنهادهاي ارجاع و اصلاح قطعنامه كفايت مذاكره را پيشنهاد مي‌كنم.(حمايت).
رئيس: پيشنهاد كفايت مذاكره براي پيشنهاد ارجاع و پيشنهاد اصلاح قطعنامه نيز درخواست مي‌شود. به هر حال، اخذ رأي براي پيشنهاد دستور كفايت مذاكره در مورد تمام پيشنهادهاي در دست بررسي اول است. كساني كه موافق اين پيشنهاد هستند. . . [و به همين ترتيب. پيشنهادهاي بديل براي كفايت مذاكره به ترتيب،‌ با شروع از پيشنهادي كه براي تعداد بيشتري از پيشنهادهاي در دست بررسي كاربرد دارند، به رأي‌ گذاشته مي‌شوند. بنا بر اين، پس از پذيرش پيشنهاد عضو ايگرگ، رئيس اول آن را قرائت مي‌كند؛ اما، پس از پذيرش از پيشنهاد عضو زد، او دوباره براي اخذ رأي به پيشنهاد عضو ايگرگ رجوع مي‌كند. اگر يكي از اين دو پيشنهاد كفايت مذاكره، رأي بياورد، پيشنهادهاي ديگر ناديده گرفته مي‌شوند].

اگر عضوي مايل باشد پيشنهادي بالارتبه‌‌تر يا يك پيشنهاد تجديد نظر را هنگامي كه پيشنهاد كفايت مذاكره در دست بررسي است يا پس از تصويب پيشنهاد كفايت مذاكره مطرح كند، درست مثل مثال فوق با برخاستن و قطع كردن صحبت رئيس تأييد محدود كسب مي‌كند.

بخش 15: كميت مذاكره

2014-06-01T05:19:14Z

پيشنهاد فرعي كميت مذاكره يكي از دو پيشنهادي است كه مجمع به وسيله آن‌ها مي‌تواند كنترل خاصي بر مذاكره پيرامون يك موضوع در دست بررسي يا يك مجموعه موضوع در دست بررسي اعمال مي‌كند. (پيشنهاد ديگري كه همين كار را صورت مي‌دهد، كفايت مذاكره است 16. هيچ كدام از اين دو پيشنهاد در كميته مجاز نيستند. نگا ك:50).
پيشنهاد كميت مذاكره مي‌تواند مذاكره را به دو طريق محدود كند: (1) كاهش تعداد يا مدت مجاز نطق‌ها، اما بدون هيچ شرطي براي خاتمه‌ بحث، يا (2) الزام به اينكه، در يك ساعت مشخص بعد، يا پس از يك مدت مشخص مذاكره، بحث خاتمه يابد و موضوع به رأي گذاشته شود. اين پيشنهاد مي‌تواند محدوده‌هاي مذاكره را از طريق مجاز دانستن نطق‌هاي بيشتر و طولاني‌تر از آنچه قواعد عادي مقرر كره‌اند،‌‌ بسط دهد (نگا ك: ص. 77-375). اين پيشنهاد نمي‌تواند مذاكره را بي‌درنگ خاتمه بخشد، كه مستلزم پيشنهاي متفاوت است - كفايت مذاكره.

وقتي يك مجمع پيشنهاد كميت مذاكره را به تصويب مي‌رساند، گفنه مي‌شود «دستور» انجام اين اقدام را تصويب مي‌كند. (كلمه دستور آنطور كه در اين معنا به كار مي‌رود نبايد با اصطلاح‌هاي فني دستور روز، دستور عام، و دستورهاي خاص كه در 3، 14، و 41 استفاده شده‌اند خلط شود.) وقتي نهايتاً اجراي يك دستورِ تحديد يا توسيع محدوده‌هاي مذاكره راجع به تمام پيشنهادهاي تحت تأثير متوقف مي‌شود، مي‌گويند آن دستور «مصرف» شده است (نگا ك: صص.88-187).

اگر پيشنهادي بخواهد محدوده‌‌هاي عادي مذاكره‌ را (براي هر مدت از زمان و در جريان بررسي يك يا چند موضوع خاص) تغيير دهد، موقعي مطرح مي‌شود كه هيچ موضوعي در دست بررسي نباشد، چنين پيشنهادي يك پيشنهاد فرعي كميت مذاكره نيست، بلكه يك پيشنهاد اصلي ضمني است (گرچه تصويب آن درست مانند پيشنهاد فرعي، به دو سوم آراء نياز دارد).

خصوصيات توصيفي استاندارد پيشنهاد فرعي كميت مذاكره:

1. از تمام پيشنهادهاي قابل‌مذاكره جلو مي‌افتد. از پيشنهادهاي فرعي كفايت مذاكره و روي ميز گذاري؛ از تمام پيشنهادهاي فوريتي؛ و از تمام پيشنهادهاي ضمني به كاربردني عقب مي‌افتد

2. مي‌تواند در مورد هر پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي قابل‌مذاكره‌، در مورد يك مجموعه‌ كامل پيشنهادهاي قابل‌مذاكره، يا هر بخش پشت سرهم از چنين مجموعه‌اي كه با پينشهاد بلافاصله در دست بررسي آغاز مي‌شود، به كار رود. (بنا بر اين، فقط مي‌تواند هنگامي مطرح شود كه يك پيشنهاد قابل مذاكره‌اي بلافاصله‌ در دست بررسي باشد. اگر يك مجموعه پيشنهادهاي قابل ‌مذاكره در دست بررسي باشند و يك پيشنهاد ضمني غير قابل‌ مذاكره بالافاصله در دست بررسي باشد، پيشنهاد اخير بايد پيش از آنكه هر پيشنهاد كميت مذكره‌اي بتواند مطرح شود، تعيين تكليف شده باشد). پيشنهادهاي اصلاح و (براي توقف اصلاحيه) پيشنهاد كفايت مذاكره مي‌توانند در مورد آن به كار ‌رودند بدون آنكه بر پيشنهاد اصلي تأثير بگذارند. پيشنهاد كميت مذاكره را نمي‌توان روي ميز گذاشت، اما هنگامي كه پيشنهاد اصلي در دست بررسي بتواند روي ميز گذاشته شود، پيشنهاد كميت مذاكره‌ را نيز با خود روي ميز مي‌گذارد.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. قابل ‌مذاكره نيست.

6. قابل ‌اصلاح است، اما هر اصلاحيه‌اي مانند خود پيشنهاد، غيرقابل ‌مذاكره است.

7. به دوسوم آراء نياز دارد- زيرا اين پيشنهاد قواعد را تعليق مي‌كند، و به اين دليل كه محدوديت مذاكره حقوق اساسي تمام اعضاء براي مذاكره‌ي كامل را از بين مي‌برد و ممكن است حق اكثريت براي ارايه‌ي مدعايش را محدود ‌كند.

8. مي‌تواند، بدون مذاكره، در هر زمان قبل از آنكه دستور تحديد و توسيع محدوده‌هاي مذاكره مصرف شده باشد، تجديد نظر شود. (نگا ك: ص. 88-187). اگر اين دستور بعضاً اجرا شده باشد، فقط بخش مصرف نشده مي‌تواند موضوع تجديد نظر قرار بگيرد. رأي منفي به پيشنهاد كميت مذاكره فقط زماني مي‌تواند مورد تجديدنظر قرار بگيرد كه مذاكره به اندازه كافي جلو برود كه آن را به يك موضوع اساساً متفاوت بدل كند، كه پس از آن صرفاً مي‌تواند تجديد شود. (نگا ك: ص. 329، س.8-1).

قواعد و توضيح بيشتر

تأثير بر پيشنهاد در دست بررسي و پيشنهادهاي بعدي. تأثير اين پيشنهاد بر ساير پيشنهاد‌هاي دردست بررسي و لاحق به ماهيت شرايط خاصش بستگي مي‌يابد، و كاملاً به جايگاهش در سلسله مراتب اولويت پيشنهادها ارتباط خواهد داشت (5)، به شرح زير:

اگر يك مجموعه پيشنهاد قابل‌مذاكره در دست بررسي باشد و پيشنهاد كميت مذاكره مشخص نكند كه در مورد كدام يك از آن‌ها به كار برود، در آن صورت فقط پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي تحت تاثير قرار مي‌گيرد. يك دستور محدود كننده مذاكره نه فقط در مورد پيشنهاد(هايي) كه محدوديت مربوط به آن‌هاست كاربرد دارد، بلكه در مورد هر پيشنهاد فرعي قابل‌مذاكره، پيشنهاد تجديدنظر، يا فرجام‌‌هاي قابل‌مذاكره كه ممكن است وقتي كه دستور به اجرا در مي‌آيد متعاقباً مطرح شوند، كاربرد خواهد داشت. از سوي ديگر، يك دستور بسط دهنده محدوده‌‌هاي مذاكره در جريان تصويب،‌ تأثيري بر هيچ پيشنهادي كه هنگام تصويب آن دستور در دست بررسي نبودند، ندارد.

وقتي يك پيشنهاد كميت مذاكره در دست بررسي باشد، اولويت آن مانع از ارايه پيشنهاد‌هاي فرعي با رتبه‌هاي پائين‌تر (تعويق نامشخص، اصلاح، ارجاع،‌ تعويق مشخص) خواهد شد. اين وضعيت نبايد با وضعيت پس از تصويب پيشنهاد خلط شود. اگر تحديد و توسيعي كه د‌ستورش داده شده است براي ‌ ختم مذاكره نباشد،‌ هيچ تأثيري بر اينكه چه پيشنهاد فرعي مي‌توان مطرح كرد نخواهد داشت. از سوي ديگر، پس از تصويب دستوري كه براي ختم مذاكره زمان تعيين مي‌كند- يا از طريق تعيين ساعتي كه در آن رأي‌گيري خواهد شد، يا تعيين كل وقتي كه صرف مذاكره مي‌شود،‌ پيشنهادهاي ارجاع يا تعويق مشخص نمي‌توانند مطرح شوند مگر آنكه رأي‌ تصويب كننده آن دستور تجديدنظر يا لغو شود، زيرا اين پيشنهادها با مقصود آن دستور در تعارض است. در هر حال، موضوع اصلي و تمام پيشنهادهاي وابسته مي‌توانند روي ميز گذاشته شوند، حتي وقتي دستور تنظيم كننده‌ي زماني براي ختم مذاكره در دست اجرا باشد. اگر پيشنهادهاي ارجاع يا تعويق بخشي از يك مجموعه مي‌بودند كه وقتي يك دستور تنظيم كننده زمان ختم مذاكره تصويب شد، در دست بررسي بودند، پيشنهادهاي باقي مانده ممكن است هنگامي كه اين پيشنهادها براي چنان اقدامي به رأي گذاشته مي‌شوند،‌ مي‌توانند تعويق يا ارجاع شوند.

برخلاف مورد پيشنهاد اصلي و پيشنهاد‌هاي فرعي پائين رتبه‌تر (تعويق نامشخص، اصلاح، ارجاع، تعويق)، تصويب يك پيشنهاد محدود كننده يا بسط دهنده مذاكره به يك روش مشخص سبب نمي‌شود چنين پيشنهاد مغاير ديگري خارج از دستور باشد. يك پيشنهاد براي تنظيم محدويت‌(ها) و بسط(ها)ي متفاوت، يا تغيير يكي به ديگري،‌يا كفايت مذاكره (16)، در هر زمان كه طبق نظام اولويت پيشنهاد‌ها در دستور باشد، تا پيشنهادهاي در دست بررسي متأثر نهايتاً تعيين تكليف شوند، مي‌تواند مطرح شود. دليلش اين است كه دو سوم آراء مورد نياز براي تصويب هر پيشنهاد تعديل محدوده‌هاي مداكره الزام براي تغيير چيز قبلاً تصويب شده را نيز تأمين مي‌كند.

شرايط مصرف تاثير خودش. يك دستور محدود كننده يا بسط دهنده مذاكره مصرف مي‌شود: (1) وقتي تمام پيشنهادهايي كه بر آن‌ها اعمال شده بود اخذ رأي شوند؛ (2) وقتي موضوع‌هاي متأثر از اين دستور و هنوز اخذ رأي نشده يا به يك كميته ارجاع يا تعويق نامشخص شده باشند؛ يا (3) در خاتمه اجلاسي كه اين دستور در آن به تصويب رسيده باشد- هر كدام كه اول رخ بدهد. اگر هر يك از پيشنهادهايي كه دستور در موردشان به كار مي‌رود تعويق نامشخص يا روي‌گذاري شوند، و در جريان همان اجلاس دوباره به دست گرفته شوند، بخش مصرف نشده‌ي باقي مانده‌ دستور مُجرا خواهد ماند. اگر دستور داده شده بود كه مذاكره در مورد يك پيشنهاد اصلي در ساعت مشخصي خاتمه يابد و رأي‌گيري شود- مانند مورد (الف) در شكل و نمونه زير - و آن ساعت گذشته باشد، هيچ مذاكره‌ي ديگري در مورد هيچ پيشنهاد در دست بررسي‌ مجاز نيست، هيچ اصلاحيه‌اي قابل طرح نيست، و تمام پيشنهادهاي در دست بررسي بايد بي‌درنگ به رأي گذاشته شوند مگر رأيي كه مذاكره‌ را محدود كرده است مورد تجديد نظر قرار بگيرد و لغو شود يا ساعت تعيين شده به جلو منتقل شود. از سوي ديگر،‌ پس از انقضاي زمان تخصيص داده شده تحت هر دستور محدود كننده مذاكره بدون تعيين زماني كه اخذ رأي بايد صورت بگيرد، اصلاحيه‌ها و پيشنهادهايي براي تعيين تكليف پيشنهاد اصلي طبق دستور هستند، اما آن‌ها غير قابل ‌مذاكره خواهند بود مگر آنكه محدوديت مذاكره آنظور كه الأن توضيح داده شد، تغيير كند. هر موضوعي متأثر از يك دستور تعديل كننده محدوده‌هاي مذاكره كه به هر نحوي به اجلاس آتي منتقل شود- يا به كميته ارجاع شده وگزارش آن برگردد، حتي در همان اجلاس كه در آن ارجاع شده باشد- تحت قواعد عادي به روي مذاكره مفتوح مي‌شود. يك دستور محدود كننده يا بسط‌دهنده‌ي محدوده‌‌هاي مذاكره، در مورد تجديدنظر‌هاي موضوعات متأثر از آن دستور، قبل از مصرف آن دستور، اما نه بعد از آن، كاربرد دارد.

شكل و نمونه

شكل‌هايي كه اين پيشنهاد در قالب‌ آن‌ها مي‌تواند مطرح مي‌شود، به موضوع دلخواه بستگي دارد، به شرح زير:

الف) تعيين ساعت براي خاتمه مذاكره و اخذ رأي: «پيشنهاد مي‌كنم ساعت 9 بعد از ظهر مذاكره خاتمه يابد و قطعنامه به رأي‌گذاشته شود».

ب) محدود ساختن زمان صرف شده در مذاكره: «پيشنهاد مي‌كنم مذاكره در مورد اصلاحيه در دست بررسي به 20 دقيقه محدود شود».

پ) كاهش يا افزايش تعداد و مدت نطق‌ها. «پيشنهاد مي‌كنم مذاكره محدود شود به يك نطق پنج دقيقه‌اي براي هر عضو». يا «پيشنهاد مي‌كنم وقت آقاي لي سه دقيقه افزايش يابد». يا «درخواست توافق عمومي در مورد افزايش مدت صحبت آقاي لي دارم. . .» .(نگا ك: ص 53-51).

ت) تركيب چند موضوع فوق: «پيشنهاد مي‌كنم كه ____ و ____ [رهبران دو طرف] هر كدام بيست دقيقه وقت داشته باشند كه بتواند بين دو نطق تقسيم شود،‌ و بقيه‌ي اعضاء هر كدام فقط دو دقيقه صحبت كنند، مشروط بر آنكه تمام موضوع‌هاي در دست بررسي تا ساعت 4 بعد از ظهر خاتمه يابد» (نيز نگا ك: به نمونه ص.620).

شكل اعلام رأي‌گيري در مورد اين پيشنهاد قابل ‌اصلاح اما غير قابل ‌مذاكره چنين است:

رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه مذاكره قبل از ساعت 9 بعد از ظهر خاتمه يابد و در مورد قطعنامه رأي‌گيري شود. پيشنهاد تحديد و توسيع محدوده مذاكره قابل ‌مذاكره نيست اما مي‌تواند اصلاح شود. [مكث؛ يا «آيا براي رأي‌گيري در مورد اين موضوع آماده‌ايد؟ . . .» يا، «آيا كسي اصلاحيه‌اي نسبت به اين پيشنهاد دارد؟. . »]. پيشنهاد محدوديت مذاكره؟

كلمات آخرين جمله، يعني: «. . پيشنهاد محدوديت مذاكره؟»، مي‌تواند متناسب با شكل خاصي كه پيشنهاد در قالب آن مطرح شده متفاوت باشد.

مگر در مورد تصويب پيشنهاد كميت مذاكره طبق توافق عمومي (نگ ك: ص. 53-51)، رئيس از طريق قيام و قعود اين پيشنهاد را به رأي مي‌گذارد و، مانند نمونه‌اي كه براي پيشنهاد تعويق و تبديل آن به دستور خاص در صفحه‌ي 83-182 مطرح شد، اقدام مي‌كند. رئيس در اعلام نتيجه، وضعيت پارلماني را آنگونه كه بعداً شكل‌خواهد گرفت توصيف مي‌كند:

رئيس (پس از رأي‌گيري با قيام و قعود): دوسوم موافق وجود دارد و پيشنهاد به تصويب مي‌رسد. در نيتجه، قطعنامه‌ پيش از ساعت 9 بعد از ظهر به رأي گذاشته مي‌شود، و مذاكره پس از آن ساعت ادامه نخواهد يافت. اكنون موضوع رأي‌گيري اين است كه [پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي را قرائت مي‌كند].

بخش 14: تعويق مشخص

2014-06-01T05:17:09Z

پيشنهاد فرعي تعويق مشخص (يا تعويق تا زمان مشخص، يا تعويق) پيشنهادي است كه به وسيله‌ي آن اقدام روي موضوع در دست بررسي، تحت محدوديت‌هايي، تا يك روز، نشست، يا ساعت مشخص، يا تا بعد از يك رويداد خاص به تعويق مي‌افتد. اين پيشنهاد مي‌تواند بدون توجه به ميزان مذاكره‌‌اي كه روي پيشنهاد مورد نظر براي تعويق شده، مطرح شود. يك موضوع ممكن است به اين خاطر تعويق شود كه در وقت مناسب‌تر مورد بررسي قرار بگيرد، يا مذاكره دلايلي براي عقب انداختن اخذ تصميم نشان داده است. اين پيشنهاد نبايد با پيشنهاد تعويق نامشخص، كه قبلاً در (11) تشريح شد، و عملاً به معناي كشتن پيشنهاد است و نه تعويق آن، خلط شود.

وقتي پيشنهادي تعويق موضوعي را كه در دست بررسي نيست- به عنوان نمونه، استماع گزارش كميته را- توصيه كند، چنين پيشنهادي يك پيشنهاد فرعي تعويق نيست، بلكه يك پيشنهاد اصلي ضمني است (10). اگر تأثير پيشنهاد تغيير در تصميمي باشد كه مجمع پيشتر اتخاذ كرده است، به عنوان نمونه:، «سه هفته تعويق مهماني شامي كه براي 15 اكتبر برنامه‌ريزي شده است»،‌ چنين پيشنهادي يك مورد خاص از پيشنهاد اصلاح مصوبه است.

ويژگي‌هاي توصيفي استاندارد پيشنهاد فرعي تعويق تا يك زمان مشخص:

1. از پيشنهاد اصلي جلو مي‌افند؛ از پيشنهادهاي فرعي تعويق نامشخص؛ اصلاح،‌ و ارجاع؛ و از پيشنهادهاي ضمني تفكيك موضوع و بررسي بندبند جلو مي‌افتد. اين پيشنهاد همچنين از فرجام‌ قابل‌مذاكره (يا يك اخطار دستور كه از سوي رئيس براي قضاوت به مجمع تقديم شده و وقتي كه اينطور ارجاع شود قابل‌مذاكره است، ص.242، س.24-22) تحت هر يك از دو شرط زير جلو مي‌افتد: (الف) اگر فرجام به يك پيشنهاد اصلي وابسته نباشد؛ يا (ب) اگر هيچ پيشنهاد ديگري جز پيشنهادهايي كه در خط اول اين بند بيان شد در دست بررسي يا درگير فرجام‌خواهي يا اخطار دستور نباشد. از پيشنهاد قابل‌مذاكره‌ تجديدنظر هنگامي كه براي به كاربردنش در مورد آن پيشنهاد، تحت شرايطي كه در ويژگي‌ استاندارد 2 زير بيان شده طبق دستور باشد، جلو مي‌افتد. از پيشنهادهاي فرعي كميت مذاكره؛ كفايت مذاكره؛ يا روي ميز گذاري؛ و نيز از تمام پيشنهادهاي فوريتي؛ و از تمام پيشنهادهاي ضمنيِ به كاربردني عقب مي‌افتد.

2. مي‌تواند در مورد پيشنهادهاي اصلي، همراه با هر يك از پيشنهادهاي تعويق نامشخص، اصلاح،‌ يا ارجاع كه ممكن است در دست بررسي باشند به كار رود؛‌ به همين ترتيب مي‌تواند در مورد دستورات روز (ص 80-177؛ 41) يا تقاضاهاي فوري (19) هنگامي كه عملاً به عنوان پيشنهادهاي اصلي در دست بررسي باشند به كار رود، و چنين كاربردي از هر موضوع ديگري كه ممكن است آن‌ها قطع‌اش كرده باشند، مستفل بوده و هيچ تأثيري بر آن‌ها ندارد؛ مي‌تواند در مورد فرجام قابل‌مذاكره (يا اخطار دستورهايي كه از سوي رئيس و براي قضاوت به مجمع ارجاع مي‌شود و وقتي كه اينطور ارجاع شود قابل‌مذاكره هستند، ص.242، س.24-22) به كار رود، اما اگر چنين فرجامي وابسته به موضوع اصلي باشد (يعني، اگر فرجام مي‌بايست پيش از تصميم‌گيري در مورد پيشنهاد اصلي تصميم‌گيري شود)(صص.13-112)، پيشنهاد تعويق مي‌تواند فقط در مورد فرجام‌ وابسته به پيشنهاد اصلي به كار رود، كه آن‌ هم تعويق مي‌شود (نيز نگا ك: ص. 81-180)؛ مي‌تواند در مورد فرجام‌هاي غيروابسته قابل‌مذاكره به صورت جداگانه به كار رود، بدون تأثيرگذاري بر وضعيت موضوع‌هاي ديگري كه ممكن است در دست بررسي باشند؛ و مي‌تواند در مورد پيشنهاد تجديد نظر (37) قابل‌مذاكره‌ي بلافاصله در دست بررسي به كار رود هنگامي كه تعويق موضوع يا مجموعه‌اي از موضوع‌هاي وابسته شامل پيشنهاد(هاي) كه قرار است تجديد نظر شوند، در دستور باشد، كه در اين حالت تمام چنين موضوع‌ها و پيشنهادهاي وابسته به پيشنهاد تجديد نظر تعويق مي‌شوند. نمي‌تواند در مورد فرجام‌ غيرقابل مذاكره يا يك پيشنهاد غيرقابل‌مذاكره‌ي تجديد‌نظر به كار رود؛ و نمي‌تواند در مورد هيچ پيشنهاد فرعي‌اي به كار رود، مگر آنكه كاربردش در مورد يك پيشنهاد اصلي بر هر يك از پيشنهادهاي تعويق نامشخص، اصلاح، يا ارجاع كه ممكن است، همانطور كه در فوق ذكر شد، در دست بررسي باشند،‌ تأثير بگذارد. پس از تصويب پيشنهاد خاتمه دادن به مذاكره‌ در مورد يك پيشنهاد اصلي در ساعت مقرر يا پيشنهاد محدود كردن كل زمان مذاكره، پيشنهاد تعويق نامشخص نمي‌تواند مطرح شود، اما اگر محدوديت فقط در مورد مدت نطق‌هاها اعمال شود، طبق دستور باقي مي‌ماند (نگا ك: 15). پيشنهادهاي اصلاح، كيفيت مذاكره، و كفايت مذاكره مي‌توانند در مورد پيشنهاد تعويق نامشخص به كار روند بدون آنكه بر پيشنهاد اصلي تأثيري بگذارند. پيشنهاد تعويق نمي‌تواند به تنهايي روي ميز گذاشته شود، اما وقتي در دست بررسي باشد،‌ پيشنهاد اصلي مي‌تواند روي ميز گذاشته شود، و پيشنهاد تعويق را نيز روي ميز قرار دهد. پيشنهاد تعويق مشخص نمي‌تواند تعويق نامشخص يا ارجاع شود.

3. وقتي كسي ديگري صحن دارد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. قابل‌مذاكره است؛ اما مذاكره محدود است و نبايد به مزاياي پيشنهاد اصلي كشيده شود مگر تا حدي كه مجمع را قادر سازد تا تصميم بگيرد كه آيا پيشنهاد اصلي بايد تعويق شود و تا چه زماني.

6. قابل اصلاح است راجع به زماني كه موضوع اصلي بايد تا آن زمان تعويق شود، و راجع به اينكه موضوع معوق به يك دستور خاص تبديل شود (نگا ك: ص.180-177؛ 41).

7. در شكل ساده و معمولي خود به اكثريت آراء نياز دارد. با اين وجود، اگر (آنطور كه اول پيشنهاد شده باشد يا در نتيجه اصلاحيه) از يك موضوع يك دستور خاص ايجاد كند، آنگاه پيشنهاد تعويق، به دو سوم آراء نياز خواهد داشت، زيرا تمام قواعدي را كه با بررسي موضوع در زمان مشخص شده تداخل داشته باشند تعليق خواهد كرد. يك اصلاحيه‌ به پيشنهاد تعويق، مستلزم فقط اكثريت آراء است، حتي اگر شرطي را اضافه كند كه از موضوع معوق يك دستور خاص ايجاد شود و در نتيجه آراء مورد نياز براي تصويب پيشنهاد تعويق به دو سوم تبديل شود.

8. رأي مثبت به پيشنهاد تعويق مي‌تواند تجديدنظر شود. رأي منفي به اين پيشنهاد فقط زماني مي‌تواند مورد تجديدنظر قرار بگيرد كه كار و مذاكره به اندازه‌ي كافي جلو رفته باشد تا آن را به يك موضوع اساساً جديد تبديل كرده باشد. پس از آن، ، پيشنهاد مي‌تواند تجديد شود (نگا ك: ص. 326، س. 8-1).

قواعد بيشتر و استثنا

محدوديت‌هاي تعويق و روابط آن‌ها با نشست و اجلاس. قواعد محدود كننده‌ي زماني يك موضوع مي‌تواند به آن زمان تعويق شود با اصطلاح‌هاي اجلاس و نشست (8) ارتباط مي‌يابند؛ به اين ترتيب:

در موردي كه بين نشست‌ها (نگا ك: ص88) بيش از سه ماه فاصله‌ي زماني بيافتد (به عنوان نمونه، در يك كنوانسيون سالانه نمايندگان يا در يك انجمن محلي كه يك نشست سالانه برگزار مي‌كند)، يك موضوع نمي‌تواند به فراتر از پايان اجلاس جاري تعويق شود. در مواردي كه بين اجلاس‌ها (نگا ك: ص. 88) بيش از سه ماه فاصله نباشد، يك موضوع مي‌تواند تا آن زمان، اما نه فراتر از اجلاس كاري بعدي تعويق مشخص شود. به عنوان نمونه، اگر انجمني نشست‌هاي كاري عادي خود را در يك روز مشخص هر هفته برگزار مي‌كند، يك موضوع نمي‌تواند، در يك نشست، براي زماني بيش از يك هفته تعويق مشخص شود.

اگر مطلوب باشد يك موضوع تا زماني بين دو نشست معمولي تعويق شود، ابتداء لازم است يك نشست تعويقي پيش‌بيني شود، كه تدوام همان اجلاسي‌ است كه در آن برنامه‌ريزي شده است؛ آنگاه موضوع مي‌تواند تا آن نشست تعويق شود. اگر پيشنهاد تعويق يك موضوع تا نشست عادي از قبل در دست بررسي بوده باشد،‌ پيشنهاد فوريتي تعيين زمان نشست تعويقي (22) مي‌تواند براي تعيين يك نشست تعويقي مورد استفاده قرار بگيرد، و آن وقت پيشنهاد تعويق مي‌تواند به نحوي اصلاح شود كه تعويق پيشنهادي همان نشست تعويقي باشد. بعضي انجمن‌ها اجلاس‌هاي ادواري براي مقاصد اجتماعي يا فرهنگي برگزار مي‌كنند كه در آن‌ها به امور انجمن نيز مي‌پردازند، و هر ماه يا هر فصل نيز نشست‌هاي ويژه‌اي براي رسيدگي به امور تشكيل مي‌دهند. در چنين انجمن‌هايي اين قواعد به طور خاص در مورد اجلاس‌هاي كاري منظم كاربرد دارند،‌ كه موضوع‌ها مي‌توانند از يك اجلاس منظم قبلي يا از يك نشست مياني به آن‌ها تعويق شوند.

هرگاه زماني كه موضوع به آن تعويق شده فرا ‌برسد و موضوع در دست بررسي قرار ‌بگيرد، مي‌تواند دوباره تعويق شود اگر اين تأخير اضافي مانع رسيدگي مناسب به پيشنهاد تعويق شده نشود.

نه پيشنهاد تعويق تا زمان مشخص و نه هيچ اصلاحيه‌اي نسبت به آن طبق دستور نخواهند بود اگر تأثير آن‌ها مانند پيشنهاد تعويق نامشخص باشد- يعني، اگر آن اقدام را بكُشد. به عنوان نمونه، يك پيشنهاد تعويق تا فردا در مورد موضوع در دست بررسي پذيرش دعوت به مهماني امشب نمي‌تواند به عنوان يك پيشنهاد تعويق تا زمان مشخص تلقي شود. رئيس بايد حكم كند كه اين پيشنهاد خارج از دستور است يا، اگر پيشنهاد تعويق نامشخص در آن زمان طبق دستور باشد، بايد با تشخيص خودش آن پيشنهاد را قرائت كند. همين مسأله در مورد پيشنهاد تعويق يك موضوع از يك اجلاس كاري منظم به اجلاس بعدي صدق مي‌كند، وقتي كه اجلاس كاري بعدي در مدتي كم‌تر از سه ماه برگزار نشود (نگا ك: ص88).

قاعده عليه مسكوت گذاشتن يك دسته از موضوع‌ها. همانطور كه پيشتر گفته شد، پيشنهاد فرعيتعويق مي‌تواند فقط در مورد موضوعي كه عملاً در دست بررسي است به كار رود؛ اما يك فقره جداگانه از كارها كه در دست بررسي نيست مي‌تواند، وقت مناسب،‌ به وسيله‌ي يك پيشنهاد اصلي تعويق شود.

طبق دستور نيست كه يك دسته از امور مركب از چندين موضوع و مسأله، مانند گزارش‌هاي مسؤلان يا گزارش‌هاي كميته‌ها، از طريق يك پيشنهاد فرعي يا يك پيشنهاد اصلي تعويق شود (نگا ك: دستور كار، 41)؛ اما هر گزارشي هنگامي كه اعلام يا فراخوان مي‌شود مي‌تواند جداگانه تعويق شود. اگر رسيدگي فوري به يك فقره از كارها مطلوب باشد اما در قسمت پائين‌تر دستور عادي كار قرار گرفته باشد، مجمع مي‌تواند با دو سوم آراء يا از طريق توافق عمومي (نگا ك: ص.53-51)، پيشنهاد «تعليق قواعد براي به دست‌گيري» يك موضوع مورد نظر، يا پيشنهاد «انتقال» يك يا چند فقره يا دسته از كارها در دستور كار را به تصويب برساند. پس از آنكه موضوعي با هر كدام از اين روش‌ها از محل مناسب خودش در دستور كار خارج شده و تكليفش روشن شد، دستور كار عادي از همان جايي كه كنار گذاشته شده بود، از سر گرفته مي‌شود (نگا ك: به پيشنهاد تعليق قواعد،‌ 25).

تعويق موضوعي كه آئين‌نامه براي اجلاس خاصي تعيين كرده است. موضوعي كه طبق آئين‌نامه بايد در يك اجلاس خاص به آن پرداخته شود،‌ نمي‌تواند، از قبل و بر اساس يك پيشنهاد اصلي به اجلاس بعدي تعويق شود؛ اما وقتي انتخابات يا موضوع ديگر عملاً در دست اجرا و بررسي باشد،‌ مي‌تواند طبق روش مذكور در فوق، و پس از تعيين زمان نشست تعويقي تا آن نشست تعويق مشخص شود. نشست تعويقي،‌ همانطور كه پيشتر گفته شد،‌ تداوم همان اجلاس است. اين رويه گاهي اوقات، مانند يك نشست سالانه براي انتخاب مسؤلان در يك شب توفاني كه حاضران به طور غيرعادي كم باشند، حتي اگر به نصاب هم برسد، منطقي است.

اولويت موضوع‌هاي تعويقي و رابطه‌ي آن با دستور كار و دستورات روز. وقتي قرار است يك موضوع پس از تعويق مورد بررسي قرار بگيرد، اولويت آن بستگي به شكلي پيدا مي‌كند كه پيشنهاد تعويق به آن شكل به تصويب رسيده است. قواعد مؤثر بر تعويق بيش از يك فقره از كارها به زمان‌هاي واحد يا مغاير، طبق اصولي كه مي‌توان به شكل زير خلاصه كرد،‌ به دستور كار و دستورات روز (41) بستگي زيادي پيدا مي‌كنند:

يك موضوع تعويقي به يك دستور روز براي همان زماني بدل مي‌شود كه به آن زمان تعويق شده است. يك دستور روز نمي‌تواند زودتر از زماني كه براي آن تنظيم شده، به دست گرفته شود، مگر از طريق تجديد‌ نظر (37) در رأيي كه آن دستور را مستقر كرده است، يا از طريق تعليق قواعد با دوسوم آراء. دستورات روز از دستورات عام و دستورات خاص تركيب مي‌شود. دستورات خاص نسبت به دستورات عام اولويت دارند. اگر موضوعي بدون تبديل شدن به دستور خاص تعويق شود، براي زماني كه به آن تعويق شده يك دستور عام است.

يك دستور روز مي‌تواند براي يك اجلاس، روز، يا نشست مشخص، يا يك ساعت خاص ساخته شده باشد. وقتي دستورات خاص و دستورات عام براي يك اجلاس، روز،‌ يا نشست تتظيم مي‌شوند، معمولاً در جا‌هاي تثبيت‌شده خودشان در دستور كار قرار مي‌گيرند. دستورات خاص كه براي ساعت خاصي تنظيم نشده باشند،‌ معمولاً پس از استماع گزارش كميته‌هاي خاص به دست گرفته مي‌شوند. دستورات عام پس از تعيين تكليف كار ناتمام به دست گرفته مي‌شوند، اما زير سرفصل: «كار ناتمام و دستورات عام» قرار مي‌گيرند. تأثير تنظيم يك دستور روز براي يك ساعت مشخص بستگي به اين دارد كه يك دستور عام باشد يا يك دستور خاص.

تأثير تعويق يك موضوع به يك ساعت خاص يا تا پس از يك رويداد مشخص در يك نشست (تبديل كردن آن به يك دستور عام براي آن ساعت) عبارت است از: (1) تضمين اينكه موضوع نمي‌تواند پيش از زمان از پيش‌تعيين‌شده در دست گرفته شود مگر با دو سوم آراء يا از طريق تجديدنظر در تعويق؛ و (2) تقرير اينكه آن موضوع در زمان مذكور، يا، با توجه به شرايط خاص، بعد از آن زمان، به دست گرفته خواهد شد. يك چنين دستور روزي نمي‌تواند موضوع‌هاي در دست بررسي را قطع كند، و (مگر با دو سوم آراء) نمي‌تواند پيش از آنكه دستورات عام در دستور كار قرار بگيرند، در دست گرفته شوند، حتي اگر زمان تعيين شده فرابرسد و بگذرد؛ اما به طور خود به خودي در زمان مذكور يا درست بعد از آنكه دستورات عام فرارسيده باشند و هر يك از مطالب زير كه تمامشان از آن جلو مي‌افتند تعيين تكليف شوند به دست گرفته مي‌شود: (1) در زمان مذكور موضوعي در دست بررسي باشد؛ (2) يك دستور خاص براي يك ساعت مشخص كه مغايرت داشته باشد؛ (3) پيشنهادي براي تجديد نظر كه به دست گرفته مي‌شود (37)؛ يا (4) تمام دستورات روز ديگر براي همان وقت، يا مغاير، كه قبل از آنكه اين دستور عام ساخته شود، ساخته شده باشند.

هر تعداد موضوعي مي‌تواند به يك زمان مشخص تعويق شود (به شرط آنكه آن‌ها براي همان ساعت‌ها يا ساعت‌هاي آشكارا مغاير با هم، دستورات خاص نسازند). چنين موضوع‌هايي، يا ديگر موضوع‌هاي تعويق شده كه در مغايرت قرار بگيرند،‌ به ترتيبي كه تعويق شده‌اند بررسي مي‌شوند. اگر مطلبي كه به يك نشست، يا به ساعتي در جريان يك نشست تعويق شده باشد؛ قبل از خاتمه تعيين تكليف نشود، به بخشي از كار ناتمام تبديل مي‌شود، مگر آنكه دستور خاص باشد (كه در آن حالت به يك دستور خاص ناتمام تبديل مي‌شود).

قرار دادن يك موضوع به عنوان دستور خاص براي يك زمان قطعي (كه فقط مي‌تواند با دو سوم آراء صورت پذيرد مگر در ارتباط با تصويب يك اجندا يا برنامه، 41، 59) تمام قواعدي را كه ممكن است با بررسي آن موضوع در زمان تعيين شده تداخل داشته باشند تعليق مي‌كند- به جز قواعد كه مربوط به: (الف) ختم يا تنفس؛ (ب) مسائل فوري؛ (پ) دستورات خاص ساخته شده قبل از اين دستور خاص مذكور؛ يا (ت) دستور خاص يك نشست، آنطور كه در ادامه توضيح داده مي‌شود. همانطور كه قبلاً بيان شد، اگر يك مطلب به عنوان يك دستور خاص براي يك روز يا نشست مشخص، بدون ذكر يك ساعت، تعيين شود، همراه با هر دستورخاص ناتمام، زير آن سرفصل در دستور كار، در دست گرفته ميشود؛ و به اين ترتيب از كار ناتمام و دستورات عام جلو مي‌افتد. اما اگر يك مطلب به عنوان دستور خاص براي يك ساعت مشخص تعيين شود، هر كار ديگري را كه آنوقت در دست بررسي باشد يا براي همان وقت تنظيم شده باشد قطع مي‌كند يا از آن جلو مي‌افتد، مگر: (1) دستور خاص ديگري كه قبل از آن ايجاد شده باشد؛ يا (2) دستور خاص براي يك نشست.

يك مطلب مي‌تواند به عنوان يك دستور خاص براي يك نشست تعيين شود اگر كل يك نشست، يا هر مقدار از آن كه لازم باشد، براي بررسي يك موضوع واحد محفوظ بماند. در نشست مقرر، رئيس بلافاصله بعد از تعيين تكليف صورتجلسه، دستور خاص را به عنوان كار در دست بررسي اعلام مي‌كند. در زمان كه آن مطلب به عنوان دستور خاص براي يك نشست تعيين مي‌شود، تمام دستور كارهاي خاص كه زودتر تعيين شده باشند و احتمالاً با اين دستور كار خاص مغايرند، بايد براي زمان‌هاي متفاوت تعديل شوند. در هر حال، اگر اين نكته فراموش شده باشد، دستور خاص براي يك نشست از هر شكل ديگر دستور خاص جلو مي‌افتد.

تأثير پيشنهادهاي وابسته به موضوع تعويقي. وقتي يك پيشنهاد اصلي تعويق مي‌شود، ممكن است پيشنهادهاي تعويق نامشخص، اصلاح، و ارجاع در دست بررسي باشند، و بحث ممكن است محدود يا مختومه شده باشد. تمام اين قبيل پيشنهاهاي وابسته يا الصاقي همراه با پيشنهاد اصلي تعويق مي‌شوند، و وقتي بررسي آن موضوع در زمان مشخص شده از سر گرفته مي‌شود، كارها در همان وضعيتي قرار مي‌گيرند كه بلافاصله قبل از تعويق بودند، همراه با اين استثناء: اگر بررسي تا اجلاس بعدي از سر گرفته نشود، هر محدوديتي بر و هر كاهشي از مذاكره تمام مي‌شود و بنا بر اين ناديده گرفته خواهد شد. نيز، وقتي يك پيشنهاد اصلي تعويق مي‌شود، تمام فرجام‌هاي قابل مذاكره وابسته (24) را- يعني، فرجام‌هاي قابل مذكره كه به نحوي مرتبط با پيشنهاد اصلي باشند كه بايد قبل از اقدام در خصوص پيشنهاد اصلي در مورد آن‌ها تصميم‌گيري شود، همراه خود حمل مي‌كند پيشنهاد اصلي هنگامي كه يك فرجام غير قابل مذاكره در دست بررسي باشد نمي‌تواند تعويق شود.

جز در خصوص تأثير يك دستور مصرف نشده‌ي محدودكننده و مختوم كننده مذاكره، همانطور كه در بند قبلي توصيف شد، وقتي يك موضوع در يك روز متفاوت با روزي كه به آن تعويق شده در دست گرفته شود، حق اعضاء براي مذاكره دوباره آغاز مي‌شود، انگار كه موضوع قبلاً مورد بحث قرار نگرفته باشد؛ يعني، هر شخص دوباره مي‌تواند دوبار در مورد هر موضوع قابل مذاكره صحبت كند، صرف نظر از اينكه وي قبل از اين تعويق صحبت كرده است يا نه.

شكل و مثال

شكل مورد استفاده در طرح اين پيشنهاد بستگي به هدف مورد نظر دارد:

الف) صرفاً تعويق موضوع به نشست بعدي، وقتي از كار جديد جلو خواهد افتاد: «پيشنهاد مي‌كنم موضوع تا نشست بعدي تعويق شود [يا «تا نشست بعدي به تعويق بيافتد»].»

ب) تعيين يك ساعت كه پيش از آن پيشنهاد مورد بررسي قرار نخواهد گرفت (مگر با دوسوم آراء يا از طريق تجديدنظر)، و هنگامي كه به طور خود به خودي و به محض اينكه كار ديگري در دست بررسي نباشد و تكليف هر موضوع باقي‌مانده‌اي كه از اين پيشنهاد جلو مي‌افتاد روشن شده باشد: «پيشنهاد مي‌كنم كه قطعنامه‌ تا ساعت 3 بعد از ظهر [يا «. . . تا ساعت 9 بعد از ظهر در نشست برنامه‌ريزي شده براي 15 فوريه»] تعويق شود».

پ) تعويق بررسي يك پيشنهاد تا پس از يك رويداد خاص در يك نشست، وقتي كه بلافاصله در دست بررسي قرار خواهد گرفت (مگر يك دستور خاص پيش بيايد): «پيشنهاد مي‌كنم اين موضوع تا پس از سخنراني سخنران مهمان تعويق شود».

ت) تضمين اينكه موضوع در نشست بعدي در دست بررسي قرار خواهد گرفت و به خاطر تراكم موضوع‌هاي ديگر از دستور خارج نمي‌شود: «پيشنهاد مي‌كنم كه اين موضوع تا نشست بعدي تعويق شود و دستور خاص ايجاد شود» (براي تصويب به دوسوم آراء نياز دارد).

ث) تضمين اينكه موضوع دقيقاً در ساعت مشخص در دست بررسي قرار خواهد گرفت، حتي اگر كار در دست بررسي را قطع كند: «پيشنهاد مي‌كنم كه قطعنامه تعويق شود و دستور خاصي براي ساعت 3 بعد از ظهر فردا ايجاد شود» (تصويب اين پيشنهاد به دوسوم آراء نياز دارد).

ج) براي تعويق يك موضوع- مانند بررسي آئين‌نامه- تا نشست تعويقي كه اگر لازم باشد، كل زمان آن به بررسي موضوع اختصاص داده شود، اول بايد يك پيشنهاد تعيين زمان نشست تعويقي مطرح شود و به تصويب برسد، و سپس پيشنهاد تعويق را بايد به اين شكل طرح كرد: «پيشنهاد مي‌كنم كه موضوع تعويق و دستور خاصي براي نشست تعويقي براي شب سه‌شنبه‌ي آتي تعيين شود» (دوسوم آراء براي تصويب لازم است).

فرض كنيد يك قطعنامه‌ي مناقشه‌برانگيز در يك كنوانسيون در دست بررسي است كه بسياري از نمايندگان كه نسبت به موضوع بسيار علاقمند و مطلع هستند نمي‌توانند تا فردا حاضر شوند:

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم قطعنامه تا ساعت يازده صبح فراد تعويق شود (حمايت).
رئيس: پيشنهاد و حمايت شد كه قطعنامه تا ساعت يازده صبح فرداد تعويق شود [مكث].
عضو ب (پس از كسب صحن و بيان اينكه به عقيده‌اش‌ بررسي بيشتر قطعنامه نبايد تحت هيچ شرايطي به پس از ساعت يازده صبح روز بعد تعويق شود): با پيشنهاد تعويق، از طريق اضافه كردن «و اين تصميم به يك دستور خاص تبديل شود»،‌ پيشنهاد را اصلاح مي‌كنم.

رئيس: پيشنهاد و حمايت شد كه با افزودن «و اين تصميم به يك دستور خاص تبديل شود»‌ به پيشنهاد در دست‌ بررسي «تعويق قطعنامه تا ساعت يازده صبح فردا» اين پيشنهاد اصلاح شود [مذاكره، اگر باشد]. رأي‌گيري در مورد اصلاحيه پيشنهاد تعويق از طريق افزودن «و اين تصميم به يك دستور خاص تبديل شود»‌ است. موافقان اين پيشنهاد بگويند: «آري». . . مخالفان بگويند: «نه». . . «آري»ها بردند و اصلاحيه تصويب شد. حالا، رأي‌گيري در مورد پيشنهاد اصلاح شده‌ي تعويق قطعنامه تا ساعت يازده صبح فردا و تبديل اين تصميم به يك دستور خاص است. اين پيشنهاد اكنون به دو سوم آراء نياز دارد. [مكث]. براي رأي‌گيري آماده‌ايد؟ [مك. مذاكر‌ه‌اي نيست]. كساني كه موافق تعويق قطعنامه تا ساعت يازده صبح فردا و تبديل اين تصميم به دستور خاص هستند، قيام فرمايند. . . بفرماييد. مخالفان قيام فرمايند. . . بفرماييد. دو سوم آراء مثبت كسب شد و پيشنهاد به تصويب مي‌رسد. قطعنامه يك دستور خاص براي ساعت 11 صبح فرداست. موضوع بعدي . . .

اگر اصلاحيه ساختن دستور خاص رد مي‌شد، رئيس طبق معمول عمل مي‌كرد و در مورد پيشنهاد اصلاح نشده با آري و نه رأي مي‌گرفت. اگر پيشنهاد تعويق به تصويب نمي‌رسيد،‌ او رأي‌گيري در مورد قطعنامه را آغاز مي‌كرد. اما اگر به يك دستور خاص براي ساعت 11 صبح روز بعد تبديل شده باشد، مانند مثال فوق، آن وقت در زمان تعيين شده، رئيس مي‌گويد:

رئيس: اكنون ساعت يازده است. قطعنامه‌ا‌ي كه متعاقباً قرائت خواهد شد براي اين ساعت به يك دستور خاص تبديل شده است. «تصويب شد؛ كه . . . ». موضوع مورد مذاكره تصويب اين قطعنامه است كه . . .

بخش 13: ارجاع

2014-06-01T05:13:49Z

پيشنهاد فرعي ارجاع يا احاله به طور كلي براي ارسال موضوع در دست بررسي براي يك گروه نسبتاً كوچك از افراد منتخب- يك كميته- مورد استفاده قرار مي‌گيرد به نحوي كه موضوع با دقت بررسي شود و در شرايط بهتري براي بررسي در اختيار مجمع قرار بگيرد.

پيشنهاد ارجاع همچنين سه نوع دارد كه هدف آن‌ها احاله‌ي موضوع اصلي به يك گروه كوچك نيست،‌ بلكه دادن اجازه به نشست كل مجمع است تا با آزادي بيشتر در مذاكره كه در كميته‌ها مجاز است- يعني بدون محدوديت در تعداد دفعاتي كه يك عضو مي‌تواند صحبت كند- موضوع را مورد بررسي قرار دهد. اين شكل‌هاي پيشنهاد ارجاع عبارتند از:

الف) رفتن به كميته‌ي كل
ب) رفتن به شبه‌كميته‌ي كل
پ) بررسي غيررسمي

«بررسي غيررسمي» ساده‌ترين شكل از اين سه روش است و معمولاً براي انجمن‌هاي عادي كه نشست‌هاي آن‌ها زياد بزرگ نيست بهترين روش است (نگا ك: ص. 24-523).

اصطلاح ارجاع مجدد در مورد پيشنهادي به كار مي‌رود كه ارجاع يك موضوع را براي بار دوم، به همان كميته‌اي كه پيشتر موضوع را بررسي كرده يا به كميته‌اي‌ متفاوت، مطرح مي‌كند.

تمام قواعد اين بخش، به جز وقتي كه عكس آن گفته شود، در مورد انواع (الف)، (ب)، و (پ) فوق، و در مورد پيشنهاد ارجاع مجدد به صورت يكسان به كار مي‌روند.

وقتي يك پيشنهاد ارجاع يك موضوع يا احاله‌ي يك وظيفه را به يك كميته‌ مطرح كند، اگر در آن زمان هيچ پيشنهادي در دست بررسي نباشد، چنين پيشنهادي نه يك پيشنهاد فرعي ارجاع ، بلكه يك پيشنهاد اصلي است. اگر پيشنهاد ارجاع يا احاله در پي موضوعي مطرح شود كه مجمع پيشتر در مورد آن اقدامي كرده باشد، آن پيشنهاد يك پيشنهاد اصلي ضمني است؛ اما اگر موضوع ارجاعي مربوط به يك موضوع جديد باشد، پيشنهاد اصلي اوليه است.

ويژگي‌هاي توصيفي استاندارد پيشنهاد فرعي ارجاع يا احاله:

1.از پيشنهاد اصلي، از پيشنهادهاي فرعي تعويق نامشخص و اصلاح، و از پيشنهادهاي ضمني تفكيك موضوع و بررسي بند‌بند جلو مي‌افتد. همچنين از فرجام‌ قابل ‌مذاكره (يا از يك اخطار‌ د‌‌ستور كه رئيس براي قضاوت آن را به مجمع احاله كرده و زماني كه اينطور احاله شود قابل‌مذاكره است، ص. 242، س. 13-7) تحت هر يك از دو شرط زير جلو مي‌افتد: (الف) اگر فرجام‌ يا موضوع اخطار به موضوع اصلي مربوط نباشند؛ يا (ب) اگر پيشنهادهاي ديگري به جز پيشنهادهاي مذكور در جمله‌ قبلي در دست بررسي نباشد يا به فرجام‌ و موضوع اخطار ارتباط نداشته باشند. پيشنهاد ارجاع يا احاله از پيشنهادهاي فرعي تعويق مشخص، كميت‌ مذاكره، كفايت مذاكره و روي ميز گذاري، از تمام پيشنهادهاي فوريتي، و از تمام پيشنهادهاي ضمني به كاربردني عقب مي‌افتد.

2.مي‌تواند در مورد پيشنهادهاي اصلي، همراه با تمام اصلاحيه‌‌ها‌يي كه ممكن است در دست بررسي باشند، به كار رود؛ به همين ترتيب مي‌تواند در مورد دستورات روز (41،18) يا تقاضاهاي فوري (19)، مادامي كه عملاً به عنوان پيشنهادهاي اصلي در دست بررسي هستند، به كار رود، و چنين كاربردي مستقل از هر موضوع ديگري است كه آن‌ها احتمالاً قطع‌اشان كرده‌اند، و بر آن تأثيري ندارد؛ مي‌تواند در مورد فرجام‌‌هاي قابل‌مذاكره (يا اخطار‌ دستورهايي كه از سوي رئيس براي قضاوت به مجمع احاله شده و وقتي اينطور احاله شده باشد قابل‌مذاكره هستند، ص. 242 س. 13-7) به كار رود، اما اگر چنين فرجامي (صص. 13-112) مرتبط با يك پيشنهاد اصلي باشد (يعني، اگر فرجام‌خواهي بايد پيش از پيشنهاد اصلي اخذ تصميم شود)، پيشنهاد ارجاع فقط در مورد فرجام‌ مرتبط با پيشنهاد اصلي به كار مي‌رود كه در نتيجه به كميته خواهد رفت (نيز نگا ك: ص. 169)؛ و مي‌تواند، بدون هيچ تأثيري بر وضعيت‌ پيشنهادهاي ديگري كه احتمالاً در دست بررسي هستند، در مورد فرجام‌‌هاي قابل‌مذاكره‌ي غيرمرتبط به صورت جداگانه به كار رود. اين پيشنهاد نمي‌تواند در مورد يك فرجام‌ غير قابل ‌مذاكره كاربرد داشته باشد. نيز نمي‌تواند در مورد پيشنهاد تجديد‌نظر تنها، كاربرد داشته باشد- يعني، نمي‌تواند در مورد يك پيشنهاد مبني بر تجديد‌نظر يك پيشنهاد اصلي به كار رود؛ و اگر يك موضوع اصلي وقتي ارجاع ‌شود كه يك پيشنهاد تجديدنظر يك اصلاحيه در دست بررسي باشد، چنين پيشنهاد تجديد‌نظري ناديده‌ گرفته خواهد شد. نمي‌تواند در مورد هيچ پيشنهاد فرعي كاربرد داشته باشد، مگر آنكه كاربردش در مورد يك موضوع اصلي تمام پيشنهادهاي اصلاح را كه ممكن است در دست بررسي باشند، همانطور كه در فوق ذكر شد،‌ تحت تأثير قرار دهد. نمي‌تواند پس از تصويب يك پيشنهاد براي خاتمه‌ي مذاكره در باره‌ي يك موضوع اصلي در ساعت مشخص يا محدوديت كل وقت مجاز براي مذاكره مطرح شود؛ اما اگر فقط محدوديت در مدت نطق‌ها در دست اجرا باشد (نگا ك: 15) طبق‌ دستور باقي مي‌ماند. پيشنهادهاي اصلاح،‌ كميت مذاكره، و كفايت مذاكره مي‌توانند در مورد آن كاربرد داشته باشند بدون آنكه بر موضوع اصلي تأثير بگذارند. پيشنهاد ارجاع نمي‌تواند به تنهايي تعويق مشخص شود يا روي ميز قرار بگيرد، اما وقتي در دست بررسي باشد موضوع اصلي مي‌تواند به صورت مشخص تعويق شود يا روزي ميز قرار بگيرد، و در چنين موردي، پيشنهاد ارجاع نيز تعويق مي‌شود يا روي ميز قرار مي‌گيرد. نمي‌تواند تعويق مشخص شود.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد، خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. قابل مذاكره است. با اين وجود، همانطور كه در زير توضيح داده شده است، مذاكره فقط مي‌تواند مطلوبيت ارجاع موضوع اصلي و جزئيات مربوط به پيشنهاد ارجاع را در بربگيرد و نه مزاياي پيشنهاد اصلي را.

6. به اين شرح قابل‌اصلاح است: در مورد يك كميته دائمي، راجع به كميته‌‌‌اي كه قرار است موضوع اصلي به آن ارجاع شود؛ در مورد كميته خاص، راجع به تركيب كميته و روش انتخاب آن؛ و در مورد هر شكل از كميته، راجع به هر دستوري كه كميته بايد از آن پيروي كند. مي‌توند اصلاح شود تا از هر يك از شكل‌هاي پنجگانه‌ي پيشنهاد (كه در ص.166، س. 15-10 فهرست شده است) به شكلي ديگر تغيير كند، يا يك جاي خالي بتواند ايجاد و در مورد شكل‌هاي پيشنهاد شده‌ي آن طبق ترتيب ارايه شده در صفحه 166 اخذ رأي شود.

7. به اكثريت آرا نياز دارد.

8. رأي مثبت به پيشنهاد ارجاع، اگر كميته بررسي موضوع را آغاز نكرده باشد، مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد. پس از آن، اگر مجمع مايل باشد موضوع را از دست كميته درآورد پيشنهاد خلع يد كميته (36) بايد مورد استفاده قرار بگيرد. رأي منفي به پيشنهاد ارجاع فقط آن زمان مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد كه پيشرفت در كار يا مذاكره به قدر كافي جلو رفته باشد كه آن را به يك موضوع اساساً جديد تبديل كند. پس از آن، اين پيشنهاد مي‌تواند تجديد شود (نگا ك: ص29-328).

قواعد بيشتر و استثنا

جزئيات لازم اين پيشنهاد. پيشنهاد ارجاع معمولاً بايد شامل تمام جزئيات ضروري باشد:

● اگر يك پيشنهاد اصلي قرار است در يك كميته‌ي كل، يا در يك شبه‌ كميته كل مورد بررسي قرار بگيرد، يا به صورت غيررسمي بررسي شود، پيشنهاد بايد نوع آن‌ها را مشخص سازد.

● اگر قرار است يك موضوع اصلي به يك كميته‌ي دائم ارجاع شود (نگا:50)، پيشنهاد ارجاع بايد نام كميته را مشخص سازد.

● اگر موضوع اصلي قرار است به يك كميته‌ي ويژه (انتخابي، يا موردي) ارجاع شود (نگا:50)، پيشنهاد بايد تعداد اعضاء كميته، و نحوه‌ي انتخاب آنان را مشخص كند، مگر آنكه آئين‌نامه روش را مشخص كرده باشد؛ يا، اگر بهتر باشد، پيشنهاد مي‌تواند نام اعضاء كميته‌ي ويژه را مشخص كند. (واژه‌‌هاي ويژه، يا خاص، يا موردي، به طور معمول در پيشنهاد ارجاع به يك كميته‌ي خاص به كار نمي‌رود؛ پيشنهاد، به عنوان نمونه، اين طور بيان مي‌شود: «ارجاع موضوع به كميته‌‌اي پنج نفره‌ي منصوب توسط . . .». (نيز براي شكل‌هاي اين پيشنهاد نگاه ك: ص. 71-170).

● وقتي قرار است كميته دائم يا خاص، يا يك كميته‌ي كل باشد، پيشنهاد ارجاع بايد دستورها به آن كميته را نيز در بر بگيرد. اين دستورها، كه براي كميته الزام‌آور هستند، مي‌توانند شامل مواردي از اين قبيل باشند: زماني كه كميته بايد تشكيل شود،‌ چگونه بايد موضوع را بررسي كند، آيا بايد مشاور خبره‌اي را استخدام بكند يا نه، و چه زماني بايد گزارش بدهد. مي‌توان به كميته «قدرت كامل» داد تا در يك مورد خاص براي انجمن اقدام كند و اختيار داشته باشد پول خرج كند يا حتي اعضاء خود را افزايش دهد.

هرچند با اصلاحيه‌هاي معمولي مي‌توان اين جزئيات را تغيير داد، اما استفاده از روش پركردن جاي خالي بسيار اثربخش‌تر است (صص.60-155، 171).

پيشنهاد ارجاع تأخيري. رئيس بايد هر پيشنهاد ارجاع را كه آشكارا غيرمنطقي و بي‌معنا باشد- مانند پيشنهادي كه (به دليل وقت‌كشي يا هر دليل ديگري) هدف يك پيشنهاد اصلي را ناكام مي‌گذارد، به عنوان پيشنهاد تأخيري خارج از دستور اعلام كند.

رويه‌هاي بديل براي پيشنهاد ناقص. وقتي پيشنهاد ارجاع فقط فاقد جزئيات اساسي باشد- مانند، وقتي كه تنها «ارجاع موضوع اصلي به يك كميته» پيشنهاد مي‌شود- رئيس نبايد حكم خارج از دستور صادر كند. در عوض، دو راهكار وجود دارد:

الف) اعضا مي‌توانند نظرات خودشان را مطرح كنند يا براي تكميل جزئيات مورد نياز به صورت رسمي اصلاحيه بدهند، يا رئيس اين نكات را از آنان درخواست كند.

ب) رئيس مي‌تواند پيشنهاد ارجاع را به شكل ساده‌اش فوراً به رأي بگذارد.

اگر كسي دنبال كسب صحن نباشد و رئيس فكر كند كه پيشنهاد ارجاع احتمالاً به تصويب نخواهد رسيد، و صرف وقت براي تكميل جزئيات پيشنهاد اتلاف وقت است، گزينه‌ي دوم بهتر خواهد بود. مخالفان پيشنهاد ارجاع ممكن است بكوشند به همان نتيجه برسند (يعني،‌ رأي‌گيري فوري در مورد ارجاع) با طرح پيشنهاد كفايت مذاكره در مورد آن (نگا ك: 16). اگر دو سوم آراء (افراد رأي‌دهنده) براي پيشنهاد كفايت مذاكره در مورد پيشنهاد ناقص ارجاع كسب شود، پيشنهاد، هر جزئياتي كه به آن افزوده شود، به احتمال يقين رد خواهد شد.

در صورتي كه هر يك از دو رويه‌ي فوق به تصويب پيشنهاد ناقص «ارجاع موضوع به كميته» بيانجامد، پيش از هر كار ديگري، جزئيات بايد آنگونه كه در بندهاي زير آمده، افزوده شود.

تكميل پيشنهاد ناقص ارجاع. در تكميل پيشنهادي كه صرفاً «يك موضوع اصلي را به كميته» ارجاع مي‌كند- چه هنگامي كه پيشنهاد ارجاع در دست بررسي است و چه پس از تصويب آن- رئيس اول مي‌پرسد: «پيشنهاد به كدام كميته بايد ارجاع شود؟». اگر فقط يك پيشنهاد مطرح شود، او فرض مي‌گيرد كه اين تصميم اراده‌ي مجمع است، و مي‌گويد نام كميته در پيشنهاد ارجاع گنجانده شود. اما اگر پيشنهادهاي متفاوتي مطرح شد، چه در شكل اصلاح اوليه يا ثانويه يا فقط در شكل توصيه، رئيس با آن‌ها به عنوان پيشنهادهايي براي پر كردن جاي خالي‌ (نگا ك: ص60-155) برخورد مي‌كند و آن‌ها را به ترتيبي كه در ادامه توضيح داده شده، به رأي مي‌گذارد تا يكي از آن‌ها اكثريت را كسب كند: (1) كميته‌ي كل؛ (2) شبه كميته‌ي كل؛ (3) رسيدگي غيررسمي؛ (4) كميته‌هاي دائمي، به ترتيبي كه پيشنهاد شده‌اند؛ و (5) كميته‌‌هاي خاص (انتخابي، موقتي)، به ترتيب كميته‌اي كه بيشترين تعداد عضو را دارد. يك پيشنهاد ارجاع مجدد به همان كميته‌ي دائمي يا خاصي كه قبلاً موضوع را بررسي كرده است بايد پيش از پيشنهادي ديگر ارجاع به كميته‌هاي دائم يا خاص به رأي گذاشته شود.

اگر تصميم گرفته شد كه كميتهْ‌ خاص باشد- مگر آنكه قواعد روش ديگري را تعيين كرده باشند- رئيس بعداً مي‌پرسد: «كميته چگونه بايد منصوب شود؟» دوباره، اگر فقط يك پيشنهاد مطرح شد،‌ از طريق توافق آراء آن روش در پيشنهاد گنجانده مي‌شود، اما اگر روش‌هاي ديگري نيز ارايه يا پيشنهاد شد،‌ به شيوه‌ي كه در پي آمده، در مورد آن‌ها رأي‌گيري مي‌شود: (1) رأي‌گيري با برگه؛ (2) معرفي از صحن؛ («معرفي علني») با رأي‌گيري صوتي؛ (3) معرفي از سوي رئيس؛ و (4) انتصاب از سوي رئيس (نيز نگا ك: ص. 474 به بعد). نخستين روش از ميان اين روش‌هاي انتخاب كه اكثريت آراء را اخذ كند در پيشنهاد ارجاع گنجانده مي‌شود و باقي‌مانده ناديده گرفته خواهد شد.

اگر پيشنهاد ارجاع فاقد جزئيات ديگر باشد، رئيس با همين شيوه پيشنهاد را تكميل مي‌كند و به محض اينكه تكميل شد، اگر پيشنهاد ارجاع در دست بررسي باشد، رئيس آن را قرائت مي‌كند، و به اين ترتيب،‌ در معرض مذاكره‌ي بيشتر قرار مي‌گيرد كه در جريان‌ آن هر عضو مي‌تواند پيشنهاد كند- يا رئيس خودش مي‌تواند نظر بدهد- كه با افزودن دستورها اصلاح شود. با رأي اكثريت، دستور‌ها همچنين مي‌توانند به يك پيشنهاد ارجاعي كه پس از تصويب در حال تكميل شدن است، ‌اضافه شود.

معرفي اعضا براي كميته‌ خاص.
در كميته‌ دائم يا كميته‌ خاص ممكن است، يك يا چند نفر كه عضو مجمع يا انجمن نيستند حضور يابند و حتي رئيس كميته شوند؛ اما اگر رئيس اعضاء كميته را منصوب مي‌كند،‌ اسامي تمام چنين افراد غيرعضوي كه منصوب مي‌شوند بايد براي تصويب به مجمع تقديم شود، مگر آنكه آئين‌نامه يا پيشنهاد تشكيل كميته به طور مشخص اختيار انتصاب اعضاء را به رئيس داده باشد (نيز نكا ك: ص. 465، 79-478). وقتي پيشنهاد ارجاع به يك كميته‌ خاص به تصويب رسيده باشد، هيچ كار ديگري به جز مسائل فوري را نمي‌توان مطرح كرد تا اينكه اعضاء كميته كامل شوند، مگر آنكه قرار باشد رئيس اعضاء‌ كميته را منصوب كند، كه در آن صورت- اگر مايل بود و وقت اجازه مي‌داد- مي‌تواند بگويد اسامي اعضاء كميته را بعداً اعلام خواهد كرد. در چنين موردي، با اين وجود، كميته بايد براي مدت زمان معقولي انجام مقاصدش را كنار بگذارد تا اسامي اعضائش اعلام شود و اعضاء غيرانجمن نيز تحت قاعده‌اي كه در آغاز اين بند بيان شد در نشست مجمع به تصويب برسند. كميته نمي‌تواند پيش از آنكه اسامي اعضائش اعلام شده باشد اقدام كند،‌ مگر آنكه رأي مجمع طرز ديگري را اجازه داده باشد.

گرچه لازم نيست كسي كه پيشنهاد ارجاع را ارايه داده عضو كميته‌ي خاص شود، با اين حال اگر چنين فردي علاقمند و شايسته بود، ‌انجام چنين كاري معمول است. براي بحث در مورد اندازه مناسب‌ و پرسنل كميته‌ها در شرايط مختلف نگاه كنيد به صفحه‌هاي 81-480.

تعيين ریيس كميته
اگر ریيس كميته را منصوب يا معرفي مي‌كند، وظيفه دارد رئيس را هم انتخاب كند- و براي اين كار نام آن فرد را اول صدا مي‌زند- و كميته نمي‌تواند فرد ديگري را به عنوان رئيس انتخاب كند. رئيس نبايد نام هيچ يك از اعضاء كميته را اعلام كند مگر آنكه در مورد انتخاب رئيس كميته تصميم گرفته باشد. رئيس بايد نخستين فردي را كه نام مي‌برد به عنوان رئيس كميته معرفي كند،‌ اما اگر اين مسأله فراموش شود،‌ به طور خود به خودي نخستين فرد رئيس كميته خواهد شد مگر آنكه آن فرد بي‌درنگ مخالفت خود را اعلام كند (و عضو مي‌تواند مخالفت كند و عضو كميته باقي بماند). اگر نخستين فرد نام برده شده با پذيرش سمت رياست كميته مخالفت كند،‌ رئيس گزينه‌ي بعدي خويش براي اين سمت را نام مي‌برد. اگر مسؤليت كميته سنگين و انجام كامل آن مستلزم صرف وقت باشد، انتصاب نايب رئيس منطقي است. از به كار بردن عنوان نامناسب «هم- ‌رئيس» بايد پرهيز شود، چرا كه تلاش براي سهيم شدن در كاركردهاي يك سمت واحد سبب بروز معضلات غير قابل تحمل مي‌شود.

اگر كميته از سوي قدرتي غير از رئيس منصوب شود (مانند مجمع يا هيأت اجرايي)، ركني كه اعضای كميته را منصوب مي‌كند قدرت دارد كه هنگام انتصاب، يكي از آنان را به عنوان رئيس تعيين كند. اگر هنگام انتصاب، رئيس كميته تعيين نشود، كميته حق دارد رئيس خودش را برگزيند. در مورد اخير، نخستين عضو معرفي شده وظيفه خواهد داشت اعضاء كميته را فرابخواند و تا انتخاب رئيس كميته، به عنوان رئيس موقت عمل كند. چون چنين كميته‌اي ممكن است رياست نخستين عضو منصوب شده را بپذيرد، مهم است كه چنين شخصي با صلاحيت و قابل اعتماد باشد.

آزادي عمل پس از ارجاع. وقتي كميته‌اي كه قطعنامه يا پيشنهاد اصلي ديگري به آن ارجاع شده تبادل نظر خودش را آغاز كند، در بررسي موضوع و ارايه‌ي توصيه، و هر نوع اصلاحيه به قطعنامه يا پيشنهادي كه ارجاع شده، بي‌توجه به اينكه مجمع،‌ پيش از ارجاع آن، همان طور عمل مي‌كرد و همان توصيه ‌را ارايه مي‌داد يا آن را تصويب يا رد مي‌كرد،‌ آزاد است. وقتي كميته گزارش خود را ارايه مي‌دهد، حتي اگر به همان نشستي كه موضوع را ارجاع كرده باشد،‌ موضوع در برابر مجمع انگار براي نخستين بار مطرح خواهد شد، بنا بر اين، مجمع خودش آزاد است كه هر اصلاحيه‌اي را، چه از سوي كميته بررسي شده باشد يا نه،‌ مورد بررسي قرار دهد.

تأثير بر پيشنهادهاي وابسته به موضوع ارجاعي. اگر وقتي پيشنهاد اصلي به كميته ارجاع مي‌شود،‌ پيشنهاد تعويق نامشخص در دست بررسي باشد، بررسي پيشنهاد تعويق نامشخص كنار گذاشته مي‌شود. از سوي ديگر، اصلاحيه‌هاي در دست بررسي و هر نوع فرجام‌ قابل‌مذاكره‌ي وابسته (24)، با پيشنهاد اصلي به كميته مي‌روند و همراه با آن گزارش مي‌شوند.

دستورهاي بعدي. پس از ارجاع يك موضوع به كميته و پيش از تقديم گزارش كميته، حتي در اجلاس ديگر، مجمع با اكثريت آراء مي‌تواند دستورهاي اضافي در ارتباط با موضوع ارجاعي به آن كميته ابلاغ كند.

پست‌هاي خالي در كميته. قدرت انتصاب كميته قدرت پركردن پست‌هاي خالي كميته را نيز دارد. مگر آنكه آئين‌نامه طور ديگري مقرر كرده باشد (نگا ك: صص.80-479، 642)، مرجع منصوب كننده قدرت حذف يا جايگزيني اعضاء كميته را دارد. اگر يك شخص واحد، مانند رئيس، قدرت انتصاب را داشته باشد،‌ وي قدرت حذف يا جايگزيني عضوي را كه به اين ترتيب منصوب شده، خواهد داشت؛ اما اگر مجمع قدرت انتخاب را داشته باشد،‌ حذف يا جايگزيني نيز ققط تحت قواعد ناظر بر پيشنهادهاي لغو يا اصلاح مصوبه (نگا ك: ص480) انجام خواهد شد.

رويه‌ي ارايه‌ گزارش كميته. براي رويه‌ مربوط به زماني كه كميته گزارش خود را در مورد موضوع ارجاعي تقديم مي‌كند، نگاه كنيد به 51 ؛ نيز نگاه كنيد به صفحه‌ي 149.

شكل و مثال

پيشنهاد ارجاع يا احاله به شكل‌هاي متعددي مطرح مي‌شود. در ادامه چند نمونه از آن‌ها ارايه شده است: «پيشنهاد مي‌كنم اين پيشنهاد به كميته ارجاع شود»؛ پيشنهاد ارجاع مجدد قطعنامه را دارم»؛ «پيشنهاد مي‌كنم كه اين پيشنهاد به كميته‌ اجتماعي احاله شود»؛ «پيشنهاد مي‌كنم اين قطعنامه‌ به كميته‌اي سه نفره منصوب از سوي رئيس ارجاع شود» [يا «معرفي شده از سوي رئيس»، يا «منتخب از ميان كانديداها»]؛ «پيشنهاد مي‌كنم موضوع به هيأت اجرايي با اختيار تام ارجاع شود»؛ «پيشنهاد مي‌كنم قطعنامه به كميته‌اي هفت نفره، به رياست آقاي برونلي و شش عضو منتخب با ورقه از طريق كانديداتوري آزاد، احاله شود و كميته موظف شود تا گزارش خود را به نشست آوريل تقديم كند»؛ «پيشنهاد مي‌كنم كه اكنون كلوپ به كميته‌ي كل برود و قطعنامه را مورد رسيدگي قرار دهد»؛ «پيشنهاد مي‌كنم قطعنامه در يك شبه‌ كميته‌ كل مورد رسيدگي قرار بگيرد»؛ و «پيشنهاد مي‌كنم كه پيشنهاد به صورت غيررسمي بررسي شود».
فرض كنيد قطعنامه‌اي در دست بررسي است كه، پس از مذاكره، روشن مي‌شود پيش از آنكه مجمع در مورد آن اقدام كند نيازمند اصلاح دقيق است. با اين وجود،‌ مجمع به دليل كمبود وقت تحت فشار است:

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم قطعنامه به كميته‌اي منصوب از سوي رئيس ارجاع شود» (حمايت).
رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه قطعنامه به كميته‌اي منصوب از سوي رئيس ارجاع شود [مكث]. براي اخذرأي آماده‌ايد؟ [بدون پاسخ]. كميته با چند نفر تشكيل شود؟

عضو ب (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم پيشنهاد ارجاع با گنجاندن كلمه‌هاي «سه نفره» پس از «كميته‌اي» اصلاح شود (حمايت).
رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه پيشنهاد ارجاع با گنجاندن كلمه‌ها‌ي «سه‌ نفره» پس از كلمه‌ي «كميته‌اي» اصلاح شود.
عضو پ (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم كه اصلاحيه با خط زدن كلمه‌هاي «سه نفره» و گنجاندن كلمه‌هاي «هفت نفره» اصلاح شود.(حمايت).
رئيس: اگر مخالفي نباشد، رئيس پيشنهاد مي‌كند كه در مورد تعداد اعضاء كميته از روش «پر كردن جاي خالي»‌ استفاده شود. [مكث]. مخالفي نيست. پس چنين مي‌شود. مطرح شده كه كميته سه نفره يا هفت نفره باشد. آيا نظر ديگري هم هست؟
عضو ت (در جا نشسته): پنج نفر را توصيه مي‌كنم.
رئيس: پنج نفر هم پيشنهاد شد. آيا توصيه ديگري هم هست؟ ‌[بدون جواب]. اگر نيست، تعداد متفاوتي عضو براي كميته‌ي پيشنهادي مطرح شده است كه عبارتند از: هفت،‌ پنج، و سه نفر. در مورد آن‌ها به ترتيب از زياد به كم رأي‌ مي‌گيريم. كساني كه موافق هفت نفر هستند بگويند: «آري». . . مخالفان بگويند: «خير» . . . مخالفان بردند. هفت نفر رد شد. موافقان پنج نفر بگويند: «آري». . . مخالفان پنج نفر بگويند: «خير» . . . «آري»‌ها بردند. تعداد پنج نفر براي كميته‌ي پيشنهادي تصويب شد. حالا موضوع رأي‌گيري اين پيشنهاد است كه «قطعنامه به كميته‌اي متشكل از پنج نفر منصوب از سوي رئيس ارجاع شود». [مكث. پاسخي نيست]. كساني كه با ارجاع قطعنامه به چنين كميته‌اي موافقند بگويند: «آري». . . مخالفان بگويند: «خير». . . «آري‌»‌ها بردند و پيشنهاد تصويب ‌شد. رئيس آقاي جانسون را به عنوان رئيس و آقايان دونالدسون، آپله‌گارس، فرانك، و خانم دلون را منصوب مي‌كند.

بخش 12: اصلاح

2014-06-01T05:07:42Z

پيشنهاد فرعي اصلاح پيشنهادي است كه واژه‌بندي يك پيشنهاد در دست بررسي- و در حدود خاصي معناي آن- را پيش از آنكه در مورد خود پيشنهاد در دست بررسي اقدامي صورت بگيرد، بهبود مي‌بخشد.

كاربرد چنين روندي در مورد چيزي كه پيشتر به تصويب رسيده- مانند آئين‌نامه،‌ برنامه يا قطعنامه- به ندرت مي‌تواند مطلوب باشد. بايد خاطر نشان شود كه در آن صورت پيشنهاد مورد استفاده، پيشنهاد فرعي اصلاح نيست، بلكه يك پيشنهاد اصلي است كه خصوصيات ويژه‌اي دارد. اين بخش فقط به پيشنهاد اصلاح به عنوان يك پيشنهاد فرعي مي‌پردازد. (براي پيشنهاد اصلاح مصوبه نگا ك: به 35).

به احتمال زياد اصلاح پرمصرف‌ترين پيشنهاد فرعي است. تصويب آن پيشنهادي را كه به اين وسيله اصلاح شده تصويب نمي‌كند؛ آن پيشنهاد به شكل تعديل شده همچنان در دست بررسي باقي مي‌ماند. رد يك پيشنهاد اصلاح واژه‌بندي پيشنهاد در دست‌ بررسي را به شكلي كه پيش از طرح اصلاحيه بود، باقي مي‌گذارد.

نه عضو ارايه‌دهنده‌ اصلاحيه و نه عضوي كه پيشنهاد اصلي را مطرح كرده است، چيزي را اصلاح ‌نمي‌كنند، بلكه فقط مجمع قادر به اين كار است. رأي عضو به يك اصلاحيه‌ وي را ملزم نمي‌سازد كه به روش خاصي به پيشنهادي رأي بدهد كه آن اصلاحيه در مورد آن اعمال مي‌شود؛ او آزاد است هر طور كه دوست دارد به پيشنهاد اصلي، چه اصلاح شده باشد يا نه، رأي بدهد.

يك اصلاحيه هميشه بايد مربوط باشد- يعني، به موضوع پيشنهاد مورد اصلاح كاملاً ارتباط داشته باشد. هيچ موضوع تازه‌اي نمي‌تواند به بهانه‌ اصلاحيه مطرح شود (نگا ك: ص. 31-129).

ويژگي‌هاي توصيفي استاندارد پيشنهاد فرعي اصلاح:

1. الف) وقتي در مورد يك پيشنهاد اصلي به كار برود: از پيشنهاد اصلي و از پيشنهاد فرعي تعويق نامشخص جلو مي‌افتد؛ از تمام پيشنهادهاي فرعي ديگر به جز تعويق نامشخص، از تمام پيشنهادهاي فوريتي، و از تمام پيشنهادهاي ضمني به جز پيشنهاد تفكيك موضوع اصلي و پيشنهاد بررسي پيشنهاد اصلي به صورت بند بند يا به ترتيب، عقب مي‌افتد.

ب) وقتي در مورد پيشنهادهايي غير از پيشنهاد اصلي به كار برود: از پيشنهادي كه به خاطر اصلاح آن مطرح شده جلو مي‌افتد؛ از تمام پيشنهادهاي ديگري كه از پيشنهاد مورد اصلاح جلو مي‌افتند، عقب مي‌افتد (جز آنكه، اگر در مورد يك اصلاحيه به كار رود، از پيشنهادي مبني بر تقسيم آن اصلاحيه يا پيشنهادي مبني بر بررسي بند بند آن عقب نمي‌افتد)؛ از پيشنهادهاي كميت مذاكره يا كفايت مذاكره، وقتي در مورد اين پيشنهاد به كار روند،‌ عقب مي‌افتد؛ و از پيشنهادهايي كه نسبت به خودش ضمني باشند عقب مي‌افتد.

2. مي‌تواند در مورد هر پيشنهاد اصلي (اما در مورد بعضي پيشنهادهاي اصلي ضمني فقط به شيوه‌اي محدود) به كار رود؛ نيز مي‌تواند در مورد هر پيشنهاد ديگري كه قانوناً شامل عوامل تغييرپذير هستند (به روش‌هاي محدود متفاوت) به كار رود؛ به عنوان نمونه، مي‌تواند براي تغيير مدت زمان يك تنفس مورد نظر يا ساعتي كه پيشنهاد در دست بررسي به آن ساعت تعويق مي‌شود، كاربرد داشته باشد. (براي پيشنهادهايي كه نمي‌توانند اصلاح شوند، بنگريد به صفحه‌ي 45-44 بخش خاكستري آخر كتاب).

اصلاح مي‌تواند در مورد خودش به كار رود (يعني، در مورد يك اصلاحيه‌ي اوليه‌ي در دست بررسي)، كه نتيجه‌اش يك اصلاحيه‌ي ثانويه (يا «اصلاحيه‌ي اصلاحيه») خواهد بود، اما نمي‌تواند در مورد يك اصلاحيه‌ي ثانويه به كار رود (نگا ك: ويژگي استاندارد 6، در زير).

قسمت‌هايي در اين كتاب كه به پيشنهاد‌هاي جداگانه مي‌پردازند در ويژگي استاندارد 6 گزاره‌اي دارند مبني بر اينكه آيا اصلاح در مورد آن پيشنهاد خاص كاربرد دارد يا نه، و اگر كاربردش محدود است، اين محدوديت به چه شكل است.
پيشنهادهاي كميت مذاكره و كفايت مذاكره مي‌توانند در مورد يك اصلاحيه‌ي اوليه يا يك اصلاحيه‌ي ثانويه كاربرد داشته باشند؛ و اين پيشنهادها فقط بر پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي تأثير مي‌گذارند مگر انكه به نحوي ديگري مشخص شده باشند (نگا ك: ويژگي‌ استاندارد 6، در زير). پيشنهاد تفكيك موضوع مي‌تواند در مورد پيشنهاد اصلاح به كار رود، هرچند اين كار به ندرت مفيد خواهد بود؛ پيشنهاد بررسي بند بند نيز مي‌تواند در مورد آن كاربرد داشته باشد. پيشنهاد اصلاح نمي‌تواند به تنهايي پيشنهادهاي ارجاع، تعويق مشخص، يا روي ميز گذاري را بپذيرد، اما وقتي يك اصلاحيه اوليه يا يك اصلاحيه‌ اوليه و ثانويه در دست بررسي باشند، موضوع اصلي مي‌تواند ارجاع شود، به تعويق بيافتد يا روي ميز گذاشته شود، و اصلاحيه‌ها نيز همان فرايند را همراه پيشنهاد اصلي طي خواهند كرد. پيشنهاد اصلاح نمي‌تواند تعويق نامشخص شود.

3. وقتي كس ديگري صحن دارد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. هرگاه پيشنهادي كه در موردش به كار مي‌رود قابل‌مذاكره باشد، قابل‌مذاكره خواهد بود. با اين وجود، چنين مذاكره‌اي بايد به ضرورت اصلاحيه‌ محدود بماند و به بحث در مورد امتياز‌هاي پيشنهاد مورد اصلاح كشيده نشود، مگر ‌آنكه براي تعيين منطقي بودن اصلاحيه چين بحثي ضروري شود. پيشنهاد اصلاح غيرقابل‌ مذاكره است هرگاه پيشنهاد مورد اصلاح غيرقابل‌مذاكره باشد.

6. به طور كلي قابل‌اصلاح است. با اين همه، اين ويژگي، همانطور كه در ويژگي استاندارد 2 فوق ذكر شد، دو درجه اصلاحيه ايجاد مي‌كند- اوليه و ثانويه- و اصلاحيه‌ ثانويه نمي‌تواند اصلاح شود. يك اصلاحيه‌ ثانويه تغيير در اصلاحيه‌ اوليه‌ي در دست بررسي است، كه بايد مربوط باشد (نگا ك: ص.31-129)؛ اصلاحيه‌ي ثانويه نمي‌تاند به طور مستقيم در مورد پيشهاد اصلي مطرح شود. اصطلاح‌هاي اصلاحيه‌ي درجه‌ي اول و اصلاحيه‌ي درجه‌ي دوم، يا اصلاحيه‌ي موضوع اصلي و اصلاحيه‌ي اصلاحيه‌، عبارات درستي هستند، اما اصطلاح اوليه و ثانويه بهترند. اصلاحيه‌ي درجه سوم مجاز نيست، چرا كه وضعيت پارلماني را بسيار پيچيده مي‌كند. براي اين مقصود، يك عضو، هنگامي كه يك اصلاحيه‌ي ثانويه در دست بررسي است، مي‌تواند بگويد اگر اكثريت رأي منفي بدهد، او يك اصلاحيه‌ي ثانويه‌ي ديگر ارايه خواهد داد- كه در زمان خودش- مي‌تواند به اختصار آن را شرح دهد. در يك زمان فقط يك اصلاحيه‌ي اوليه و يك اصلاحيه‌ي ثانويه مجاز هستند، اما هر كدام از آن‌ها مي‌توانند پشت سر هم مطرح شوند، تا وقتي كه موضوع‌هايي را كه قبلاً در باره‌ي آ‌ن‌‌ها تصميم‌گيري شده‌اند دوباره طرح نكنند. (براي روش ويژه‌ي اصلاح عوامل بسيار تغييرپذير، مانند زمان، مقادير، اسامي، يا تعداد، كه از طريق آن چندين پيشنهاد جايگزين مي‌توانند در آن واحد در دست بررسي باشند، نگا ك: پركردن جاي خالي صص. 60-155؛ ).

7. فقط به اكثريت آراء نياز دارد، حتي در موردي كه موضوع در دست اصلاح براي تصويب به دوسوم آراء نياز داشته باشد.

8. مي‌تواند تجديد نظر شود.

قواعد و توضيح‌ بيشتر(همراه با شكل‌ها)

دسته‌بندي شكلي. سه فرايند اساسي براي اصلاح وجود دارد، نوع سوم تركيبي تقسيم‌نشدني از دو نوع اول است. براي هر يك از اين فرايندها، با توجه به اينكه قرار است چند كلمه اصلاح شود يا كل يك بند يا يك بخش، بعضي از قواعد متفاوت است. مانند زير:

1. فرايند اول: گنجاندن، يا افزودن
الف. گنجاندن كلمات، يا، اگر قرار است در آخر جمله‌ بيايند، افزودن كلمات.
ب. گنجاندن يك بند، يا، اگر قرار است در آخر جمله بيايد، افزودن يك بند.

2. فرايند دوم: خط زدن.
الف. خط زدن كلمات.
ب. خط زدن يك بند.

3. فرايند سوم: يك فرايندتركيبي از فرايند (1) و (2) كه شكل‌هاي زير را پيدا مي‌كند:
الف. خط زدن و گنجاندن (كه در مورد كلمات كاربرد دارد).
ب . جايگزين كردن؛ يعني، در واقع، حذف كردن يك بند، يا متن كامل يك قطعنامه يا پيشنهاد اصلي، و جايگزين كردن يكي ديگر. (توجه كنيد كه جايگزين يك اصطلاح فني پارلماني است كه فقط در مورد يك بند كامل و يك يا چند جمله كابرد دارد، به نحوي كه اين اصطلاح براي شكل 3 [الف] كاربرد نخواهد داشت).

شكل‌هاي 1‌ (الف)، 2 (الف)، و 3 (الف)، در ارتباط با كلمات، مي‌توانند براي كلمات در يك جمله‌ي تنها، يا گاهي‌ اوقات در دو جمله يا چند جمله‌ي مربوط به هم كه بخشي از يك بند تنها هستند، به كار بروند. شكل‌هاي 1 (ب)، و 2 (ب) و 3 (ب)، در ارتباط با يك بند، مي‌توانند در مورد يك بخش، مقاله، يا قسمت‌هاي بزرگتر نيز كاربرد داشته باشند.
قواعد هر يك از شكل‌هاي متفاوت اصلاحيه‌ها در بخش‌هاي جداگانه‌ در آغاز صفحه 133 ارايه شده است.

تعيين ربط يك اصلاحيه. همانطور كه پيشتر گفته شد، يك اصلاحيه بايد مربوط باشد تا طبق دستور باشد. يك اصلاحيه براي ربط داشتن، بايد به نحوي با همان موضوعي كه توسط پيشنهاد مورد اصلاح مطرح شده، مربوط شود. يك اصلاحيه‌ي ثانويه نيز بايد با اصلاحيه‌ي اوليه به همين ترتيب ارتباط داشته باشد. يك اصلاحيه نمي‌تواند يك موضوع مستقل را مطرح كند؛ اما يك اصلاحيه مي‌تواند مخالف روح پيشنهاد اصلي باشد و حتي آن را نابود كند و با اين حال مربوط باشد.

جداي از اين اصول، يك آزمون واحد و جامع براي تعيين اينكه يك اصلاحيه كي مربوط و كي نامربوط است، وجود ندارد. با اين همه، روشي كه با آن ربط يك اصلاحيه را مي‌توان سنجيد از قواعد كلي قانون پارلمان، كه در زير ارايه شده، استنباط مي‌شود:

1) در طول برگزاري يك اجلاس كه مجمع در آن تصميمي اتخاذ كرده است، پيشنهاد اصلي ديگري كه همان موضوع يا در اساس همان موضوع را ارايه دهد نمي‌تواند مطرح شود.
2) وقتي يك پيشنهاد به طور موقت تعيين تكليف شده باشد (با ارجاع به يك كميته، تعويق، يا روي ميز گذاري، يا تجديد نظري كه به دست گرفته نشده باشد، 37)، هيچ پيشنهاد ديگري كه با يكي از تصميم‌هاي نهايي محتمل در مورد پيشنهاد اول در تعارض باشد، نمي‌تواند پذيرفته شود.

بر اساس اين قواعد، اگر يك اصلاحيه‌ پيشنهادي به نحوي با پيشنهاد اصلي ارتباط داشته باشد كه، پس از تصويب، رد، يا تعيين تكليف موقت پيشنهاد اصلي، ايده‌ اساسي آن اصلاحيه ‌نتواند به عنوان يك قطعنامه‌ي مستقل دست‌كم در جريان همان اجلاس مطرح شود، اصلاحيه مربوط است و بايد پذيرفته شود، زيرا هيچ فرصتي براي آنكه بعداً مطرح شود نخواهد داشت يا نمي‌تواند داشته باشد. اين آزمون براي تعيين اينكه يك اصلاحيه خارج از دستور است نمي‌تواند به نحو قابل اتكائي مورد استفاده قرار بگرد، زيرا گاهي اوقات ممكن است اصلاحيه مربوط باشد حتي اگر، صرف‌نظر از اقدام روي پيشنهاد اصلي فعلي، ايده‌ي مندرج در اصلاحيه بتواند بعداً در همان اجلاس به طور مستقل مطرح شود.
به عنوان يك نمونه از اصلاحيه‌ي مربوط، فرض كنيد كه پيشنهادي در دست بررسي است مبني بر اين «كه انجمن اجازه‌ي خريد يك ميز جديد براي منشي را بدهد». اين اصلاحيه كه پس از كلمه‌ي «ميز» كلمات «و صندلي مربوط» گنجانده شود، وارد و طبق دستور است، چون هر دو به تأمين وسايل ضروري براي منشي مربوط هستند. از سوي ديگر،‌ يك اصلاحيه مبني بر افزودن كلمات «و پرداخت هزينه‌هاي رئيس در كنوانسيون ايالتي» وارد نيست.
يا فرض كنيد كه اين پيشنهاد در دست بررسي است: «كه شوراي شهر مأمور جرج را به خاطر فلان اقدام ستايش كند». يك اصلاحيه مبني بر خط زدن «ستايش» و گنجاندن «نكوهش»، هرچند نسبت به پيشنهاد اصلي متضاد است، اما طبق دستور خواهد بود، چرا كه هر دو ايده با نظر شورا نسبت به اقدام مأمور برخورد مي‌كنند. نيز، از آنجا كه يك پيشنهاد مبني بر نكوهش مأمور براي همان اقدام نمي‌تواند بلافاصله در همان اجلاس پس از تصويب پيشنهاد ستايش وي مطرح شود، اصلاحيه‌ مبني بر تغيير ستايش به نكوهش در چارچوب قاعده‌اي كه در فوق داده شد، مربوط است. بايد خاطر نشان شود كه نكوهش با عدم ستايش متفاوت است (بنگريد به اصلاحيه‌هاي نامناسب؛ در زير).

موارد بينابيني وجود دارد كه در آن‌ها براي رئيس جلسه قضاوت كردن در مورد ربط اصلاحيه دشوار خواهد بود. رئيس جلسه هنگام ترديد بايد اصلاحيه را بپذيرد يا در موارد مهم تصميم‌گيري را به مجمع واگذار كند: «رئيس دچار ترديد است و از مجمع تقاضا مي‌كند تصميم بگيرد كه آيا اصلاحيه مربوط هست يا نه. [مذاكره انجام مي‌شود، و در اين صورت، مشروط به اين است كه طبق دستور باشد]. رأي‌گيري در مورد اين موضوع است كه آيا اصلاحيه به قطعنامه [يا«نسبت به اصلاحيه‌ي اوليه] مربوط است يا نه. كساني كه معتقدند اصلاحيه مربوط است بگويند «آري» . . . كساني كه معتقدند مربوط نيست بگويند «نه». . . و غيره» (نيز بنگريد به مثال زير اخطار دستور،‌ ص. 47-246).

اصلاحيه‌هاي نامناسب. انواع اصلاحيه‌هاي زير خارج از دستور هستند:

1) اصلاحيه‌اي كه به موضوع مورد اصلاح ربط نداشته باشد.

2) اصلاحيه‌اي كه صرفاً تصويب موضوع اصلاح شده را با رد پيشنهاد اوليه هم ارزش سازد. به اين ترتيب، در اين پيشنهاد كه «به نمايندگان ما توصيه شود كه به نفع افزايش حق عضويت در فدراسيون رأي بدهند»، اصلاحيه‌ي مبني بر جايگزين كردن حرف «ن» به جاي «ب» پيش از «دهند»، خارج از دستور است، زيرا رأي مثبت به ندادن يك توصيه‌ي خاص با رأي منفي به دادن آن توصيه يكي است. اما طبق دستور خواهد بود اگر پيشنهاد گنجاندن حرف «ن» پيش از كلمه‌ي «شود» را مطرح كنند، زيرا در اين صورت پيشنهاد اصلي را به پيشنهادي براي دادن توصيه‌هاي متفاوت تبديل مي‌كند (با اين همه نگا ك ص. 99، س. 1 تا 33 تا ص. 100، س. 9).

3) اصلاحيه‌اي كه موضوع را شبيهِ يا ضدِ موضوعي اصلاح مي‌كند كه پيش از اين مجمع در جريان همان اجلاس در مورد آن تصميم گرفته، يا پيش‌تر مورد بررسي قرار گرفته و هنوز «تعيين تكليف نهايي» نشده يا «هنوز تحت كنترل مجمع» است (نگا ك‌: صص. 88، 30-329).

4) اصلاحيه‌اي كه بخواهد يكي از اشكال اصلاح را كه در صفحه 129 آمده به شكل ديگري تبديل كند. به عنوان نمونه، يك اصلاحيه‌ اوليه در دست بررسي مبني بر «خط زدن "بلوط"پيش از "مبلمان"»، نمي‌تواند با پيشنهاد افزدون «و گنجاندن افرا» به شكل «خط زدن و گنجاندن» تبديل شود.

5) اصلاحيه‌اي كه كه يك پيشنهاد پارلماني را به پيشنهاد ديگري تبديل كند. به عنوان نمونه، پيشنهاد «تعويق موضوع تا ساعت 2 بعد از ظهر» نمي‌تواند با پيشنهاد «خط زدن "تا ساعت 2 بعد از ظهر"» و گنجاندن «"نامشخص"» اصلاح شود، چرا كه اين اصلاحيه يك پيشنهاد را به پيشنهاد نوع ديگري تبديل مي‌كند.

6) اصلاحيه‌اي كه كلمه‌ي «تصويب شد» يا ديگر كلمات مقرر را خط بزند.

7) اصلاحيه‌اي كه بي‌اهميت و نامعقول باشد.

8) اصلاحيه‌اي كه عبارتي نامربوط يا عبارتي حاوي مطلبي غيرمنطقي را باقي بگذارد.

9) اصلاحيه‌اي كه، در چارچوب هر يك از قواعد اشكال متفاوت اصلاحيه كه در فوق ارايه شد، يك اصلاحيه‌‌ي اوليه را به يك اصلاحيه با شكل نامناسب تبديل كند.

تذكر در مورد اصلاح مقدمه. وقتي قطعنامه‌اي يك مقدمه ‌(يعني يك يا چند بند كه با "از آنجا كه" شروع مي‌شود) داشته باشد، تا اصلاح قطعنامه تكميل نشده باشد، اصلاح مقدمه آغاز نخواهد شد. بعد از اصلاح مقدمه يك رأي‌ واحد براي تصويب كل قطعنامه يا سند اخذ مي‌شود (نگا ك: ص 269).

قواعد اشكال مختلف اصلاحيه. چون اصلاح مي‌تواند به شكل‌هاي مختلفي پيشنهاد شود، قواعد مربوط به هر شكل پيشنهاد به صورت جداگانه، و با مثال در ادامه ارايه خواهد شد. با اين همه، در ابتداء بايد خاطر نشان ساخت بسياري از قواعد ناظر بر اشكال مختلف اصلاحيه، كاربردهاي خاص اين اصول هستند: پس از آنكه مجمع رأي‌ داد بعضي كلمات (يا بعضي بندها) بخشي از قطعنامه‌ در دست بررسي باشد يا نباشد، طرح پيشنهاد ديگر اصلاح كه همان موضوع را با همان محتوا و اثر مطرح كند،‌ خارج از دستور است. عقل سليم بايد مسؤل جلسه را در تفسير قواعد هدايت كند، هم در دادن آزادي براي ارتقاء يك پيشنهاد اصلي كه سرانجام به رأي گذاشته مي‌شود،‌ و در همان حال، در ممانعت مجمع از طرح پيشنهادهاي اصلاحيه كه موضوع‌هاي قبلاً تصميم‌گيري شده را عرضه مي‌كنند.

1(الف). گنجاندن، يا افزودن، كلمات. پيشنهاد گنجاندن كلمات بايد با اسم بردن كلمه‌ ماقبل و مابعد عبارت گنجاندني، يا كلماتي كه قرار است بين آن‌ها گنجانده شود- هر كدام كه جاگيري و تأثير پيشنهاد را بهتر نشان ‌دهد- محل دقيق درج كلمات را مشخص كند. براي نسخ طولاني يا چاپي،‌ شماره خط و شماره بند نيز بايد مشخص شود.

در بررسي پيشنهاد گنجاندن چند كلمه، يا (اگر قرار است در پايان عبارت اصلاحي قرار بگيرند) افزودن چند كلمه،‌ هر نوع تكميل ضروري كلمات جديد بايد از طريق طرح پيشنهاد اصلاح ثانويه، پيش از رأي‌گيري در مورد گنجاندن يا افزودن ارايه شده به وسيله‌ اصلاح اوليه، صورت پذيرد. در غير اين صورت، به دلايلي كه در بند بعدي توضيح داده شده،‌ ممكن است فرصتي براي تكميل كلمات گنجانده يا افزوده شده باقي نماند.

پس از آنكه كلمات افزوده يا گنجانده شدند،‌ نمي‌توانند تغيير كنند يا خط بخورند، مگر از طريق پيشنهاد تجديد نظر در رأي‌گيري (نگا ك: 37)، يا از طريق يك اصلاحيه كه موضوع جديدي را در شكل يك پيشنهاد مطرح كند مبني بر:

1) خط زدن كل بندي كه كلمات در آن گنجانده شده‌اند.

2) خط زدن بخشي از بند، شامل تمام يا بخشي از كلمات گنجانده شده و به قدر كافي كلمات ديگر، تا از يك موضوعي كه با گنجاندن كلمات در مورد آن تصميم‌گيري شده بوده، يك موضوع متفاوت ساخته شود.

3) پيشنهاد جايگزيني يك بند كامل به جاي بندي كه كلمات در آن گنجانده شده اند.

4) خط زدن بخشي از بند (شامل تمام يا بخشي از كلمات گنجانده شده) و گنجاندن كلمات ديگر، به نحوي كه يك موضوع جديد ارايه شود.

اگر پيشنهادي مبني بر گنحاندن چند كلمه در يك جاي خاص رأي نياورد، به شرط اينكه يك موضوع اساساً‌ جديد را مطرح كند، هنوز طرح پيشنهادي براي موارد زير طبق دستور خواهد بود:

1) گنجاندن فقط بخشي از همان كلمات.

2) گنجاندن تمام يا بخشي از همان كلمات همراه با كلمات ديگر.

3) گنجاندن همان كلمات به جاي كلمات ديگر (پيشنهاد خط زدن و گنجاندن).

4) گنجاندن همان كلمات در جاي ديگري كه تأثيرش تغيير كند.

پيشنهاد گنجاندن، يا افزودن، كلمات مي‌تواند در مورد يك اصلاحيه‌ي ثانويه در هر سه شكل مرتبط با كلمات،‌ يعني: گنجاندن يا افزودن، خط زدن، يا خط زدن و گنجاندن؛ كاربرد داشته باشد.

1 (ب). گنجاندن يا افزدون، يك بند. قواعد گنجاندن يا افزودن يك بند اساساً شبيه همان قواعدي است كه در فوق ارايه شد، به جز اينكه پس از گنجاندن يك بند، كلمات هنوز مي‌توانند به آن افزوده شوند (يعني، فقط در پايان همان بند قرار بگيرند) به شرط آنكه با هيچ چيز بندي كه پيشتر گنجانده شده مغاير نباشند يا آن بند را تعديل نكنند. وقتي قرار است بك بند گنجانده يا افزوده شود، هر نوع ويرايش آن بايد ابتداء با پيشنهاد اصلاح ثانويه صورت پذيرد. پس از گنجاندن يا افزودن بند، ديگر نمي‌توان آن را خط زد مگر در ارتباط با بندهاي ديگري كه موضوع را از اساس تغيير مي‌دهد. اگر پيشنهاد گنجاندن يا افزودن يك بند با اكثريت آراء رد شود، رد آن مانع از طرح هيچ پيشنهاد ديگري نمي‌شود مگر پيشنهادي كه اساساً همان پيشنهاد را طرح كند. اگر يك بند رد شده بازنويسي يا به نحوي كوتاه شود كه اثر آن تغيير كند، تحت قواعد اصلاحيه، آن بند به بند ديگري ‌تبديل شده است.

شكل و مثال: 1 (الف) و (ب). گنجاندن، يا افزودن (كلمات يا يك بند). اشكال نمونه‌اي كه پيشنهاد گنجاندن، يا افزودن به خود مي‌گيرد از اين قرارند: «پيشنهاد مي‌كنم كه قطعنامه با گنجاندن كلمه‌ي «لب دريا» پيش از كلمه‌ي «املاك» اصلاح شود»؛ «پيشنهاد مي‌كنم عبارت «هزينه‌هاي اضافي» پس از كلمه‌ي «100 دلار» گنجانده شود»؛ «پيشنهاد مي‌كنم «دائمي»‌ بين «تمام»‌ و «كاركنان» گنجانده شود»؛ «پيشنهاد مي‌كنم در خط 5 از بند دوم، كلمه‌ي «ممتاز»‌ پيش از كلمه‌ي «سهام» گنجانده شود»؛ «پيشنهاد مي‌كنم پس از بند سوم اين بند گنجانده شود: . . . »؛ «پيشنهاد مي كنم با افزودن اين كلمات «با هزينه‌ي كم‌تر از 2 هزار دلار» اصلاح شود»؛ «پيشنهاد مي‌كنم بند زير افزوده شود. . . ».
در جريان رأي‌گيري در مورد هر پيشنهاد از مجموعه‌ي اصلاحيه‌ها،‌ وهنگام به رأي گذاشتن دوباره‌ي پيشنهاد، رئيس بايد دقت داشته باشد كه اعضاء درك كنند آخرين پيشنهاد در دست بررسي كدام است،‌ همچنين تأثير رأي مثبت يا منفي به هر اقدام پيشنهادي چيست. وقتي اصلاحيه‌اي به رأي گذاشته مي‌شود، رئيس ممكن است بازخواني متن كامل پيشنهاد يا قطعنامه (يا بند يا بخشي از اصلاحيه)، اصلاحيه‌ي مورد نظر، و پيشنهاد، قطعنامه، يا بخشي را كه در صورت تصويب اصلاحيه تغيير مي‌كند، منطقي بداند؛ در آن صورت او بايد بار ديگر روشن سازد كه اين اصلاحيه‌اي است كه به رأي گذاشته مي‌شود. در موارد ديگر- متناسب با بلندي قطعنامه و اصلاحيه،‌ ماهيت موضوع، شرايط مجمع و از اين قبيل- گاهي اوقات موضوع براي اعضاء روشن‌تر مي‌شود اگر رئيس فقط اصلاحيه‌ را دوباره بيان كند. در بيان نتيجه‌ي رأي‌گيري در مورد يك اصلاحيه، بي‌توجه به تصويب يا رد‌ شدن آن، رئيس بايد موضوعي را كه متعاقباً موضوع بلافاصله در دست بررسي خواهد شد، به طور كامل بيان كند.

فرض كنيد كه قطعنامه‌ زير در دست بررسي است: «تصويب شد، كه در انطباق با توصيه‌هاي كميته‌ي املاك، انجمن قطعه زمين هم مرز با بلوك سيصد و بيست وست‌فايلد بلوار را خريداري كند».

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم با گنجاندن كلمه‌هاي «و مسطح‌» پس از كلمه‌ي «خريداري» قطعنامه اصلاح شود» (حمايت).
رئيس: پيشنهاد و تأييد مي‌شود كه كلمات «و مسطح» پس از «خريداري» گنجانده شود. اگر اصلاحيه تصويب شود، قطعنامه اين طور خوانده خواهد شد: «تصويب شد، كه در انطباق با توصيه‌هاي كميته‌ي املاك، انجمن قطعه زمينه هم مرز با بلوك سيصد و بيست وست‌فايلد بلوار را خريداري و مسطح كند». موضوع در دست بررسي گنجاندن كلمات «و مسطح» است.

پس از مذاكره در مورد اصلاحيه، رئيس آن را به رأي مي‌گذارد:

رئيس: موضوع رأي‌گيري اصلاحيه‌ي قطعنامه‌ي مربوط به خريد ملك وست‌فايلد بولوار، با گنجاندن كلمات «و مسطح» پس از كلمه‌ي «خريداري» است، به نحوي كه اگر اصلاحيه‌ تصويب شود، قطعنامه‌ اين‌ طور خوانده خواهد شد: [قرائت دوباره‌ي قطعنامه]. تأثير تصويب اصلاحيه اين خواهد بود كه قطعنامه شامل مسطح كردن ملك با هزينه‌اي كه قطعنامه بايد به آن بپردازد، خواهد شد. كساني كه موافق گنجاندن كلمات «و مسطح» در قطعنامه هستند، بگويند: «آري» . . . مخالفان بگويند: «نه». . . موافقا بردند، اصلاحيه تصويب شد. اكنون موضوع رأي‌گيري قطعنامه‌ي اصلاح شده به اين قرار است: «تصويب شد، كه . . . خريداري و مسطح كند».

در صورتي كه اصلاحيه رأي نمي‌آورد، اعلام نتيجه‌ي رئيس به شكل زير مي‌شد:

رئيس: مخالفان بردند و اصلاحيه رد شد. اكنون موضوع رأي‌گيري قطعنامه است كه قرائت مي‌كنم: « تصويب شد، كه . . . انجمن قطعه‌ زمين هم مرز با بلوك . . .را خريداري كند».

در اين موقع، بي‌توجه به اينكه اصلاحيه تصويب يا رد شده باشد، قطعنامه دوباره به روي مذاكره مفتوح مي‌شود و طرح اصلاحيه‌ي متفاوت طبق دستور خواهد بود.

اصلاحيه‌ها گاهي اوقات آنقدر ساده‌ يا پذيرفتني هستند كه ممكن است با توافق عمومي (نگا ك: ص.53.-51) تصويب شوند. به عنوان نمونه، فرض كنيد پبسنهاد اصلي در دست بررسي اين باشد: «كه به كميته‌ي املاك خاطر نشان شود براي تعميرات ضروري ساختمان برآورد بگيرد»، و يك عضو پيشنهاد «اصلاح با گنجاندن كلمات "دست كم سه مورد" پيش از "برآورد"» را مطرح كند. اگر رئيس احساس كند در اين مورد اجماع عمومي وجود دارد، ممكن است بگويد: «اگر مخالفي نيست، كلمات «دست كم سه مورد»‌گنجانده شود. در آن صورت جمله‌بندي اين طور خواهد شد: دست كم سه مورد برآورد بگيرد». [مكث] مخالفي نيست، كلمات گنجانده مي‌شود».

به عنوان نمونه‌اي از اصلاحيه ثانويه‌ با گنجاندن فرض كنيد كه: (1) اين قطعنامه در دست بررسي است: «تصويب شد، كه انجمن ملك مجاور دفتر مركزي فعلي را بخرد»، (2) و اين پيشنهاد اصلاح اوليه (موضوع بلافاصله) در دست بررسي است: «افزودن كلمات "و به محوطه‌ي پاركينگ تبديل كند"» (فرض مي‌شود جزئيان مربوط به ارزش‌ فاز‌هاي مورد نظر پروژه معلوم است).

عضو ايكس(كسب صحن):‌پيشنهاد مي‌كنم در اصلاحيه‌ي در دست بررسي كلمه‌ي «طبقاتي» پس از كلمه‌ي «پاركينگ» گنجانده شود» (حمايت)

رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه با گنجاندن كلمه‌ي «طبقاتي» بعد از كلمه‌ي «پاركينگ» اصلاحيه اوليه اصلاح شود. اگر اين كلمه گنجانده شود، اصلاح اوليه چنين خواهد شد: «افزودن عبارت «و تبديل به پاركينگ طبقاتي كند» به قطعنامه مربوط به خريد ملك. الأن، موضوع رأي‌گيري گنجاندن كلمه‌ي «طبقاتي» است.

اگر مذاكره‌اي انجام شود بايد محدود به اين موضوع شود: اگر ملك تبديل به محوطه پاركينگ شود آيا پاركينگ بايد طبقاتي باشد؟ وقتي اين مذاكره خاتمه يافت، رئيس اصلاح ثانويه را به رأي مي‌گذارد، نتيجه را اعلام مي‌كند، و موضوع را، به روش زير، در برابر مجمع قرار مي‌دهد:

رئيس: موضوع اخذ رأي، گنجاندن كلمه‌ي «طبقاتي» در اصلاح اوليه پس از كلمه‌ي «پاركينگ» است. اگر اين كلمه گنجانده شود، اصلاح اوليه عبارت خواهد بود از «افزودن كلمات "و به محوطه‌ي پاركينگ طبقاتي تبديل كند" به قطعنامه‌ي مربوط به خريد ملك». بايد خاطر نشان شود كه اين رأي‌گيري تعيين نخواهد كرد كه يك محوطه‌ي پاركينگ بخشي از پروژه است يا نه. اين رأي‌گيري فقط مشخص خواهد كرد كه آيا اگر پاركينگ ساخته شود طبقاتي خواهد بود يا نه. رأي مثبت به نفع طبقاتي بودن پاركينگ و رأي منفي عليه آن است. موافقان گنجاندن كلمه‌ي «طبقاتي» در اصلاحيه بگويند: «آري» . . .مخالفان بگويند: «نه». . . موافقان بردند و كلمه‌ي «طبقاتي» گنجانده مي‌شود. الأن، موضوع رأي‌گيري، اصلاحيه‌ي اوليه‌، به نحوي كه اصلاح شد، است، يعني: «افزودن كلمات «و به محوطه‌ي پاركينگ تبديل كند»‌. اگر اين اصلاحيه تصويب شود، قطعنامه‌ اينگونه قرائت خواهد شد: «تصويب شد، كه انجمن ملك مجاور دفتر مركزي فعلي را بخرد و به محوطه‌ي پاركينگ تبديل كند». تصويب اين اصلاحيه به اين معناست كه اگر ملك از سوي انجمن خريداري شود، آنجا يك پاركينگ خواهد شد و پاركينگ هم طبقاتي خواهد بود. اكنون موضوع اخذ رأي همين اصلاحيه است.

مذاكره و اخذ رأي‌ در مورد اين موضوع نيز آنگونه كه در فوق توصيف شد ادامه مي‌يابد.

2 (الف). خط زدن كلمات. پيشنهاد خط زدن كلمات بايد محل قرار گرفتن آن‌ها را در جمله با دقت مشخص كند.
هنگامي كه پيشنهادي مبني بر خط زدن چند كلمه مطرح مي‌شود، فقط در مورد كلمات متوالي كاربرد دارد؛ اما كلماتي كه قرار است خط بخورند احتمال دارد در نتيجه‌ي يك اصلاح ثانويه از هم جدا شوند، كه در اين مورد اصلاح اوليه در شكلي به رأي گذاشته مي‌شود كه نمي‌توانست در آن شكل به صورت مستقيم مطرح شده باشد. براي خط زدن كلمات جدا از هم، بهترين روش اين است كه پيشنهادي مبني بر خط زدن كل يك بند يا يك خط شامل كلمات جدا از هم، و گنجاندن يك بند يا يك جمله‌ي جديد دلخواه مطرح شود. كلمات جدا از هم نيز مي‌توانند با پيشنهاد جداگانه‌اي خط بخورند.
اگر پيشنهاد خط زدن چند كلمه تصويب شود، همان كلمات نمي‌توانند دوباره گنجانده شوند مگر آنكه محل يا جمله‌بندي آن‌ها به نحوي عوض شود كه يك مطلب جديد شكل بگيرد. اگر پيشنهاد خط زدن چند كلمه رأي نياورد، به شرط اينكه كلمات مورد نظر پشت سر هم باشند، هنوز دادن پيشنهادهاي زير طبق دستوراند:

1) خط زدن فقط بخشي از همان كلمات.

2) خط زدن تمام يا بخشي از همان كلمات همراه با بعضي كلمات ديگر.

3) خط زدن تمام يا بخشي از همان كلمات و گنجاندن كلمات متفاوت.

4)خط زدن تمام يا بخشي از همان كلمات همراه با بعضي كلمات ديگر و گنجاندن كلمات متفاوت.

ذكر اين نكته مهم است كه: پيشنهاد اصلاح با خط زدن چند كلمه فقط مي‌تواند با خط زدن كلماتي از اصلاح اوليه اصلاح شود. تأثير چنين اصلاح ثانويه‌اي اين است كه كلمات خط خورده‌ي اصلاح اوليه بي‌توجه به اينكه اصلاح اوليه رأي بياورد يا رد شود، باقي خواهند ماند. به عنوان نمونه، فرض كنيد كه اين گزاره‌ها‌ در دست بررسي هستند:

(1) پيشنهادي مبني بر توصيه به منشي كه به اعضا‌ء گنگره: آلتمن، برووك، كراولي، داويدسون، و ادواردز نامه‌اي بنويسد،
(2) اصلاح اوليه‌اي مبني بر خط زدن «برووك،‌ كراولي، داويدسون»؛ و
(3) اصلاح ثانويه‌اي مبني بر خط زدن «كراولي» از اصلاح اوليه. اگر اصلاح ثانويه تصويب شود، اصلاح اوليه چنين خواهد شد: «خط زدن برووك و داويدسون»‌ از پيشنهاد اوليه- به اين ترتيب، نام «كراولي»، بي‌توجه به نتيجه‌ي رأي‌گيري در مورد اصلاح اوليه، كه ديگر تأثيري هم بر آن ندارد، در پيشنهاد اوليه باقي مي‌ماند. به عنوان نتيجه‌ي قاعده‌اي كه در آغاز اين بند گفته شد، اصلاح اوليه مبني بر خط زدن يك كلمه‌ي واحد نمي‌تواند اصلاح شود.

وقتي پيشنهادي مبني بر خط زدن جمله‌اي مطرح مي‌شود كه بهتر است با بعضي تغييرات باقي بماند، شكل اصلاح ثانويه كه اجازه‌ طرح پيشنهادهايي مبني بر خط زدن چند كلمه را بدهد ممكن است به سادگي كاربرد نيابد. در چنين موردي،‌ يك عضو در جريان مذاكره بر سر اصلاح اوليه مي‌تواند بگويد كه معتقد است جمله بايد به نحوي بازنويسي شود كه بتواند باقي بماند،‌ و اينكه اگر پيشنهاد خط زدن جمله‌ي فعلي تصويب شود،‌ او ويرايش جديد خود را پيشنهاد خواهد داد. اگر پيشنهاد خط زدن تصويب نشود، او نيز مي‌تواند خط زدن جمله‌ي در دست بررسي و گنجاندن ويرايش جديد خود را پيشنهاد كند.

2 (ب). خط زدن يك بند. بين پيشنهاد خط زدن يك بند با پيشنهاد خط زدن چند كلمه تفاوت اساسي وجود دارد، كه در قواعد و تأثير اصلاح ثانويه نهفته است. وقتي پيشنهاد مي‌شود يك بند كامل خط بخورد، بندي كه قرار است خط بخورد به روي بهتر شدن از طريق پيشنهاد اصلاح ثانويه در اشكال سه‌گانه‌ي مرتبط با كلمات (گنجاندن يا افزودن؛ خط زدن؛ يا خط زدن و گنجاندن) تا پيش از رأي‌گيري در مورد اصلاح اوليه، مفتوح باقي مي‌ماند. اگر اصلاح اوليه‌ي خط زدن با اكثريت آراء رد شود،‌ آن بند با هر تغييري كه پيشنهاد اصلاح ثانويه مطرح كرده باشد، در قطعنامه باقي خواهد ماند. تفاوت‌هاي موجود در تأثير اصلاح ثانويه‌ي خط زدن- بسته به آنكه آيا اصلاح اوليه‌ي خط زدن شامل چند كلمه يا يك بند بوده باشد- بايد مورد توجه قرار بگيرد:

● اگر اصلاح اوليه مبني بر خط زدن چند كلمه باشد،‌ آن وقت كلمات خط خورده بر اساس اصلاح اوليه بي‌توجه به رأي‌ نهايي در مورد اصلاح اوليه در قطعنامه باقي مي‌مانند (مانند توضيح داده شده در قسمت خط زدن كلمات، در فوق).
● اما اگر اصلاح اوليه مبني بر خط زدن يك بند باشد، آن وقت كلمات خط خورده‌ي بند در روند اصلاح ثانويه،‌ صرف‌نظر از اينكه رأي نهايي به اصلاح اوليه چه باشد، خارج از قطعنامه‌ باقي مي‌مانند.

پس از خط خوردن يك بند، ديگر نمي‌تواند در قطعنامه گنجانده شود مگر آنكه واژه‌بندي (يا، در صورت امكان، محل آن) به نحوي تغيير كند كه يك موضوع اساساً جديد را ارايه دهد. پس از آنكه پيشنهاد خط زدن يك بند خاص رد شد، هر اصلاحيه‌اي كه از لحاظ محتوا موضوع جديدي را ارايه دهد كه مستلزم همان بند، يا هر بخشي از آن باشد، هنوز طبق دستور خواهد بود.

شكل و مثال: 2 (الف)، 2 (ب). خط زدن (كلمات يا يك بند). پيشنهاد خط زدن مي‌تواند در شكل‌هايي از اين قبيل مطرح شود: «پيشنهاد مي‌كنم كلمه‌ي "مشخص" پيش از كلمه‌ي "پياده‌رو" در خط 5 خط بخورد»؛ يا «پيشنهاد مي‌كنم بند سوم بيانيه‌ي اعلام مواضع خط بخورد». تنوعاتي مشابه آنچه كه براي گنجاندن يا افرودن ارايه شد (ص. 36-135) در اين جا نيز كاربرد دارند.

فرض كنيد پيشنهاد اصلي در دست بررسي از اين قرار باشد: «كه ليگ بولينگ بخشي براي دانش‌آموزان سال پائين و سال‌ بالاي دبيرستان ساوس‌وود تأسيس كند».

عضو الف (كسب صحن): اصلاح با خط زدن كلمات «و سال بالاي» را پيشنهاد مي‌‌كنم.(حمايت).
رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه كلمات «و سال بالاي» خط بخورد. اگر اصلاحيه تصويب شود،‌ پيشنهاد اصلي اين خواهد شد: «تأسيس يك بخش براي دانش‌ آموزان سال پائين دبيرستان ساوس‌وود». موضوع اخذ رأي خط زدن كلمات «و سال بالاي» است.

از اينجا به بعد،‌ روش كار با آنچه كه پيش‌تر براي گنجاندن و افزودن توصيف شد مشابه است.

3 (الف). خط زدن و گنجاندن (در مورد كلمات). پيشنهاد خط زدن و گنجاندن به ويژه در موقعيت‌هايي كه حفظ نتيجه‌ي مطلوب مشروط به «خط زدن» توأم با «گنجاندن» باشد، كاربرد دارد- مانند مواردي كه اعضاء مايل نيستند به چيزي رأي بدهند مگر آنكه از موارد ديگر مطمئن شوند. دو بخش اين پيشنهاد نمي‌توانند، حتي از طريق طرح پيشنهاد اصلاح ثانويه يا از طريق پيشنهاد تفكيك موضوع از يكديگر جدا شوند.

براي اجتناب از خلط اين نوع اصلاح با اصلاحي كه به نام جايگزين شناخته مي‌شود (ص. 146، 3 [ب])، كه در مورد بندها و قطعه‌هاي طولاني‌تر كاربرد دارد، كلمه‌ي جايگزين را نبايد در مورد پيشنهاد خط زدن و گنجاندن، كه در مورد كلمات به كار مي‌رود، مورد استفاده قرار داد.

پيشنهادهاي خط زدن و گنجاندن به دو نوع تقيسم مي‌شوند:

● پيشنهادهايي كه به وسيله‌ي آن‌ها‌ يك عبارت‌ متفاوت در همان جا گنجانده مي‌شود؛ و
● پيشنهادهايي كه به وسيله‌ي آن‌ها همان عبارت خط خورده از يك جا در جاي ديگري گنجانده مي‌شود.

خط زدن چيزي از يك جا و گنجاندن چيزي از لحاظ محتوا متفاوت در جاي ديگر با طرح يك پيشنهاد خارج از دستور است، مگر آنكه پيشنهاد دهنده با كسب توافق عمومي مجمع دو پيشنهاد جدا را در يك زمان طرح كند.
نخستين دسته از پيشنهاد خط زدن و گنجاندن- يعني آن نوع پيشنهادي كه مي‌خواهد يك عبارت متفاوت را در همان جا بگنجاند- شايد بيشتر رايج باشد.

وقتي چنين اصلاح اوليه‌اي مطرح مي‌شود، رئيس آن را قرائت مي‌كند و اجازه مي‌دهد كه مذاكره در مورد مزاياي آن طبق معمول ادامه يابد. با اين وجود، براي مقاصد (يا كاربردهاي) اصلاح ثانويه، با اين نوع از پيشنهاد به نحوي برخورد مي‌شود كه انگار به دو عنصر خود تجزيه شده باشد، با اصلاح ثانويه‌ي هر يك از اين عناصري كه پيروي مي‌كنند از قواعدي كه براي دو پيشنهاد جداي اصلاح اوليه به كار مي‌رود- يكي خط زدن (قابل‌اصلاح فقط با خط زدگي) و ديگري گنجاندن (قابل‌اصلاح در هر سه شكل مربوط به كلمات). يك پيشنهاد واحد براي اصلاح ثانويه شامل هر دو عنصر پيشنهاد اصلاح اوليه مبني بر خط زدن و گنجاندن طبق دستور نيست. اگر يك پيشنهاد خط زدن و گنجاندن شامل تعدادي كافي از كلمات براي چندين پيشنهاد اصلاح ثانويه- به ويژه براي كلماتي كه بايد خط بخورند- باشد، ممكن است، و اغلب بهتر است كه هر اصلاحي براي خط خوردگي كلمات اول انجام شود، چرا كه اعضاء علاقمند به كامل كردن كلماتي كه بايد به وسيله‌ي پيشنهاد اصلاح ثانويه انجام شود، لازم است با دقت بدانند كه كدام كلمات قرار است جاي عبارت بنشينند، تا بتوانند به نحو اثربخشي آن‌ها را كامل كنند. به اين ترتيب،‌ تكليف پيشنهادهاي اصلاحي مربوط به گنجاندن كلمات بعد از انجام پيشنهادهاي اصلاحي مربوط به خط زدن كلمات روشن مي‌شود. اما رئيس بايد بر مبناي شرايط قضاوت كند كه آيا مجمع مايل است اين روش را دنبال كند يا آن را مفيد خواهد يافت. در هر حال، اصلاح اوليه در تمام مدتي كه بدون اصلاح ثانويه در دست بررسي باشد، به روي مذاكره مفتوح خواهد ماند، و اين مذاكره به محاسن هر دو قسمت پيشنهاد به مثابه يك پيشنهاد واحد خواهد پرداخت.

وقتي يك پيشنهاد اصلاح اوليه‌ي خط زدن و گنجاندن چند كلمه در دست بررسي باشد، اگر يك پيشنهاد اصلاح ثانويه‌ي پذيرفتني در مورد كلماتي كه قرار است خط بخورند مطرح شود، و هيچ اصلاحيه‌اي مبني بر كلماتي كه بايد گنجانده شوند، طرح نشود، رئيس از پيشنهاد اصلاح ثانويه استقبال مي‌كند و اجازه مي‌دهد تا پس از برخورد با اصلاح ثانويه، بحث در مورد پيشنهاد اصلاح اوليه از سرگرفته شود. اما در نخستين وهله كه اصلاح ثانويه‌اي مبني بر گنجاندن مطرح شد- با فرض اينكه تعدادي اصلاحيه‌ مربوط به خط زدن كلمات مي‌بايست موجود باشد- رئيس، همانگونه كه در بند پيشين گفه شد، حق انتخاب دارد كه بگويد: «رئيس اعتقاد دارد بهتر است از رويه‌ي بررسي اصلاحيه‌هاي مربوط به كلماتي كه بايد خط بخورند، به نحوي كه قواعد اجازه مي‌دهند، پيروي شود». در ادامه، پيش از بررسي اصلاحيه‌اي كه الأن مطرح شده، رئيس مي‌پرسد: «آيا اصلاحيه‌اي وجود دارد[يا «اصلاحيه‌ي ديگري هست»] كه كدام كلمات خط بخورند؟». وقتي روشن شد كه هيچ كس ديگر تمايلي به طرح اصلاحيه‌ي مربوط به خط زدن كلمات ندارد، آن موقع رئيس مي‌گويد: «پيشنهاد اصلاح اوليه‌ آنگونه كه اصلاح شده براي مذاكره مفتوح است، و اصلاح‌هاي ثانويه مربوط به كلماتي كه بايد گنجانده شوند، اكنون طبق دستور هستند». پس از دادن فرصت معقولي براي ارايه‌ي هر اصلاحيه‌ي از نوع اخير، اصلاحيه‌‌هاي ثانويه نيز در هر دو مورد طبق دستور خواهند بود. وقتي اين مذاكره‌ها و هر نوع مذاكره‌اي به اتمام رسيد، در مورد پيشنهاد خط زدن و گنجاندن كه پس از اصلاح ثانويه قرار مي‌گيرد، رأي‌گيري مي‌شود.

پس از آنكه يك پيشنهاد مبني بر خط زدن و گنجاندن به تصويب رسيد، آنچه كه خط خورده و آنچه كه گنجانده شده موضوع همان قواعد مربوط به اصلاح بيشتر هستند، انگار كه خط خوردن و گنجاندن با پيشنهادهاي جداگانه صورت پذيرفته است: اقلام گنجانده شده نمي‌توانند خط بخورند، و اقلام خط خورده نيز نمي‌توانند دوباره گنجانده شوند، مگر از طريق پيشنهاد تجديد نظر در مورد رأي به اصلاحيه، يا از طريق تغيير در عبارت يا در محل كلمات در جمله به نحوي كه يك موضوع جديد را مطرح كند (تحت قواعدي كه پيشتر در مورد گنجاندن، يا افزودن و در مورد خط زدن ارايه شد).

اگر يك پيشنهاد خط زدن و گنجاندن رد شود، هنوز طبق دستور است كه:

● پيشنهادهاي جداگانه‌‌اي مطرح كرد مبني بر خط زدن، يا گنجاندن همان كلماتي كه مي‌بايست بر اساس پيشنهاد تركيبي كه رأي نياورد خط مي‌خوردند يا گنجانده مي‌شدند؛ يا

● يك پيشنهاد ديگر براي خط زدن و گنجاندن مطرح كرد- به اين شرط كه هم كلماتي كه بايد خط بخورند و هم كلماتي كه بايد گنجانده شوند، به نحوي تغيير كنند كه يك پيشنهاد از اساس متفاوت با پيشنهادي كه رد شد، ارايه شود.

وقتي يك اصلاح اوليه‌ي خط زدن يك قطعه‌ي طولاني يا پيچيده و گنجاندن ويرايش جديد در دست بررسي باشد و بعضي از اعضاء ترجيح دهند چيزي متفاوت گنجانده يا چيزي شبيه‌تر به كلمات اصلي حفظ شود، رسيدن به نتيجه‌ي مطلوب با پيشنهاد اصلاح ثانويه دشوار يا غيرممكن خواهد بود. اين نوع موقعيت‌ها به ويژه هنگامي بروز مي‌يابد كه اصلاح مربوط به يك يا چند جمله‌ي كامل باشد كه يك بند را تشكيل نمي‌دهند. در چنين موردي، يك عضو ممكن است عليه اصلاح اوليه در دست بررسي حرف بزند و بگويد اگر اين اصلاح رد شود او يك پيشنهاد جديد خط زدن همان قطعه و گنجاندن ويرايش جديدي كه دوست دارد، ارايه خواهد داد- كه در صورت موافقت آن را اعلام خواهد كرد. او بايد مورد خودش را تا آنجا كه ممكن است قوي مطرح كند، زيرا اگر ويرايش پيشنهادي اول گنجانده شود، بعداً نمي‌تواند تغيير كند مگر در ارتباط با موضوعي متفاوت.

همانطور كه پيشتر در ارتباط با قواعد ناظر بر پيشنهاد خط زدن توضيح داده شد، پيشنهاد خط زدن و گنجاندن مي‌تواند براي اخذ نتيجه‌ي خط زدن يا جرح و تعديل كلمات جداگانه مورد استفاده قرار بگيرد. براي اين كار، يك عضو مي‌تواند پيشنهاد خط زدن يك قطعه‌ي به اندازه‌ي كافي بلند از قطعنامه را بدهد كه شامل تمام كلماتي باشد كه قرار است حذف يا تعديل شوند، و قطعه‌ي ويرايش شده گنجانده شود. اگر چندين جرح و تعديل در يك بند مورد نظر باشد، معمولاً بهتر است بند را نوشت و ويرايش جديد را به عنوان يك جايگزين، آنطور كه در زير توضيح داده شده، مطرح كرد.
شكل و مثال: 3 (الف). خط زدن و گنجاندن (در مورد كلمات). به عنوان نمونه‌اي از پيشنهاد خط زدن و گنجاندن، فرض كنيد كه اين قطعنامه‌ در دست بررسي است: «تصويب شد،‌كه انجمن شهروندان مكان راك‌ويل را براي كالج جديد تأييد كند».

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم با خط زدن «راك‌ويل» و گنجاندن «چات‌من» قطعنامه اصلاح شود. (حمايت).
رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه «راك‌ويل» خط بخورد و «چات‌من»‌ گنجانده شود. اگر اصلاحيه به تصويب برسد، قطعنامه اين طور خواهد شد كه «انجمن . . . مكان «چات‌من» را براي كالج جديد تأييد كند».

مذاكره در مورد اصلاحيه به امتيازهاي نسبي دو محل محدود مي‌شود. پس از آنكه اصلاحيه مورد مذاكره قرار گرفت، مانند موردي كه پيشتر براي گنجاندن يا افزودن توضيح داده شد، رئيس آن را به رأي مي‌گذارد. مذاكره در مورد قطعنامه مي‌تواند حول اين موضوع باشد كه آيا انجمن بايد حمايت از هر يك از مكان‌ها را اعلام كند يا نه.

3 (ب). جايگزيني. يك پيشنهاد اصلاح با خط زدن كل يك بند،‌ بخش يا ماده- يا يك پيشنهاد اصلي يا قطعنامه‌ي كامل- و گنجاندن يك بند يا قسمتي ديگر به جاي آن پيشنهاد جايگزيني ناميده مي‌شود، و به بند يا قطعنامه‌‌اي كه قرار است جاي آن را بگيرد، «جايگزين» گفته مي‌شود. يك جايگزين مي‌تواند براي يك بند يا يك پيشنهاد اصلي فقط يك خطي ارايه شود، و در چنين موردي بند پيشنهادي به عنوان جايگزين مي‌تواند شامل چندين جمله باشد. (براي جا‌ به جايي جمله‌ها در چارچوب يك بند، زير را بنگريد). يك جايگزين ارايه شده براي يك پيشنهاد اصلي يا قطعنامه، يا براي يك بند درون يك قطعنامه، يك اصلاح اوليه است و بنا بر اين فقط وقتي مي‌تواند مطرح شود كه هيچ اصلاحيه‌ي ديگري در دست بررسي نباشد. اگر يك پيشنهاد در پي جايگزين كردن يك يا چند بند باشد كه درگير يك اصلاح اوليه در دست بررسي هستند،‌ اين پيشنهاد يك پيشنهاد اصلاح ثانويه است كه اصطلاح جايگزين در مورد آن نيز به كاربردني است.
با يك اصلاح اوليه‌‌ي جايگزين درست شبيه يك پيشنهاد خط زدن و گنجاندن برخورد مي‌شود كه در صفحه‌هاي 45-142 توضيح داده شد. اين پيشنهاد در تمام مدتي كه بدون يك اصلاح ثانويه‌ در دست بررسي، در دست بررسي باشد، به روي مذاكره مفتوح خواهد ماند؛ و چنين مذاكره‌اي ممكن است امتياز‌هاي هر دو متن اصلي و جايگزين را به طور كامل به بحث بگذارد، زيرا تعيين سودمندي اصلاح اوليه ضروري است. اما براي هدف‌هاي اصلاح ثانويه، پيشنهاد جايگزين كردن را به عنوان دو جزء، يعني بندي كه بايد خط بخورد و بندي كه بايد گنجانده شود مي‌نگرند. با اين حال،‌ بر عكس قواعد ناظر بر خط زدن و گنجاندن كلمات، وقتي يك پيشنهاد جايگزيني در دست بررسي است بندي كه بايد خط بخورد و بندي كه بايد گنجانده شود،‌ مي‌توانند با اصلاحيه‌ي ثانويه در هر سه شكل (گنجاندن يا افزودن؛ خط زدن؛ يا خط زدن و گنجاندن) كامل شوند، زيرا وقتي هر يك از پيشنهادهاي جداگانه‌ي گنجاندن يا خط زدن براي بندها به كار رود، رويه اين چنين است. به اين دليل، بندي كه قرار است خط بخورد در عمل هميشه مستعد اصلاح ثانويه خواهد بود. مانند مورد پيشنهاد خط زدن و گنجاندن كلمات، رئيس گزينه‌ي پذيرش فقط اصلاحيه‌هاي مربوط به بندي كه بايد اول خط بخورد را دارد، و بعد فقط اصلاحيه‌هاي جايگزين مورد نظر را، پس از آن حق پذيرش هر نوع اصلاحيه‌ي ثانويه‌اي را خواهد داشت. پيروي از اين رويه احتمالاً در مورد پيشنهاد جايگزيني‌ بيشتر ضروري مي‌شود كه ، به ويژه اگر مانند پيشنهادي كه در ادامه ارايه شده، يك موضوع مهم به چنان پيشنهادي منوط باشد. پس از آنكه تكليف تمام اصلاحيه‌هاي ثانويه روشن شد، و پس از اتمام هر نوع مذاكره‌ در مورد پيشنهاد جايگزيني، در مورد اينكه آيا جايگزيني انجام شود يا نه، رأي‌گيري به عمل خواهد آمد.

براي جا به جايي بخش دست‌ نخورده يك بند، وقتي آن بخش كه قرار است جايگزين شود از يك يا چند جمله كامل تشكيل شده باشد، بين ارايه‌ي يك اصلاحيه‌ به عنوان پيشنهادي مبني بر خط زدن آن بخش و گنجاندن موضوع جديد (يعني، يك پيشنهاد خط زدن و گنجاندن)، يا پيشنهاد آن در شكل جايگزيني كل بند با فقط قسمت تغيير كرده‌ي مورد نظر، امكان انتخاب وجود دارد. هر دوي اين پيشنهادها، چون در يك مورد به كار مي‌روند،‌ وقتي مطرح شوند اساساً يك موضوع را ارايه مي‌دهند، اما تأثير هر كدام از آن‌ها راجع به اصلاح ثانويه‌ي مجاز، متفاوت است. اگر بخش بيشتر بند چنين وضعيتي داشته باشد، به طور كلي بهتر است كه اصلاحيه‌ مطلوب در شكل جايگزيني ارايه شود. با اين وجود، اگر اين روش به كار رود، اصلاح ثانويه مي‌تواند بخشي از بند را هم كه قرار نبود در ابتداء تغيير كند،‌ دربربگيرد.
در جريان رأي‌گيري در مورد انجام جايگزيني، رئيس بايد ابتداء هر دو بند را از متن اصلي و جايگزين مورد نظر- آنگونه كه در آن هنگام در دست بررسي هستند- قرائت كند. حتي اگر كل قطعنامه يا پيشنهاد اصلي جايگزين شود، تصويب پيشنهاد جايگزيني فقط قطعنامه را اصلاح مي‌كند،‌ كه به عنوان يك اصلاحيه در دست بررسي باقي مي‌ماند.
پس از آنكه يك بند، ‌يك بخش، يا ويرايش قطعنامه با يكي ديگر جايگزين شد، بند يا قطعنامه‌ي جايگزين شده نمي‌تواند اصلاح شود، مگر با افزودن چيزي كه محتواي بند فعلي را تعديل نكند- همانطور كه در مورد هر بندي كه گنجانده شده باشد نيز صدق مي‌كند.

اگر يك پيشنهاد جايگزيني رد شود،‌ مجمع فقط تصميم‌گرفته است كه بند مورد نظر به عنوان جايگزين به جاي بند تعيين شده قرار نگيرد. همين بند مورد نظر جديد هنوز مي‌تواند جاي بند متفاوت ديگري قرار بگيرد، يا به سادگي مي‌تواند گنجانده شود. از سوي ديگر، بندي كه در قطعنامه حفظ شده نيز مي‌تواند باز هم اصلاح شود، يا (اگر كل قطعنامه نباشد) خط بخورد، يا هنوز مي‌تواند با جايگزين ديگري جا به جا شود.

وقتي يك موضوع بر اساس پيشنهاد بند بند (28) در دست بررسي باشد، ارايه‌ي پيشنهاد جايگزيني براي هر بند يا بخش در تمام مدتي كه همان بند يا بخش در دست بررسي باشد،‌ طبق دستور است. اما طرح پيشنهاد جايگزيني براي كل سند تا وقتي تمام بندها يا بخش‌ها به صورت جدا جدا مورد بررسي قرار نگرفته باشد و رئيس اعلام نكرده باشد كه كل سند به روي مذاكره مفتوح است، خارج از دستور خواهد بود.

اگر قطعنامه‌اي به كميته ارجاع شود در حاليكه يك اصلاح اوليه- يا يك اصلاح اوليه و ثانويه- در دست بررسي باشند، كميته مي‌تواند با توصيه‌ي يك جايگزين گزارش خود را به مجمع ارايه دهد، گرچه اين جايگزين نمي‌تواند تا در مورد اصلاحيه‌‌هاي ديگر به روش معمولي رأي‌گيري نشده باشد، مطرح شود. به اين ترتيب، وقتي يك كميته اين طور گزارش داده، رئيس ابتداء در مورد اصلاح ثانويه كه هنگام ارجاع پيشنهاد به كميته در دست بررسي بوده رأي‌گيري مي‌كند، و سپس به اصلاح اوليه مي‌پردازد. به محض آنكه تكليف اصلاح اوليه روشن شد،‌ رئيس جايگزين توصيه‌شده از سوي كميته را، مانند هر پيشنهاد جايگزين ديگري در دست بررسي مي‌گيرد.

به روشي مشابه، اگر قطعنامه‌اي هنگامي كه يك جايگزين و يك اصلاح ثانويه (هم به جايگزين و هم به اصلي) در دست بررسي هستند به كميته ارجاع شود،‌ كميته مي‌تواند به نفع هر دو قرائت، همراه با هر توصيه‌ي مورد نظري به عنوان اصلاح ثانويه، گزارش دهد؛ يا كميته مي‌تواند جايگزين در دست بررسي را رد كند و به جاي آن جايگزين ديگري توصيه كند. در تمام اين موارد، رئيس با وضعيت پارلماني‌ كه هنگام ارجاع قطعنامه به كميته در آن قرار داشت كار را شروع مي‌كند؛ بعد به پيشنهاد‌ جايگزين مي‌پردازد، و در مورد هر اصلاحيه‌ي جديدي(كه از سوي كميته توصيه شده باشد) به محض اينكه اصلاحيه‌ در دست بررسي طبق قواعد معمولي در دستور باشد، براي آن رأي‌گيري مي‌كند.
پيشنهاد جايگزيني اغلب يك روش مناسب و سريع براي برخورد با قطعنامه‌اي با چارچوب ضعيف، يا براي ارايه‌ي رويكردي بهتر و متفاوت نسبت به موضوعي است كه با پيشنهاد اصلي مطرح شده ‌باشد. در حاليكه تغييرات از طريق اصلاحيه‌ها پيش مي‌روند، ‌عضوي كه احساس كند از طريق جايگزين راه حل بهتري ارايه ‌مي‌دهد، مي‌تواند خصوصيات جايگزين را به اختصار توضيح دهد و قصد خود را نسبت به ارايه‌ي جايگزين به محض اينكه اصلاحيه‌ي ديگري در دست بررسي نباشد، اعلام كند. اگر عضو علاقمند به ارايه‌ي جايگزين فكر كند مناسب است،‌ مي‌تواند براي اصلاحيه‌هاي در دست بررسي پيشنهاد كفايت مذاكره (16) را ارايه دهد.

يك اصلاحيه در شكل يك جايگزين همچنين مي‌تواند براي شكست دادن يا مخالفت با هدف اقدامي كه در اصل ارايه شده مورد استفاده قرار بگيرد. از چنين ترفندي مي‌توان با اين نظر استفاده كرد كه آن اقدام قبل از اخذ رأي نهايي به اقدامي تضعيف شده، يا به يك نسخه جايگزيني بدل شود كه احتمال طرد آن در رأ‌ي‌گيري نهايي بالا باشد. بايد خاطر نشان شود كه رأي به نفع يك جايگزين كامل براي يك قطعنامه يا يك پيشنهاد اصلي در اساس رأي به كشتن شريطي است كه در نگارش اصلي وجود داشته اما در جايگزين موجود نيست.

اگر قواعد برخورد با پيشنهادهاي جايگزيني به نحو مناسب به كار گرفته شوند، براي دو طرف ماجرا كه بر سر ارجحيت پيشنهاد اصلي يا جايگزين توافق ندارند، به صورت خود به خودي عادلانه عمل مي‌كنند. در چارچوب رويه‌اي كه در ابتداء، فقط اصلاحيه‌هاي هر يك از عناصر اصلاح اوليه پذيرفته مي‌شود- رويه‌اي كه به طور كلي هر وقت چنين اختلاف نظري رخ دهد طبق آن عمل خواهد شد- طرفداران نگارش اصلي نخستين كساني هستند كه به آنان فرصت داده مي‌شود تا در پرتو شرايطي كه طرح جايگزين آشكار مي‌سازد پيشنهاد خود را به صورت قابل قبول‌تري اصلاح كنند. اگر اين فرايند به شيوه‌ي صحيحي كه در صفحه‌ها‌ي 144-143 و 147-146 توصيف شد به كار گرفته شود، تضمين مي‌كند كه شرايط مندرج در ويرايشي كه نخست ارايه مي‌شود، بدون ممانعت از مذاكره‌ آزاد در مورد پيشنهاد جايگزين، به صورت جامع تحت بررسي قرار گيرد. اين الزام كه اصلاحيه‌هاي مربوط به جايگزين پيش از رأي‌گيري در مورد انجام جايگزيني بررسي شوند،‌ مانع از آن مي‌شود كه اعضاء تصميم به رد روايت اصلي بگيرند بدون آنكه بدانند سرانجام چه چيزي جايگزين آن خواهد شد.

شكل و نمونه: ‌3 (ب). جايگزيني. به عنوان نمونه‌اي از يك پيبشنهاد جايگزيني، فرض كنيد كه اين قطعنامه در دست بررسي باشد: «تصويب شد؛ كه فدراسيون پاريش، تا آنجا كه ممكن است با رهن ‌گذاشتن ساختمان فعلي براي تأمين هر چه بيشتر امور مالي، براي ساختمان پاريش يك سرويس جديد بسازد و تجهيز كند».

مذاكرات به سرعت روي نياز به سرمايه‌گذاري بيشتر متمركز مي‌شود، اما بسياري از اعضاء مصمم هستند اختيار بي‌واسطه خودشان را حفظ كنند. به نظر مي‌رسد كه نشست دوپاره شده و نتيجه غيرقابل‌ پيش‌بيني است.

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم قطعنامه‌اي كه مي‌خوانم جايگزين قطعنامه‌ي در دست بررسي شود: «تصويب شد؛ كه هيأت مديره‌ي پاريش مسؤل انجام مشاوره‌ي مناسب و تهيه‌ي يك گزارش كامل در مورد نياز، هزينه‌هاي احتمالي، روش اقتصادي سرمايه‌گذاري و نگه‌داري يك سرويس جديد براي ساختمان پاريش شود» (حمايت).
رئيس: «پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه به جاي قطعنامه‌ي در دست بررسي اين قطعنامه جايگزين شود: [قرائت جايگزين تقديم شده از سوي عضو الف]. پيشنهاد جايگزيني مطرح مي‌كند قطعنامه‌اي كه اكنون قرائت شد به جاي قطعنامه‌ي در دست بررسي در برابر مجمع قرار بگيرد» [مذاكره].

عضو لام (كه طرفدار قطعنامه‌ي در دست بررسي و در نتيجه مخالف جايگزين است- كس صحن مي‌كند): پيشنهاد اصلاح جايگزين با افزودن كلمات «طي بيست روز» را دارم» (حمايت).

رئيس: «رئيس فكر مي‌كند بهتر است اول تمام اصلاحيه‌هاي قطعنامه‌ي در دست بررسي، كه در چارچوب قواعد مجاز هستند، دريافت شوند. چنين اصلاحيه‌هايي اگر تصويب شوند، بر جمله‌بندي قطعنامه‌ي در دست بررسي، كه اگر پيشنهاد جايگزيني رأي‌ نياورد، به رأي‌گيري نهايي خواهد رسيد، تأثير مي‌گذارند. در نتيجه، به جاي بررسي اصلاحيه‌اي كه هم اكنون مطرح شد،‌ رئيس از همه مي‌خواهد تمام اصلاحيه‌هاي قطعنامه‌ي در دست بررسي را ارايه كنند تا او تمام آن‌ها را اول بخواند.٭ قطعنامه‌ي در دست بررسي اين است: «تصويب شد؛ كه فدراسيون پاريش، تا آنجا كه ممكن است با رهن ‌گذاشتن ساختمان فعلي براي تأمين هر چه بيشتر امور مالي، براي ساختمان پاريش يك سرويس جديد بسازد و تجهيز كند». آيا اصلاحيه‌ي ديگري در مورد قطعنامه‌ي در دست بررسي وجود دارد؟

عضو ايكس(كسب صحن): «پيشنهاد اصلاح قطعنامه را از طريق خط زدن آنچه كه پس از «با رهن گذاشتن» آمده و گنجاندن اين عبارت دارم: «با كمپين براي گردآوري پول براي ساختن و تجهيز يك ساختمان جديد براي ساختمان پاريش اقدام كند» (حمايت).

رئيس پيشنهاد اصلاح را قرائت مي‌كند و تأثير آن را روشن مي‌سازد، و، پس از مذاكره، آن را به رأي مي‌گذارد. براي منظور اين مثال، فرض كنيد كه طرفداران قطعنامه‌ي اوليه در مورد اين اصلاحيه دچار اختلاف نظر بشوند، بعضي از آنان به نفع و بعضي ديگر از آنان به ضرر اصلاحيه رأ‌ي بدهند. همچنين، چون تصويب اين اصلاحيه احتمالاً قطعنامه‌ي در دست بررسي را براي كساني كه احساس مي‌كنند كه طرح پيشنهادي به صورت فعلي خوب مورد مشاوره قرار نگرفته و در نتيجه براي كساني كه اميدوارند كه جايگزين رأي بياورد، كم‌تر قابل اعتراض مي‌سازد و بسياري از اين اعضاء احتمالاً به اصلاحيه رأي مي‌دهند. به اين ترتيب،‌ فرض كنيد كه اصلاحيه به تصويب مي‌رسد. رئيس نتيجه را به شكل زير اعلام مي‌كند:

رئيس: موافقان رأي آوردند و اصلاحيه تصويب شد. اكنون قطعنامه‌ي در دست بررسي از اين قرار است: «تصويب شد؛ كه فدراسيون پاريش، تا آنجا كه ممكن است با كمپين براي گردآوري پول براي ساختن و تجهيز يك ساختمان جديد براي ساختمان پاريش اقدام كند». اكنون موضوع مورد بررسي، پيشنهاد جايگزيني است. (مذاكرات بيشتر در مورد مزاياي قطعنامه‌ي در دست بررسي و جايگزين پيشنهادي).

عضو لام (كه طرفدار قطعنامه‌ي در دست بررسي است- كسب صحن مي‌كند): پيشنهاد مي‌كنم كه جايگزين با افزودن كلمات «تحت بيست روز» اصلاح شود (حمايت).

رئيس: پيش از بررسي اصلاحيه‌اي كه همين الأن مطرح شد رئيس دوباره مي‌پرسد: آيا اصلاحيه‌‌هاي ديگري براي قطعنامه‌‌ي در دست بررسي وجود دارد؟ [مكث]. اصلاحيه‌اي نيست. پيشنهاد و حمايت شد كه جايگزين مورد نظر با افزودن كلمات «تحت بيست روز» اصلاح شود.

مذاكرات اجمالي نشان مي‌دهد كه نقشه پيشنهادي ظرف بيست روز عملي نيست. فرض كنيد كه اين اصلاحيه رد شود.

عضو ب (كه طرفدارد پيشنهاد جايگزيني است، اما مي‌ترسد رأي نياورد مگر تحت زماني مشخص- كسب صحن مي‌كند): پيشنهاد اصلاح جايگزين را با افزودن «تحت شصت روز» دارم.

رئيس پيشنهاد اصلاحي را قرائت مي‌كند (پس از مذاكراتي كوتاه) آن را به رأي مي‌گذارد. فرض كنيد كه اين اصلاحيه به تصويب برسد. در اعلام نتيجه‌ي رأ‌ي‌گيري رئيس ادامه مي‌دهد:

رئيس: موافقان بردند و اصلاحيه تصويب شد. جايگزين مورد نظر قرائت مي‌شود: «تصويب شد؛ كه . . . ». آيا براي رأي‌گيري پيشنهاد جايگزيني آماده‌ايد؟

پس از هر مذاكره‌اي (كه در جريان آن جايگزين باز هم اصلاح مي‌شود)، رئيس پيشنهاد جايگزيني را به رأي مي‌گذارد. معمولاً رئيس هر دو قطعنامه را قرائت مي‌كند: قطعنامه‌ي در دست بررسي اول، و قطعنامه‌ي پيشنهادي به عنوان جايگزين، دوم.

رئيس: موضوع رأي‌گيري پيشنهاد جايگزيني است. رئيس ابتداء قطعنامه‌ي در دست بررسي و سپس قطعنامه‌ي پيشنهادي را به عنوان جايگزين قرائت مي‌كند. قطعنامه‌ي در دست بررسي از اين قرار است: تصويب شد؛ كه فدراسيون پاريش، تا آنجا كه ممكن است با كمپين براي گردآوري پول براي ساختن و تجهيز يك ساختمان جديد براي ساختمان پاريش اقدام كند». قطعنامه‌ي پيشنهادي به عنوان جايگزين عبارت است از: «تصويب شد؛ كه هيأت مديره‌ي پاريش مسؤل انجام مشاوره‌ي مناسب و تهيه‌ي يك گزارش كامل در مورد نياز، هزينه‌هاي احتمالي، روش اقتصادي سرمايه‌گذاري و نگه‌داري يك سرويس جديد براي ساختمان پاريش تحت شصت روز شود». مسأله اين است‌‌: آيا قطعنامه‌اي كه آخر خوانده شد، جايگزين قطعنامه‌ي در دست بررسي بشود؟ موافقان بگويند: «آري». . . مخالفان بگويند: «نه».

رئيس نتيجه‌ي رأي‌گيري را اعلام مي‌كند و به قرائت مسأله‌اي مي‌پردازد كه مربوط به قطعنامه‌ي باقي مانده در دست بررسي است، مانند:

رئيس: موافقان بردند و پيشنهاد جايگزيني تصويب شد. اكنون موضوع رأي‌گيري اين قطعنامه‌ است: [قطعنامه‌ي مربوط به استخدام مشاوران پروفشنال را قرائت مي‌كند].

يا:

رئيس: مخالفان بردند و پيشنهاد جايگزيني رد شد. اكنون موضوع رأي‌گيري اين قطعنامه است: [قطعنامه‌ي مربوط به كمپين مالي را قرائت مي‌كند].
بي‌توجه به اينكه اكنون كدام قطعنامه در دست بررسي است، بحث بيشتري لازم مي‌شد. اگر پيشنهاد جايگزيني به تصويب رسيده بود، قطعنامه‌ي در دست بررسي در موقعيت يك بند گنجانده شده قرار مي‌گرفت، و ديگر نمي‌توانست مورد اصلاح قرار بگيرد مگر با افزودن يك مطلب تعديل نشدني. از سوي ديگر، اگر پيشنهاد جايگزيني مي‌باخت، قطعنامه‌ براي جلب امور مالي مي‌توانست باز هم اصلاح شود؛ اما در تعيين اينكه آيا اصلاحيه‌اي كه اكنون ارايه مي‌شود يك موضوع جديد را عرضه مي‌كند و در نتيجه مي‌تواند پذيرفته شود يا نه، بايد تمام پيشنهاد‌هاي اصلاحي را به حساب آورد كه قبل از آنكه پيشنهاد جايگزين رأي‌گيري شود مطرح شدند، يا قتي خودش در دست بررسي بود.

اصلاحيه‌هاي دوستانه. اصطلاح «اصلاحيه‌ دوستانه» بيشتر براي توصيف اصلاحيه‌اي به كار مي‌رود كه از سوي كسي كه طرفدار پيشنهاد اصلي است مطرح مي‌شود، با اين باور كه اصلاحيه مي‌تواند بيان و تأثير پيشنهاد اصلي را ارتقاء بخشد، احتمالاً پيشنهاددهنده را خشنود سازد، يا شانس تصويب آن را زياد كند. صرف‌نظر از اينكه پيشنهاددهنده‌ي پيشنهاد اصلي اصلاحيه‌ را «بپذيرد» يا نه، بايد به صورت رسمي در معرض مذاكره قرار بگيرد و در مورد آن رأي‌گيري شود (مگر آنكه با توافق آراء به تصويب برسد) و طبق همان قواعد كلي مربوط به اصلاحيه‌ها با آن‌ها نيز برخورد شود (نگا ك: ص. 86-286).

پركردن جاي خالي
پركردن جاي خالي، گرچه خودش يك شكل اصلاحيه نيست، اما يك وسيله‌ي بسيار شبيه به اصلاحيه‌ است كه توسط آن تعداد نامحدودي گزينه‌هاي بديل براي يك مشخصه خاص در يك پيشنهاد اصلي يا اصلاح اوليه مي‌توانند در يك زمان در دست بررسي باقي بمانند. در واقع، پركردن جاي خالي مجوز يك استثناء بر يك قاعده‌ است (در توصيف استاندارد 6) كه طبق آن فقط يك اصلاحيه‌ اوليه و يك اصلاحيه‌ ثانويه مي‌توانند در هر زمان در دست بررسي قرار بگيرند، و در بعضي موارد اين استثنا امتياز‌هاي برجسته‌اي دارد.

در جريان اصلاح با روش معمولي، حداكثر سه بديل مي‌توانند با هم در دست بررسي باشند،‌ و دست‌كم يكي از آن‌ها بايد اول به رأي گذاشته شود. در پركردن جاي خالي، تعداد بديل‌ها محدود نيست؛ اعضاء فرصت دارند تا تمام بديل‌ها را پيش از رأي دادن بسنجند و طبق نظم منطقي و عادلانه به آن‌ها رأي بدهند. در ميان موارد مناسب با چنين روشي پيشنهادهاي اصلي يا اصلاحيه‌هاي اوليه‌اي قرار مي‌گيرند كه شامل نام افراد يا محلات، تاريخ‌ها، تعداد و مقادير هستند.

ايجاد جاي خالي. يك جاي خالي براي پر شدن از سه طريق ايجاد مي‌شود:

الف) يك عضو مي‌تواند پيشنهاد يا اصلاحيه‌‌اي شامل جاي خالي ارايه دهد: به عنوان نمونه؛ «تصويب شد؛ كه شعبه‌ي شماره‌ي 432 يك ستاد مركزي جديد بسازد كه هزينه‌اش از ____ دلار بيشتر نشود»؛ يا مي‌تواند يك اصلاحيه براي يك پيشنهاد اصلي ارايه دهد مبني بر «افزودن "به شرط اينكه برآوردها تا يا قبل از تاريخ ____ واصل شود"».
ب) يك عضو مي‌تواند پيشنهاد ايجاد يك جاي خالي را بدهد. به عنوان نمونه، فرض كنيد كه اين قطعنامه‌ در دست بررسي باشد: «تصويب شد؛ كه شعبه‌ي شماره‌ي 432 يك ستاد مركزي جديد بسازد كه هزينه‌اش از 000/300 دلار بيشتر نشود». هر عضوي مي‌تواند پيشنهاد كند كه «با خط زدن «000/300 دلار» از قطعنامه در دست بررسي يك جاي خالي ايجاد شود». اگر چنين پيشنهادي به تصويب برسد، مشخصه خط خورده براي ايجاد جاي خالي به طور خود به خودي تبديل به يكي از پيشنهاد‌ها براي پركردن آن مي‌شود- مانند 000/300 دلار در اين نمونه. گرچه پيشنهاد ايجاد جاي خالي يك پيشنهاد اصلاح از طريق خط زدن و گنجاندن به نظر مي‌رسد، اما در واقع يك پيشنهاد ضمني است (نگا ك: ص. 67-66). پيشنهاد ايجاد جاي خالي احتياج به حمايت دارد، اما نه قابل‌مذاكره است و نه قابل‌اصلاح؛ اين پيشنهاد همچنين در حاليكه يك پيشنهاد اصلاح اوليه يا ثانويه مربوط به محمول مشخصه در دست بررسي باشد، مي‌تواند مطرح شده و به رأ‌ي گذاشته شود. به عنوان مثال، همان پيشنهاد در دست بررسي فوق را در نظر بگيريد، يك پيشنهاد ضمني براي ايجاد جاي خالي با خط زدن «000/300 دلار» مي‌تواند در حالي مطرح شود كه اصلاح اوليه‌ي «خط زدن «000/300 دلار» و گنجاندن «000/350 دلار» نيز در دست بررسي باشد. تصويب پيشنهاد ايجاد جاي خالي در چنين موردي (پيش از رأي‌گيري در مورد اصلاحيه) سبب مي‌شود هر دو مشخصه- يكي در قطعنامه‌ي در دست بررسي و ديگري در اصلاحيه‌ي آن- به پيشنهادهايي براي پركردن جاي خالي تبديل شوند؛ مانند «000/300 دلار» و «000/350 دلار» در مثال ذكر شده.

پ) رئيس مي‌تواند، به شكل زير؛ پيشنهاد جاي خالي بدهد:
«رئيس پيشنهاد مي‌كند با خط زدن «000/350 دلار» يك جاي خالي ايجاد شود. اگر مخالفي نيست، جاي خالي ايجاد خواهد شد [مكث]. مخالفي نيست؛ جاي خالي ايجاد مي‌شود». اگر عضو مخالفت كند، رئيس پيشنهاد را به رأي مي‌گذارد، و با موضوع درست مانند پيشنهاد ايجاد يك جاي خالي كه در فوق توصيف شد، برخورد مي‌كند.

وقتي يك جاي خالي موجود باشد يا ايجاد شده باشد، هر تعداد از اعضاء مي‌توانند، بدون حمايت، يك نام، مكان، رقم، تاريخ، يا مقدار متفاوت براي پر كردن آن ارايه كنند. هيچ عضوي نمي‌تواند بيش از يك پيشنهاد براي پر كردن جاي خالي بدهد مگر آنكه براي اين كار توافق عمومي را كسب كرده باشد. هر پيشنهادي قابل‌مذاكره است و با آن مانند يك اصل مستقل برخورد مي‌شود كه بايد جداگانه به آن رأي داده شود تا يكي از آن‌ها با اكثريت آراء تصويب شود.

پركردن جاي خالي با اسامي. اصول زير در خصوص روند پر كردن جاي خالي با يك يا چند اسم به كار مي‌روند:

الف) رويه پر كردن جاي خالي با يك اسم در عمل همان رويه معرفي نامزدهاست. رئيس هر اسم را وقتي پيشنهاد مي‌شود تكرار مي‌كند، و سرانجام روي هر كدام به همان ترتيب رأي مي‌گيرد تا يكي از آن‌ها اكثريت آراء را كسب كند.
ب) اگر قرار باشد جاي خالي با بيش از يك نام پر شود و اسامي پيشنهادي بيش از تعداد لازم نباشد، اسامي مي‌توانند با توافق عمومي گنجانده شوند.

پ) اگر اسامي پيشنهادي بيش از تعداد لازم باشد، رئيس هر كدام را به ترتيبي كه مطرح شده‌اند به رأي مي‌گذارد تا
تعداد كافي براي پر كردن جاي خالي اكثريت آراء را كسب كنند. اسامي باقي مانده در فهرست پيشنهادي ناديده گرفته مي‌شوند، ‌چون مجمع تصميم گرفته است كدام يك از اسامي جاي خالي را پر كنند.

ت) اگر تعداد اسامي مشخص نباشد، رئيس تمام اسامي پيشنهادي را به رأي‌ مي‌گذارد؛ و تمام اسامي كه اكثريت آراء را كسب كنند گنجانده مي‌شوند.

پركردن جاي خالي با مبلغ. گاهي اوقات ماهيت خاص جاي خالي ترتيبي را كه بر اساس آن پيشنهادهاي پركردن آن بايد به رأي‌گذاشته شود، تعيين مي‌كند. نمونه‌هاي نوعيِ چنين جاي‌ خالي‌هايي آن‌هايي هستند كه بايد با مبالغ پولي پرشوند. در چنين مواردي، هرگاه كه يك ترتيب منطقي آشكار باشد، معقول است كه كل مبالغ پيشنهادي به نحوي مرتب شوند تا رقمي كه كم‌ترين احتمال رأي‌ آوردن را دارد، اول به رأي گذاشته شود و به همين ترتيب ادامه يابد. با هر رأيي‌گيري بعدي، حمايت‌كنندگان جديدي جمع مي‌شوند تا در مورد يك مدخل‌ اكثريتي را شكل دهند.

به عنوان يك مثال در مورد روش پركردن جاي خالي با مبالغ پولي، فرض كنيد كه قطعنامه‌ي ساختن يك ستاد مركزي جديد «با هزينه‌ي كم‌تر از "____" دلار» در دست بررسي باشد، و پيشنهاد شده باشد كه جاي خالي با اين مبالغ پرشود: 000/300 دلار، 000/250 دلار، 000/400 دلار، و 000/350 دلار. ويژگي اين معيار، يعني خرج كردن پول، حكم مي‌كند كه مقادير بايد به ترتيب از بالاترين رقم به پائين‌ترين رقم مرتب و به رأي‌ گذاشته شوند. اگر 000/400 دلار ر‌أي نياورد بايد در مورد 000/350 دلار رأي گيري شود؛ و اگر اين مبلغ رأي نياورد بايد براي 000/300 دلار رأي‌ گيري كرد. و اگر به اين مبلغ رأي داده شود، مبالغ ديگر نبايد به رأي گذاشته شوند، و رئيس بي‌درنگ مي‌گويد: «مبلغ 000/300 دلار جاي خالي را پر مي‌كند. موضوع رأي‌گيري اكنون اين قطعنامه است: «تصويب شد، كه . . . با هزينه‌ي كم‌تر از 000/300 دلار ساخته شود». توجه كنيد كه اگر اول از همه براي كم‌ترين مبلغ رأي‌گيري مي‌شد، ممكن بود تصويب شود. اما نتيجه‌ اين مي‌شد كساني كه مزاياي اضافي محتمل از طريق خرج بيشتر را ترجيح مي‌داند، رسيدگي به مقادير بزرگتر را رها كنند.

از سوي ديگر، فرض كنيد كه پيشنهاد يا قطعنامه اين باشد: «فروش ستاد مركزي با مبلغي نه كم‌تر از ___ دلار». در مورد چنين پيشنهادي، مبالغ بايد به ترتيب از كم‌ترين مبلغ به بالاترين مبلغ رأي‌گيري شود. به اين ترتيب، كساني كه مايل به فروش با كم‌ترين مبلغ هستند، و بعضي ديگر از اعضاء، ممكن است تمايل به فروش به مبلغ بعدي كه بيشتر است بيابند، و به همين ترتيب، تا به كم‌ترين مقداري برسند كه اكثريت مايل به فروش باشد.

پركردن جاي خالي با مكان،‌ تاريخ، يا شماره. وقتي يك جاي خالي قرار است با مكان، تاريخ يا شماره پر شود، از ميان روش‌ها‌ي زير براي مرتب كردن ترتيب رأي دادن به پيشنهادها، مي‌توان يك گزينه را انتخاب كرد:

الف) رأي دادن به پيشنهاد‌ها بر اساس ترتيبي كه ارايه شده‌اند، مانند زماني كه جاي خالي قرار است با نام‌ها پر ‌شوند.

ب) رأي دادن به پيشنهادها به ترتيب احتمال پذيرش آن‌ها، با شروع از كم‌ترين پذيرش، مانند پر كردن جاي خالي با مقادير پولي.

پ) (اگر دليل قاطعي براي افزايش يا كاهش ترتيب برتري وجود نداشته باشد)، به ترتيب به بزرگترين عدد، بيشترين
زمان، د‌ورترين تاريخ، و از اين قبيل رأي داده مي‌شود.

شرايط خاص بايد ترتيب مورد استفاده را تعيين ‌كند.
اگر يك مقدار خط خورده است تا يك جاي خالي ايجاد شود،‌ به آن مقدار در جايگاه مناسب خودش در رتبه‌بندي منطقي ميان مقادير ديگر رأي داده مي‌شود. با اين وجود، اگر يك نام خط خورده باشد تا جاي خالي ايجاد شود،‌ نخستين نامي كه در ميان نام‌هايي كه بايد به آن رأي داده شود، همان نام است.

به پيشنهادهاي پركردن جاي خالي مي‌توان بر اساس روش‌هاي معمولي رأي داد (صص.42 به بعد، 395 به بعد). رأي با ورقه يا قرائت فهرست اعضاء به ندرت مورد استفاده قرار مي‌گيرند مگر در مورد اسامي و در حالي كه رقابت‌ها بسيار سخت باشد- به عنوان نمونه، در ميان چندين شهر كه در پي برگزاري كنوانسيون هستند. وقتي به نام‌ها رأي داده مي‌شود، ورقه در نشان دادن اراده‌ي حقيقي گروه رأي‌دهنده مناسب‌تر است؛ وقتي رأي صوتي باشد،‌ به كساني كه اول نامزد شده‌اند رأي مي‌دهند.

بايد خاطر نشان شود رأيي كه جاي خالي را پر مي‌كند، موضوع اصلي را معيين نمي‌سازد. وقتي جاي خالي پر شد، رئيس بايد بي‌درنگ با قرائت پيشنهاد كامل شده نسبت به رأي‌گيري در مورد آن اقدام كند.

پيشنهاد كفايت مذاكره در مورد پيشنهاد ايجاد جاي خالي يا توقف بحث در مورد پيشنهادهاي ارايه شده براي پركردن جاي خالي طبق دستور نيست. با اين وجود، همان نتيجه ممكن است از پيشنهاد ختم توصيه كه شبيه پيشنهاد ختم معرفي نامزد است حاصل شود (31). اين پيشنهاد با دو سوم آراء به تصويب مي‌رسد و اگر تعداد زيادي توصيه ارايه شده باشد،‌ طبق دستور است.

معمولاً، جاي خالي بايد پيش از رأي‌گيري در مورد خود پيشنهاد پر شده باشد؛ اما اگر اكثريت بزرگي اطمينان داشته باشد كه اقدام پيشنهادي در هر حال رد خواهد شد، با دستور كفايت مذاكره در مورد تمام پيشنهادهاي در دست بررسي به كاربردني، پيش از پر شدن جاي خالي، مي‌توان در وقت صرفه‌جويي كرد. تصويب اين پيشنهاد مجمع را بي‌درنگ به دادن رأي به پيشنهادهاي پيشتر ارايه شده براي پركردن جاي خالي، يا به پيشنهاد اصلي يا اصلاحيه‌اي كه جاي خالي داشته است، وامي‌دارد. با اين وجود، اگر پيشنهاد برحسب شانس نيز تصويب ‌مي‌شد، جاي خالي بايد پر مي‌شد و پيش از انجام هر كار ديگري پيشنهاد بايد كامل مي‌شد.

(براي مثال‌هاي بيشتر در مورد ايجاد جاي خالي و پركردن آن نگا‌ ك: ص. 163س. 15-13، ص. 164 س. 30-32، ص. 166 س. 19- 6، ص. 171 و ص 263).

بخش 11: تعویق نامشخص

2014-06-01T05:02:27Z

براي فهرست اين پيشنهادها و توصيف خصوصيات آن‌ها به عنوان يك دسته
نگاه كنيد به 6، صفحه‌ 60 به بعد

تعويق نامشخص
(كنار گذاشتن پيشنهاد اصلي بدون رأي‌گيري براي آن)

تعويق نامشخص پيشنهادي است مبني بر اينكه مجمع از اتخاذ موضع نسبت به پيشنهاد اصلي خودداري كند. تصويب آن، پيشنهاد اصلي را (در مدت زمان برگزاري اجلاس) مي‌كُشد و مانع رأي‌گيري مستقيم در مورد موضوع مي‌شود. اين پيشنهاد براي خلاص شدن از شرّ يك پيشنهاد اصلي نامناسب مفيد است، كه نه مي‌توان تصويبش كرد و نه مي‌توان با صراحت و بدون پيامد‌هاي نامطلوب احتمالي آن را رد كرد.

ويژگي‌هاي توصيفي استاندارد پيشنهاد فرعي تعويق نامشخص:

1. از هيچ پيشنهادي به جز پيشنهاد اصلي كه در مورد آن به كار مي‌رود، جلو نمي‌افتد. اين پيشنهاد پائين‌رتبه‌ترين پيشنهاد فرعي است و از تمام پيشنهادهاي فرعي ديگر،‌ از تمام پيشنهادهاي فوريتي، و از تمام پيشنهادهاي ضمني به كاربردني عقب مي‌افتد.

2. فقط مي‌تواند در مورد موضوع اصلي كاربرد داشته باشد و در نتيجه فقط وقتي مي‌تواند مطرح شود كه يك موضوع اصلي بلافاصله در دست بررسي باشد. پيشنهادهاي كميّت مذاكره و كفايت مذاكره بدون تأثيرگذاري بر پيشنهاد اصلي مي‌توانند در مورد اين پيشنهاد به كار روند. اين پيشنهاد نمي‌تواند ارجاع شود (گرچه وقتي در دست بررسي باشد پيشنهاد ارجاع مي‌تواند مطرح شود؛ زير را بنگريد). نمي‌تواند به صورت مشخص تعويق شود يا به تنهايي روي ميز قرار بگيرد، اما وقتي در دست بررسي باشد، موضوع اصلي مي‌تواند به صورت مشخص به تعويق بيافتد، يا روي ميز گذاشته شود، و در چنين موردي، پيشنهاد تعويق نامشخص نيز تا زمان مشخص به تعويق مي‌افتد يا روي ميز گذاشته مي‌شود.

3. وقتي كس ديگري كسب صحن كرده باشد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. قابل‌مذاكره است؛‌ و، برخلاف مورد پيشنهادهاي فرعي ديگر، مذاكره در مورد پيشنهاد تعويق نامشخص مي‌تواند به طور كامل به شايستگي‌هاي موضوع اصلي كشيده شود.

6. غيرقابل‌اصلاح‌ است.

7. به اكثريت آراء نياز دارد.

8. رأي مثبت به پيشنهاد تعويق نامشخص مي‌تواند تجديد نظر شود. رأي منفي به آن نمي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد، و پس از چنين رأيي اين پيشنهاد نمي‌تواند راجع به همان پيشنهاد اصلي طرح مجدد شود، به دو دليل: (الف) با رأي منفي به تعويق نامشخص، تلاش براي جلوگيري از اينكه موضوع مطرح شده با پيشنهاد اصلي بالا بگيرد، ديگر شكست خورده است؛ و (ب) به مخالفان پيشنهاد اصلي فرصت ديگري داده خواهد شد تا وقتي در مورد آن رأي‌گيري مي‌شود با طرد مستقيم، پيشنهاد اصلي را بكُشند.

قواعد و توضيح بيشتر

تأثثر بر پيشنهاد در دست بررسي. تأثير به تعويق انداختن يك مسأله به صورت نامشخص سركوب كردن آن در طول اجلاس جاري است. در يك كنوانسيون يا يك كنفرانس مركب از چندين نشست، سركوبي پيشنهاد در طول مجموعه‌ي كامل نشست‌ها ادامه مي‌يابد، و در انجمن‌هاي عادي، در طول نشست‌ هفتگي، ماهانه، يا هر نشست ديگري كه باشد، تدوام خواهد داشت. در نتيجه، تصويب پيشنهاد تعويق نامشخص در واقع طرد غيرمستقيم پيشنهاد اصلي است.

تأثير ارجاع (پيشنهاد اصلي) بر پيشنهاد در دست بررسي تعويق نامشخص. اگر يك پيشنهاد اصلي، وقتي كه يك پيشنهاد تعويق نامشخص در دست بررسي است، به كميته ارجاع شود، پيشنهاد اخير ناديده گرفته خواهد شد و به كميته ارجاع نمي‌شود، زيرا تصويب پيشنهاد ارجاع حاكي از آن است كه مجمع طرفدار تعويق نامشخص نيست.

استفاده‌ي خاص موردي. گاهي اوقات پيشنهاد تعويق نامشخص از سوي استراتژيست‌ها مورد استفاده قرار مي‌گيرد تا قدرت خودشان را در خصوص پيشنهادي كه با آن مخالفند تست بزنند. طرح اين پيشنهاد اعضائي را كه از حقشان براي مذاكره در مورد پيشنهاد اصلي استفاده كرده‌اند، قادر مي‌سازد باز هم صحبت كنند، زيرا، طبق توضيح ويژگي استاندارد 5، پيشنهاد تعويق نامشخص هرچند از نظر تكنيكي يك پيشنهاد جديد است، اما ضرورتاً به معناي مذاكره در مورد پيشنهاد اصلي است. در نتيجه، تأثيرش اين است كه به مخالفان اقدام در دست بررسي اين شانس را مي‌دهد تا بدون ريسك تصويب پيشنهاد اصلي، آن را‌ بكشند، انگار كه در مورد پيشنهاد اصلي رأي‌گيري شده باشد. اگر مخالفان پيشنهاد اصلي، پيشنهاد تعويق نامشخص را ببرند، پيشنهاد اصلي براي آن اجلاس سركوب مي‌شود؛ اگر ببازند، آنان هنوز فرصت يك رأي‌گيري در مورد پيشنهاد اصلي را دارند،‌ و چون با رأي‌گيري در مورد پيشنهاد تعويق نامشخص، از قدرت خودشان با خبر شده‌اند،‌ مي‌توانند در مورد معقول بودن تلاش‌هايشان به يك نقطه نظر برسند.

شكل و نمونه

فرض كنيد قطعنامه‌ زير در نشست شعبه‌ي محلي يك انجمن پروفشنال ايالتي در دست بررسي است:
«تصويب شد، كه شعبه‌ي فرندال از جيمز تورنتون، رئيس انجمن ايالتي، براي سناتوري ايالات متحد پشتيباني كند.» مذاكره‌ در اين باره وضعيت حساسي ايجاد مي‌كند. اعضاء، طرفدار رئيس انجمن ايالتي خودشان هستند، اما در امور مسائل دولتي علاقمندند از نامزدهاي منتخب خودشان حمايت كنند. لكن،‌ دادن رأي منفي به اين پشتيباني ممكن است به معناي طرد رئيس ايالتي آنان تلقي شود. به علاوه،‌ رأي به اين مسأله چه مثبت و چه منفي مي‌تواند شعبه‌ محلي را به انشعاب ناخوشايند دچار كند.

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد تعويق نامشخص قطعنامه را دارم.(حمايت)
رئيس: پيشنهاد و حمايت مي‌شود كه قطعنامه‌ مربوط به حمايت از جيمز تورنتون براي سناتوري ايالات متحد تعويق نامشخص شود. رئيس عضو الف را تأييد مي‌كند.

مذاكره در مورد پيشنهاد فرعي تعويق نامشخص احتمالاً به موضوع منطقي بودن خود قطعنامه نيز كشيده خواهد شد. با اين حال، وقتي مذاكره متوقف شود، ابتداء در مورد پيشنهاد فرعي رأي‌گيري مي‌شود.

رئيس: موضوع رأي‌گيري پيشنهاد تعويق نامشخص اين قطعنامه است: «تصويب شد، كه شعبه‌ي فرندال از جيمز تورنتون، رئيس انجمن ايالتي، براي سناتوري ايالات متحد پشتيباني كند». كساني كه با تعويق نامشخص شدن اين پيشنهاد موافقند بگويند: «آري». . . مخالفان بگويند: «نه». . . موافقان بردند و قطعنامه تعويق نامشخص مي‌شود.

اگر پيشنهاد تعويق نامشخص ببازد، رئيس بي‌درنگ نتيجه را اعلام مي‌كند و پيشنهاد اصلي را به رأي مي‌گذارد. عبارات مورد استفاده‌ي رئيس از اين قرار‌ند:

رئيس: مخالفان بردند. پيشنهاد تعويق نامشخص رد شد. در مورد اين قطعنامه رأي‌گيري مي‌شود: «تصويب شد، كه . . » [مثل هر پيشنهاد اصلي ادامه مي‌يابد].